Gaan na inhoud

Phyllis Schlafly

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Phyllis Schlafly
Schlafly in 1977
Gebore
Phyllis McAlpin Stewart

(1924-08-15)15 Augustus 1924
St. Louis, Missouri, Verenigde State [1]
Sterf5 September 2016(2016-09-05) (op 92)
Ladue, Missouri, Verenigde State
UitbeeldingWashington University in St. Louis (B.A., Juris Doctor)
Radcliffe College (M.A.)
Politieke partyRepublikeins
EggenootFred Schlafly (trou 1949; geskei 1993)
Kinders6, insluitende Andrew Schlafly

Phyllis Stewart Schlafly (gebore Phyllis McAlpin Stewart; 15 Augustus 1924 – 5 September 2016) was 'n Amerikaanse prokureur en konserwatiewe aktivis wat prominent was in die konserwatiewe beweging in die Verenigde State van Amerika. [2] Sy was 'n opponent van feminisme, gays en aborsie in die Verenigde State, en het 'n suksesvolle veldtog gevoer teen die ratifikasie van die "Equal Rights"-wysiging tot die Grondwet van die Verenigde State.

Meer as drie miljoen eksemplare van haar selfgepubliseerde boek, A Choice Not an Echo (1964), 'n polemiek ter ondersteuning van die Republikeinse kandidaat Barry Goldwater, en wat die meer liberale Ooskus-Republikeine, met Nelson Rockefeller aan die hoof daarvan, veroordeel het, is verkoop of gratis versprei. Schlafly was die mede-skryfster van boeke oor nasionale verdediging, en was krities oor ooreenkomste oor vuurwapenbeheer met die Sowjetunie.[3]

In 1972 was Schlafly die stigter van die Eagle Forum, 'n konserwatiewe politiese belangeorganisasie, waarvan sy tot haar heengaan in 2016 die voorsitster en HUB was. Sy was tot en met haar dood 'n aktiewe stryder vir konserwatiewe beginsels.

Vroeë lewe

[wysig | wysig bron]

Sy is gebore as Phyllis McAlpin Stewart, en het grootgeword in St. Louis. Schlafly se oor-grootvader Stewart, wat 'n lidmaat was van die Presbiteriaanse Kerk, het in 1851 van Skotland na New York geëmigreer en weswaarts deur Kanada beweeg voordat hy hom in Michigan gevestig het. [4] Haar grootvader, Andrew F. Stewart, was 'n werktuigkundige en het vir die Chesapeake & Ohio Railway gewerk. Schlafly se vader, John Bruce Stewart, was 'n masjinis en verkoopsman van industriële toerusting, hoofsaaklik vir Westinghouse Electric Corporation. Hy het in 1944 'n patent verkry vir 'n rotasiemotor.[5]

Gedurende die Groot Depressie was Schlafly se vader vir lang tye werkloos, beginnende in 1932.[6] Voor haar huwelik was haar moeder, Odile Stewart (née Dodge),[7] 'n onderwyseres aan 'n privaatmeisiesskool St. Louis. Tydens die depressie het sy weer begin werk as bibliotekaresse en onderwyseres ten einde haar gesin te ondersteun.[8] Mevrou Stewart kon haar gesin op die wyse aan die lewe hou en Phyllis laat skoolgaan in 'n katolieke meisiesskool.[9] Phyllis se enigste suster of broer was haar jonger suster, Odile.

Opvoeding

[wysig | wysig bron]

Schlafly het aanvanklik aan Maryville College gestudeer, maar na 'n jaar haar studies aan die instelling gestaak en ingeskryf aan die Washington-universiteit in St. Louis.[10] In 1944 het sy 'n B.A.-graad aan die instelling verwerf. In 1945, nadat sy aanvanklik gestudeer het aan Harvard,[11] verwerf sy 'n meestersgraad in regeringskunde aan Radcliffe College.[12]

In Strike From Space (1965) skryf Schlafly dat sy gedurende die Tweede Wêreldoorlog, werksaam was as "'n ballistiese tegnikus by die grootste ammunisieaanleg ter wêreld". Sy het in 1978 'n Juris Doctor-graad verwerf aan die Washington University School of Law.[6]

Aktivisme en politiese aktiwiteite

[wysig | wysig bron]
Een van Schlafly se vroeë ondervindinge in die politiek was haar deelname aan die suksesvolle verkiesingsvekdtog van kongreslid Claude I. Bakewell in 1946.

