Phillip de Bruyn

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Phillip de Bruyn is ’n Suid-Afrikaanse skrywer, digter, dramaturg, joernalis en reklame-praktisyn.

Lewe en Werk[wysig | wysig bron]

Phillip de Bruyn is in 1926 gebore. Hy lei ’n avontuurlike lewe en reis in dele van Afrika, Europa, die Ooste, Noord-Amerika en Suid-Amerika. Nadat hy vir ’n tyd as joernalis in Londen werk, aanvaar hy ’n pos in die reklamewese en word die kreatiewe direkteur van ’n Durbanse reklame-agentskap

Skryfwerk[wysig | wysig bron]

Hy skryf prosa, verse en dramas in Engels en die Afrikaanse roman Wie knabbel die maan?[1] Hierdie roman ondersoek ontnugtering in die huweliksverhouding en die daaropvolgende soeke na opwinding in oppervlakkige seksuele speletjies. Sonder ’n anker lei dit noodwendig tot ’n gevoel van sinloosheid in bestaan en eensaamheid. Die titel sluit aan by die Engelse kinderversie wat vra wie die maan knibbel totdat daar niks oor is nie. Die handeling speel hoofsaaklik af tydens ’n partytjie waarheen die gasheer ’n groep kwasi-intellektuele maar verveelde en leë mense nooi. In die verloop van die partytjie borrel die frustrasies van die gaste na bo.

In Engels skryf hy die digbundels The secret place: jazz verse en Bulletin to the rabble. Sy dramas sluit in The scent of darkness, wat in 1965 in Kaapstad opgevoer word, asook Give me besides my daily bread, wat skerp kommentaar lewer op apartheid Suid-Afrika. Die handeling speel af in ’n vlugtelingkamp op die grens van Suid-Afrika, waar die vlugtelinge hulle redes vir wat hulle is en die beweegredes vir hulle aksies gee. Hierdie drama word in 1968 in Durban opgevoer. Take 2 is ’n weergawe van sy lewensreise, veral een vanaf Rio de Janeiro tot by die eiland Rhodos in Griekeland.

Publikasies[wysig | wysig bron]

  • 1964 – The secret place: jazz verse
  • 1967 – Give me besides my daily bread
  • 1969 – Bulletin to the rabble
  • 1972 – Take 2
  • 1973 – Wie knabbel die maan?

Bronnelys[wysig | wysig bron]

Internet[wysig | wysig bron]

Ander verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Swanepoel, Petrus “Rapport” 14 Oktober 1973