In 1946 het Schlafly 'n navorser geword vir die American Enterprise Institute. sy was deel van die suksesvolle verkiesingsveldtog van die Republikein Claude I. Bakewell vir die Huis van Verteenwoordigers.[13]

Tydens die verkiesing vir die Huis van Verteenwoordigers in 1952 het sy as Republikein gestaan vir Illinois se 24ste kongressionele distrik.[14] Sy het die Republikeinse voorverkiesing gewen teen John T. R. Godlewski. met 18,793 stemme (61.14%) teenoor 11,943 (38.86%) stemme.[15] Sy het egter die algemene verkiesing verloor teen die ingesetene, die Demokraat Charles Melvin Price, met 63,778 stemme (35.20%) teenoor Price se 117,408 stemme (64.80%).[14] Schlafly se begroting vir die veldtog was nie baie groot nie, en sy het swaar gesteun op die plaaslike gedrukte media, die groot ammunisievervaardigers John M. Olin en Spencer Truman Olin, en die Texas-oliemiljardêr H.L. Hunt.[16] Sy was die hoofspreekster tydens die Illinois-staatskonvensie van die Republikeinse Party in Junie 1952. In haar toespraak het sy die Truman-administrasie daarvan beskuldig dat hulle "ons kinders demoraliseer deur slegte voorbeelde vir hul te stel, ons mans vir militêre diensplig oproep, en ons gesinsinkomste konfiskeer."[17] Vroeg in Julie 1952 het sy haar eerste Republikeinse Nasionale Konvensie bygewoon. Sy sou elke daaropvolgende Republikeinse Nasionale Konvensie tot haar dood bywoon. As deel van die Illinois-afvaardiging van die 1952-konvensie het Schlafly die Amerikaanse senator Robert A. Taft onderskryf as die party se genomineerde in die presidensiële verkiesing.[18]

Sy het in 1957 saam met haar man 'n belangrike rol gespeel in die skryf van die "American Bar Association's Report on Communist Tactics, Strategy, and Objectives." Donald T. Critchlow skryf dat dit "nie slegs een van die wyd geleesde dokumente ooit deur die ABA was nie, maar dat dit waarskynlik die enkele mees wyd geleesde publikasie van die voetsoolvlak-antikommunistiese beweging was."[19]

Schlafly is verkies om te dien as alternatiewe afgevaardigde na die Republikeinse Nasionale Konvensie in 1960 vir Illinois se 24ste kongressionele distrik.[20] Tydens die konvensie het Schlafly gehelp om 'n opstand van "morele konserwatiewes" te lei wat Richard Nixon se standpunt "teen segregasie en diskriminasie" teengestaan het.[21] Schlafly was weereens die Republikeinse kandidaat vir Illinois se 24ste kongressionele distrik in 1960. Sy het weer die verkiesing verloor teen Price, hierdie keer met 144,560 stemme (72.22%) teenoor 55,620 (27.79%) stemme.[20]

Sy het nasionale prominensie verkry toe miljoene eksemplare van haar selfgepubliseerde boek, A Choice Not an Echo, versprei is ter ondersteuning van Barry Goldwater se presidensiële verkiesingsveldtog in 1964, veral in Kalifornië se wenner-neem-alle-afgevaardigdes, fel betwiste GOP-voorverkiesing.[22] In die boek het Schlafly sterk te velde getrek teen die "Rockefeller-Republicans" en hul beskuldig van korrupsie en globalisme. Kritici het die boek beskryf as 'n samesweringsteorie oor "geheime koningmakers" binne die Republikeinse Party.[23] Schlafly was voorheen 'n lid van die John Birch Society; die stigter daarvan, Robert Welch Jnr., het haar 'n "baie lojale" lid genoem.[24] Sy het later uit die organisasie bedank en ontken dat sy 'n lid was omdat sy gevrees het dat haar verbintenis met die organisasie haar boek se reputasie sou skaad. Deur wedersydse ooreenkoms is haar boeke nie in die vereniging se tydskrif, American Opinion, genoem nie, en die verspreiding van haar boeke deur die vereniging is so hanteer dat hul betrokkenheid verbloem is. Die vereniging kon 300 000 eksemplare van A Choice Not an Echo in Kalifornië versprei voor die Republikeinse voorverkiesing op 2 Junie 1964. Gardiner Johnson, lid van die Republikeinse Nasionale Komitee vir Kalifornië, het verklaar dat die verspreiding van haar boek in Kalifornië 'n belangrike faktor was in Goldwater se benoeming.[25]

In 1967 het Schlafly haar veldtog om die presidentskap van die National Federation of Republican Women (NFRW) te bekom teen die meer gematigde kandidaat, Gladys O'Donnell van Kalifornië, verloor. Die uittredende NFRW-president en toekomstige Tesourier van die Verenigde State, Dorothy Elston van Delaware, het tydens die veldtog teen Schlafly gewerk.[26][27]

In 1970 was Schlafly onsuksesvol in haar veldtog om Illinois se 23ste kongressionele distrik; sy het verloor teen die ingesetene, die Demokraat George E. Shipley, met 91,158 stemme (53.97%) teenoor haar 77,762 (46.04%) stemme. Hierna het sy nooit weer probeer om 'n openbare amp te betree nie.

Amerikaanse feministe het hul grootste poging aangewend om nasionale aandag te trek tydens die Nasionale Vrouekonferensie van 1977 in Houston; die historikus Marjorie J. Spruill voer egter aan dat die anti-feministe onder leiding van Schlafly 'n hoogs suksesvolle teenkonferensie, die Pro-Life, Pro-Family-byeenkoms, georganiseer het om teen die Nasionale Vrouekonferensie te protesteer en dit duidelik te maak dat feministe nie namens hulle praat nie. Tydens hul byeenkoms by die NRG Arena het hulle 15 000 mense getrek,[28] en die begin van 'n pro-gesinsbeweging aangekondig om politici wat feminisme en liberalisme ondersteun, teen te staan, en om gesinswaardes in die Amerikaanse politiek te bevorder, en sodoende die Republikeinse Party na regs te skuif en die bekragtiging van die ERA (Equal Rights Amendment, of in Afrikaans, die Gelyke Regte-wysiging) te verslaan. [29]

Teenkanting van die Gelyke Regte-wysiging (ERA)

[wysig | wysig bron]
Die simbool wat gebruik is op tekens en knope van ERA opponente

Schlafly het gedurende die 1970's 'n uitgesproke teenstander van die Equal Rights Amendment (ERA) geword as die organiseerder van die "STOP ERA"-veldtog. STOP het gestaan vir "Stop Taking Our Privileges". Sy het aangevoer dat die ERA geslagspesifieke voorregte wat vroue geniet, sou wegneem, insluitende die "afhanklike vrou"-voordele onder die maatskaplike sekerheidstelsel van die Verenigde State, aparte badkamers vir mans en vroue, en vrystelling van selektiewe diensplig (militêre diensplig).[30][31] Sy is bestry deur groepe soos die National Organization for Women (NOW) en die ERAmerica-koalisie. Die Homemakers' Equal Rights Association is gestig as teenkanting tot Schlafly se veldtog.[32]

In 1972, toe Schlafly haar veldtog teen die Gelyke Regte-wysiging van stapel gestuur het, was die wysiging reeds geratifiseer deur 28 van die vereiste 38 deelstate.[33] Sewe verdere deelstate het die wysiging geratifiseer nadat Schlafly haar veldtog geloods het, maar 'n verdere vyf deelstate het hul ratifikasie herroep. Die laaste deelstaat wat die wysiging geratifiseer het was Indiana, waar staatsenator Wayne Townsend die deurslaggewende stem was in Januarie 1977.[34] (Nevada, Illinois en Virginië het die wysiging geratifiseer tussen 2017 en 2020, baie jare nadat die sperdatum om so te doen reeds verstryk het.)

Die Gelyke Regte-wysiging is nouliks verslaan, nadat dit in altesaam 35 state bekragtig is.[6] Die Politieke wetenskaplike, Jane J. Mansbridge, het in haar geskiedenis van die Gelyke Regte-wysiging tot die volgende gevolgtrekking gekom:

Baie mense wat die stryd oor die wysiging gevolg het, het geglo – tereg na my mening – dat die wysiging teen 1975 of 1976 bekragtig sou gewees het as dit nie vir Phyllis Schlafly se vroeë en effektiewe poging was om potensiële teenstanders te organiseer nie.[35]

Joan Williams argumenteer dat die "ERA verslaan is toe Schlafly dit verander het in 'n oorlog tussen vroue oor geslagsrolle."[36] Die geskiedkundige Judith Glazer-Raymo argumenteer soos volg:

As gematigdes, het ons gedink ons verteenwoordig die magte van rede en welwillendheid, maar het versuim om die krag van die gesinswaardes-argument en die enkelgesindheid van Schlafly en haar volgelinge ernstig op te neem. Die ERA se nederlaag het die vrouebeweging ernstig beskadig, die momentum en die potensiaal daarvan om maatskaplike verandering aan te wakker, vernietig... Uiteindelik het dit gelei tot feministiese ontevredenheid met die Republikeinse Party, wat die Demokrate 'n nuwe bron van krag gegee het wat, gekombineer met oorweldigende minderheidsteun, gehelp het om Bill Clinton in 1992 en weer in 1996 tot president te verkies.[37]

Kritici van Schlafly het daarop gewys dat sy nie 'n tipiese huisvrou was nie, aangesien sy baie betrokke was by politieke aangeleenthede. [26][38]

Uitsaaiwese

[wysig | wysig bron]

In die uitsaaimedia het Schlafly vanaf 1973 tot 1975 kommentaar gelewer op die Chicagose-nuusradiostasie WBBM, CBS Morning News vanaf 1974 tot 1975, en CNN vanaf 1980 tot 1983. In 1983 het sy begin met die skep van gesindikeerde daaglikse 3-minuut-kommentare vir radio. In 1989 het sy begin om 'n weeklikse radiogeselsprogram, Eagle Forum Live, aan te bied.[39]

Oogpunte

[wysig | wysig bron]

Maatskaplike oogpunte

[wysig | wysig bron]

Vrouekwessies

[wysig | wysig bron]

In November 1977 was sy 'n opposisiespreker tydens die 1977-Nasionale Vrouekonferensie saam met Lottie Beth Hobbs, Dr. Mildred Jefferson, Nellie Gray en Bob Dornan.[40]

Schlafly saam met President Ronald Reagan in 1983.

Schlafly het in 1978 aan die tydskrif Time gesê, "Ek het toesprake gekanselleer wanneer my man van mening was dat ek te veel van die huis afwesig was."[41]

Tydens 'n onderhoud op 30 Maart 2006 het sy die verbetering in vrouens se lewe gedurende die laaste dekades van die 20ste eeu toegeskryf aan koste- en arbeidsbesparende toestelle en items soos die tuimeldroeër en weggooibare doeke.[42]

Sy het die Roe v. Wade-beslissing "die betreurenswaardigste uitspraak in die geskiedenis van die Hoë Hof van die Verenigde State" genoem en gesê dat dit "verantwoordelik is vir die moord van miljoene ongebore babas".[43]

Gelyke Regte-wysiging

[wysig | wysig bron]

Schlafly se politieke teenkanting teen die Gelyke Regte-wysiging was gebaseer op die verdediging van tradisionele geslagsrolle, soos slegs mans wat in oorloë veg. Sy het aangevoer dat die Gelyke Regte-wysiging die diensplig van slegs mans sou uitskakel en verseker dat vroue ewe veel aan diensplig onderworpe sou wees en verplig sou wees om ook te veg, en dat die verdediging van tradisionele geslagsrolle 'n nuttige taktiek geblyk het. In Illinois het die anti-ERA-aktiviste tradisionele simbole van die Amerikaanse huisvrou gebruik en tuisgemaakte kos (brood, konfyt, appeltert, ens.) na die staatswetgewers geneem, met die slagspreuke: "Preserve us from a congressional jam; Vote against the ERA sham" and "I am for Mom and apple pie."[44]

Die geskiedkundige Lisa Levenstein het gesê dat die feministiese beweging in die laat-1970's vlugtig gepoog het om 'n program op die been te bring om ouer geskeide vroue en weduwees by te staan.[45] Baie weduwees is nie in aanmerking geneem vir maatskaplike sekerheidsvoordele nie, min geskeides het onderhoud van hul vorige huweliksmaats ontvang, en na 'n loopbaan as huisvrou het min vroue enige vaardighede gehad om die arbeidsmark te betree. Die program het egter skerp kritiek van jong aktiviste ontvang, wat voorkeur gegee het aan arm minderhede eerder as aan die middelklas. Teen 1980 het NOW die program afgeskaal, aangesien hulle amper uitsluitlik op die bekragtiging van die Gelyke Regte-wysiging gefokus het. Schlafly het in die politieke vakuum inbeweeg en die feministe veroordeel omdat hulle ouer, middelklasweduwees en geskeides in nood in die steek gelaat het, en gewaarsku dat die wysiging die wette ten gunste van mans sou skoei en die wetlike beskerming wat ouer vroue dringend nodig gehad het, sou afstroop.[46]

Schlafly het gesê dat die Gelyke Regte-wysiging slegs tot voordeel van jong werkende vroue was, en het gewaarsku dat indien mans en vroue gelyk behandel moes word, die wending die sekuriteit van middeljarige huisvroue sonder werksvaardighede sou bedreig. Sy het ook aangevoer dat die wysiging wetlike beskermingsmaatreëls soos onderhoud sou bedreig en die regbank se neiging om ten guste van geskeide moeders te beslis in verband met toesig oor hul kinders, sou uitskakel.[47] Schlafly se argument dat beskermende wette verbeur sal word het aanklank gevind by werkende vroue.[48]

In 2007, terwyl sy daaraan gewerk het om 'n nuwe weergawe van die Gelyke Regte-wysiging te verslaan, het Schlafly gewaarsku dat dit howe sou dwing om huwelike van dieselfde geslag goed te keur en huisvroue en weduwees se voordele vir maatskaplike sekerheid te weier.[31]

Salarisverskiile by die geslagte

[wysig | wysig bron]

Schlafly het beswaar gemaak teen die konsep van die geslags-salariskloof en gesê dat "'n misleidende propagandaveldtog deur die feministiese beweging georkestreer word."[49] Sy het verklaar dat dit "deel is van die feministe se vernedering van die rol van moederskap [...] wat ontwerp is om [...] moederskap uit te skakel deur die Verenigde State te verander na 'n samelewing waarin vroue voltyds en lewenslank vir arbeid ingespas word".[49] Trouens, sy het geglo dat selfs al verdien mans meer as vroue, dit voordelig is vir die samelewing as geheel, want "ons wil 'n samelewing hê waarin die gemiddelde man meer as die gemiddelde vrou verdien sodat sy verdienste sy voorsieningsrol kan vervul om 'n tuiste en ondersteuning vir sy vrou te bied wat hul kinders koester."[50] Sy het gesê: "Ons wil beslis nie 'n samelewing hê waarin die gemiddelde loon wat aan alle vroue betaal word, gelyk is aan [daardie van] mans, want daardie samelewing sou die rol van moederskap uitskakel."[51]

Moederskap

[wysig | wysig bron]

Schlafly het geglo dat die primêre rol van 'n vrou dié van vrou, moeder en huisvrou moet wees, eerder as loopbaanvrou.[52] Sy het ook geglo dat moederskap noodsaaklik is vir die welstand van die samelewing, en gesê: "[Moederskap] is die mees sosiaal nuttige rol van almal"[51] en "die afhanklike vrou en moeder wat vir haar eie kinders sorg...vervul die mees sosiaal noodsaaklike rol in ons samelewing."[53]

Verskille tussen mans en vroue

[wysig | wysig bron]

Schlafly het die standpunt gehuldig dat mans en vroue fundamenteel verskil en het teengestaan wat sy genoem het die "feministiese [propagandistiese]" bewering dat "ons die samelewing moet herontwerp om geslagsneutraal te word en dat mans hul macho-beeld moet afskud en hulself moet herontwerp om huismans te word."[54] In plaas daarvan het sy geglo dat dit nie moontlik was om die verskille tussen mans en vroue uit te wis nie. Sy het aangevoer dat feministe "hul klagte by God sal moet opneem," omdat "geen ander mag die fundamentele en noodsaaklike verskille tussen mans en vroue kan verander nie."[55]

Gesin

[wysig | wysig bron]

Schlafly het aangevoer dat die gesin die plek van die grootste groei en bevrediging vir vroue is.[56] Sy het verwerp wat sy beweer die feministiese siening is dat die gesin 'n anachronisme is wat vroue vasbind.[57] Sy het geglo dat die instelling van die gesin as "die basiese eenheid van die samelewing [...] die grootste enkele prestasie in die hele geskiedenis van vroueregte is."[58] Sy het gesê dat "die toekoms van ons nasie afhang van kinders wat grootword om goeie burgers te wees, en die beste manier om daardie doel te bereik, is om emosioneel stabiele, ongeskonde gesinne te hê."[59]

Huwelik

[wysig | wysig bron]

In Maart 2007 het Schlafly uitgevaar teen die begrip "huweliksverkragting" tydens 'n toespraak by Bates College in Lewiston, Maine: "Deur in die huwelik te tree, stem die vrou toe tot seks, en ek dink nie mens kan dit verkragting noem nie."[60]

Schlafly het aangevoer dat mans en vroue se rolle in die huwelik verskil en so moet bly. Sy het haar standpunt verdedig as een wat noodsaaklik is vir orde in pleks daarvan dat dit 'n bedreiging vir gelykheid is; sy het gesê: "As die huwelik 'n suksesvolle instelling moet wees, moet dit ... 'n uiteindelike besluitnemer hê, en dit is die man."[61]

Selfdegeslaghuwelike

[wysig | wysig bron]

Schlafly was gekant teen selfdegeslaghuwelike en burgerlike verbintenisse: "[a]anvalle op die definisie van 'n huwelik as die verbintenis tussen 'n man en 'n vrou is afkomstig van die gay-lobby wat erkenning soek vir hul leefstyl."[62] Schlafly se koppeling van die Gelyke Regte-wysiging met gays en selfdegeslaghuwelike het 'n rol gespeel in haar teenkanting van die Gelyke Regte-wysiging.[63][64]

Verenigde Nasies en internasionale verhoudinge

[wysig | wysig bron]

Schlafly het die Verenigde Nasies verpes en verag. Op die 50ste herdenking van die VN in 1995 het sy daarna verwys as "'n rede vir rou, nie vir viering nie. Dit is 'n monument vir dwase hoop, kompromieë vol verleentheid, verraad van ons dienspligtiges en 'n bestendige stroom beledigings teenoor ons nasie. Dit is 'n Trojaanse perd wat die vyand in ons midde dra en Amerikaners lok om onder vreemde wapens te veg en te sterf in verre lande." Sy het president Bill Clinton se besluit in 1996 teengestaan om 20 000 Amerikaanse troepe na Bosnië te stuur tydens die Joego-Slawiese Oorloë. Schlafly het opgemerk dat Balkan-nasies mekaar al 500 jaar lank beveg en aangevoer dat die Amerikaanse weermag nie "polisiemanne" van wêreldprobleme moet wees nie.[65]

Voor die kongressionele verkiesings van 1994 het Schlafly globalisering deur die Wêreldhandelsorganisasie veroordeel as 'n "direkte aanval op Amerikaanse soewereiniteit, onafhanklikheid, werkgeleenthede en ekonomie ... enige land wat sy wette moet verander om die beslissings van 'n wêreldorganisasie te gehoorsaam, het sy soewereiniteit opgeoffer."[66]

Teen die einde van 2006 het Schlafly saam met Jerome Corsi en die aktivis Howard Phillips 'n webwerf geskep wat teen die idee van 'n "Noord-Amerikaanse Unie gekant was, waaronder die Verenigde State, Mexiko en Kanada 'n geldeenheid sou deel en geïntegreer sou word in 'n struktuur soortgelyk aan die Europese Unie.[67]

Gedurende die Koue Oorlog was Schlafly gekant teen ooreenkomste op vuurwapenbeheer met die Sowjetunie. In 1961 skryf sy dat "vuurwapenbeheer] nie Rooi aggressie sal voorkom nie, net soos die ontwapening van ons polisie nie moord, diefstal en verkragting sal stuit nie."[68]

Regbank

[wysig | wysig bron]

Schlafly was 'n uitgesproke kritikus teen aktivis-regters, veral regters wat dien op die Hoë Hof van die Verenigde State van Amerika. In 2005 het sy nasionale opskrifte gehaal tydens 'n konferensie van die Joods-Christelike Raad vir Grondwetlike Herstel, deur voor te stel dat "die Kongres moet begin praat oor die verwydering" van Regter Anthony Kennedy, met as rede vir die inisiasie van die proses, Regter Kennedy se beslissende stem om die doodstraf vir minderjariges te herroep.[69]

In April 2010, kort nadat John Paul Stevens sy aftrede as regter van die Hoë Hof van die Verenigde State aangekondig het, het Schlafly gevra vir die aanstelling van 'n militêre veteraan in die Hof. Stevens was 'n veteraan en met sy aftrede was die hof "in gevaar om sonder 'n enkele militêre veteraan gelaat te word".[70]

Voorstelle in verband met immigrasie

[wysig | wysig bron]

Schlafly het geglo dat die Republikeinse Party voorstelle vir immigrasiehervorming moet verwerp; sy het aan Focus Today gesê dat dit 'n "groot mite" is dat die GOP Latyns-Amerikaanse kiesers in die Verenigde State moet bereik. "Die mense na wie die Republikeine moet uitreik, is die blanke stemme, die blanke kiesers wat nie tydens die laaste verkiesing gestem het nie. Die propagandiste lei ons op die verkeerde pad ... [D]aar is glad geen bewyse dat die Latyns-Amerikaners wat van Meksiko afkomstig is Republikeins sal stem nie."[71]

Presidensiële verkiesings

[wysig | wysig bron]
Schlafly tydens 'n vergadering van konserwatiewes in Des Moines, Iowa, in Maart 2011

Schlafly het nie 'n kandidaat vir die Republikeinse presidensiële nominasie in 2008 onderskryf nie, maar sy het haar uitgespreek teen Mike Huckabee, wat, volgens haar, as goewerneur die Republikeinse Party in Arkansas "in 'n gemors" gelaat het. Tydens die Eagle Forum het sy die kongreslid van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, Tom Tancredo van Colorado, as gas gehad, wat bekend is vir sy teenkanting teen onwettige immigrasie. Voor sy verkiesing, het sy Barack Obama gekritiseer as "'n elitis wat met woorde werk".[72]

Gedurende die verkiesing het sy John McCain onderskryf tydens 'n onderhoud deur te sê: "Well, I'm a Republican, I'm supporting McCain". Toe sy gevra is oor Rush Limbaugh se kritiek op John McCain, het sy gesê: "Well, there are problems, we are trying to teach him".[73]

Schlafly het Michele Bachmann in Desember 2011 onderskryf vir die Iowa-koukus van die 2012 Republikeinse presidensiële voorverkiesings, met verwysing na Bachmann se werk teen "ObamaCare" en voorstelle vir besuinigingsmaatreëls" en Bachmann se ondersteuning van tradisionele waardes.[74]

Schlafly tydens die 2013-Conservative Political Action Conference (CPAC).

Op 3 Februarie 2012 het Schlafly aangekondig dat sy vir Rick Santorum sal stem in 2012 se Republikeinse voorverkiesing vir Missouri.[75] In 2016 het sy Donald Trump se kandidaatskap vir president onderskryf.[76] Die onderskrywing het aanleiding gegee tot 'n geskil in die raad van die Eagle Forum. Schlafly het verskil van ses ander raadslede, sowel as haar dogter, Anne Cori,[77] en Cathie Adams, die voormalige voorsitster van die Republikeinse Party van Texas.[78] Adams het voorkeur gegee aan Senator Ted Cruz van Texas, Trump se belangrikste opponent, wat Adams as 'n meer konserwatiewe keuse beskou het.[79]

Schlafly se laaste boek, The Conservative Case for Trump, is gepubliseer op 6 September 2016, een dag na haar afsterwe.[80]

Gepubliseerde werke

[wysig | wysig bron]

Schlafly was die skryfster van 26 boeke oor 'n aantal onderwerpe, van kindersorg tot phonics. [81]

Phonics is 'n metode vir die onderrig van lees en skryf aan beginners. Dit behels onderrig in die verhouding tussen die klanke van die gesproke taal (foneme) en die letters (grafeme) of groepe letters of lettergrepe van die geskewe taal. Phonics staan ook bekend as die alfabetiese beginsel of die "alfabetiese kode".[82]

Schlafly het ook 'n gesindikeerde weeklikse koerantrubriek geskryf vir Creators Syndicate.[83]

Schlafly se gepubliseerde werke sluit in:

  • A Choice Not an Echo (Pere Marquette Press, 1964) ISBN 0-686-11486-8
  • Grave Diggers (saam met Chester Ward) (Pere Marquette Press, 1964) ISBN 0-934640-03-3
  • Strike from Space: A Megadeath Mystery (Pere Marquette Press, 1965) ISBN 80-7507-634-6
  • Safe Not Sorry (Pere Marquette Press, 1967) ISBN 0-934640-06-8
  • The Betrayers (Pere Marquette Press, 1968) ISBN B0006CY0CQ
  • Mindszenty the Man (saam met Josef Vecsey) (Cardinal Mindszenty Foundation, 1972) ISBN B00005WGD6
  • Kissinger on the Couch (Arlington House Publishers, 1974) ISBN 0-87000-216-3
  • Ambush at Vladivostok, saam met Chester Ward (Pere Marquette Press, 1976) ISBN 0-934640-00-9
  • The Power of the Positive Woman (Crown Pub, 1977) ISBN 0-87000-373-9
  • The Power of the Christian Woman (Standard Pub, 1981) ISBN B0006E4X12
  • Equal Pay for Unequal Work (Eagle Forum, 1984) ISBN 99950-3-143-4
  • Child Abuse in the Classroom (Crossway Books, 1984) ISBN 0-89107-365-5
  • Pornography's Victims (Crossway Books, 1987) ISBN 0-89107-423-6
  • Who Will Rock the Cradle?: The Battle for Control of Child Care in America (World Publications, 1989) ISBN 978-0849931987
  • First Reader (Pere Marquette Press, 1994) ISBN 0-934640-24-6
  • Turbo Reader (Pere Marquette Press, 2001) ISBN 0-934640-16-5
  • Feminist Fantasies, met 'n voorwoord deur Ann Coulter (Spence Publishing Company, 2003) ISBN 1-890626-46-5
  • The Supremacists: The Tyranny of Judges and How to Stop It (Spence Publishing Company, 2004) ISBN 1-890626-55-4
  • Judicial Tyranny: The New Kings of America? – bydraende skryfster (Amerisearch, 2005) ISBN 0-9753455-6-7
  • The Flipside of Feminism: What Conservative Women Know—and Men Can't Say (WorldNetDaily, 2011) ISBN 978-1935071273
  • No Higher Power: Obama's War on Religious Freedom (Regnery Publishing, 2012) ISBN 978-1621570127
  • Who Killed the American Family? (WND Books, 2014) ISBN 978-1938067525
  • A Choice Not an Echo: Updated and Expanded 50th Anniversary Edition (Regnery Publishing, 2014) ISBN 978-1621573159
  • How the Republican Party Became Pro-Life (Dunrobin Publishing, 2016) ISBN 978-0-9884613-9-0
  • The Conservative Case for Trump – postuum, saam met Ed Martin en Brett M. Decker (Regnery Publishing, 2016) ISBN 978-1-62157-628-0

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ "Phyllis Schlafly profile". UXL Newsmakers. FindArticles.com. 2005. Besoek op 9 Augustus 2008.[dooie skakel]
  2. ↑ "Schlafly cranks up agitation at Bates". Lewiston Sun Journal. 29 Maart 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Oktober 2020. Besoek op 8 September 2022.
  3. ↑ Chip Berlet and Matthew N. Lyons. 2000. Right-Wing Populism in America: Too Close for Comfort. New York: Guilford Press, p. 202.
  4. ↑ Men of West Virginia. Biographical Publishing Co., Chicago: 1903, pp. 157–158.
  5. ↑ Carol Felsenthal, The Sweetheart of the Silent Majority: The Biography of Phyllis Schlafly. (Doubleday, 1981).
  6. 1 2 3 Donald Critchlow. Founding Mother-Phyllis Schlafly and Grassroots Conservatism: A Woman's Crusade, p. 422.
  7. ↑ "Phyllis Schlafly profile". National Women's History Museum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Oktober 2016. Besoek op 6 September 2016.
  8. ↑ Reed, Christopher (6 September 2016). "Phyllis Schlafly obituary". The Guardian. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Oktober 2019. Besoek op 12 Desember 2019.
  9. ↑ Ehrenreich, pp. 152–153.
  10. ↑ Critchlow 2005, pp. 22-23.
  11. ↑ Conservative just co-authored a new book. St. Louis Post-Dispatch, 6 September 2016, p. A13. Besoek op 17 September 2023
  12. ↑ Radcliffe timeline
  13. ↑ Critchlow 2005, pp. 25–29.
  14. 1 2 Critchlow 2005, pp. 47–59.
  15. ↑ Official Vote of the State of Illinois -- Cast at the General Election, 4 November 1952, Judicial Election, 1951 Primary Election General Primary, April 8, 1952, Compiled By Charles F. Carpentier Secretary of State (1952)
  16. ↑ Critchlow 2005, p. 55.
  17. ↑ "Stevenson Is Lambasted at GOP Meeting" (in Engels). Streator Daily Times-Press. 24 Junie 1952. Besoek op 25 Julie 2024 – via Newspapers.com.
  18. ↑ Critchlow 2005, p. 46.
  19. ↑ Critchlow 2005, online Geargiveer 10 April 2022 op Wayback Machine
  20. 1 2 Official Vote of the State of Illinois Cast at the General Election November 8, 1952, Judicial Election 1959–1960 Primary Election General Primary April 12, 1960, Compiled by Charles F. Carpentier Secretary of State
  21. ↑ Warner, Judith. She Changed America Geargiveer 15 April 2015 op Wayback Machine, The New York Times, 29 Januarie 2006.
  22. ↑ Critchlow, Donald T. (2005). Phyllis Schlafly and Grassroots Conservatism. Drukpers van Princeton-university. p. 109. ISBN 9780691070025.
  23. ↑ Berlet and Lyons. 2000. Right–Wing Populism in America, pp. 180, 202.
  24. ↑ Celestini, Carmen (2018). God, Country, and Christian Conservatives: The National Association of Manufacturers, the John Birch Society, and the Rise of the Christian Right (PDF) (PhD). Universiteit van Waterloo. pp. 183–184.
  25. ↑ Schlafly, Phyllis (1964). A Choice Not An Echo. Pere Marquette Press. pp. preface.
  26. 1 2 "Nation: Anti-ERA Evangelist Wins Again". Time. 3 Julie 1978. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Januarie 2011.
  27. ↑ Critchlow 2005, pp. 138-59.
  28. ↑ "Equal Rights Plan and Abortion Are Opposed by 15,000 at Rally". The New York Times. 20 November 1977. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Julie 2018. Besoek op 27 Mei 2020.
  29. ↑ Marjorie J. Spruill.Divided We Stand: The Battle Over Women's Rights and Family Values That Polarized American Politics. (2017) online review Geargiveer 8 September 2017 op Wayback Machine.
  30. ↑ Kolbert, Elizabeth (7 November 2005), "Firebrand: Phyllis Schlafly and the Conservative Revolution", The New Yorker 81 (34): 134, http://www.newyorker.com/archive/2005/11/07/051107crbo_books?currentPage=all, besoek op 4 Februarie 2012
  31. 1 2 Eilperin, Juliet. "New Drive Afoot to Pass Equal Rights Amendment". The Washington Post. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 September 2019. Besoek op 22 Mei 2010.
  32. ↑ Heath, Carol (2008). "Homemakers' Equal Rights Association (HERA) Records, 1971-1987, n.d" (PDF). Women and Leadership Archives Loyola University Chicago. Geargiveer (PDF) vanaf die oorspronklike op 23 Februarie 2020. Besoek op 12 Desember 2019.
  33. ↑ "The Women Who Fought For And Against The ERA: Part II". wwno.org. WWNO. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Julie 2022. Besoek op 1 Junie 2022.
  34. ↑ Tom Davies. "1984 Indiana governor candidate Wayne Townsend dies". South Bend Tribune (in Engels). Associated Press. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Desember 2019. Besoek op 12 Desember 2019.
  35. ↑ Jane J. Mansbridge, Why we lost the ERA (Drukpers van die Universiteit van Chicago, 1986) p 110.
  36. ↑ Joan Williams (1999). Unbending Gender: Why Family and Work Conflict and What To Do About It. Oxford UP. p. 147. ISBN 9780199840472. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Januarie 2016. Besoek op 19 Februarie 2016.
  37. ↑ Judith Glazer-Raymo (2001). Shattering the Myths: Women in Academe. Johns Hopkins UP. p. 19. ISBN 9780801866418. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Januarie 2016. Besoek op 19 Februarie 2016.
  38. ↑ "Buzzflash Headlines". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Augustus 2013. Besoek op 7 September 2016.
  39. ↑ "Phyllis Schlafly bio". Eagle Forum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 3 November 2013. Besoek op 4 Februarie 2012.
  40. ↑ "1977 National Women's Conference: A Question of Choices," 1977-11-21, The Walter J. Brown Media Archives & Peabody Awards Collection at the University of Georgia, American Archive of Public Broadcasting
  41. ↑ "Anti-ERA Evangelist Wins Again". Time. 3 Julie 1978. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 21 Januarie 2011.
  42. ↑ Bellafante, Ginia (30 Maart 2006). "A Feminine Mystique All Her Own". The New York Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Maart 2014. Besoek op 31 Januarie 2008.
  43. ↑ "Anniversary: Roe v. Wade". The Washington Post. 18 Januarie 2002. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Junie 2011.
  44. ↑ Rosenberg, Rosalind (2008). Divided Lives: American Women in the Twentieth Century. Macmillan. p. 225. ISBN 9780809016310. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Januarie 2016. Besoek op 19 Februarie 2016.
  45. ↑ "Lisa Levenstein – HIS – UNCG". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Desember 2015. Besoek op 24 Augustus 2015.
  46. ↑ Levenstein, Lisa (1 Maart 2014). ""Don't Agonize, Organize!": The Displaced Homemakers Campaign and the Contested Goals of Postwar Feminism". The Journal of American History. 100 (4): 1114–1138. doi:10.1093/jahist/jau007.
  47. ↑ Rhode, Deborah L. (2009). Justice and Gender: Sex Discrimination and the Law. Harvard UP. pp. 66–67. ISBN 9780674042674. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Januarie 2016. Besoek op 19 Februarie 2016. {{cite book}}: line feed character in |publisher= at position 8 (hulp)
  48. ↑ Rosenberg, Rosalind (2008). Divided Lives: American Women in the Twentieth Century. Macmillan. pp. 225–26. ISBN 9780809016310. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Januarie 2016. Besoek op 19 Februarie 2016.
  49. 1 2 Schlafly 2003, p. 98.
  50. ↑ Schlafly 2003, p. 79.
  51. 1 2 Schlafly 2003, p. 99.
  52. ↑ Schlafly 1977, p. 56.
  53. ↑ Schlafly 2003, p. 94.
  54. ↑ Schlafly 2003, p. 60.
  55. ↑ Schlafly 1977, p. 12-3.
  56. ↑ Schlafly 1977, p. 52.
  57. ↑ Schlafly 2003, p. 195.
  58. ↑ Schlafly 1977, p. 33.
  59. ↑ Schlafly 2003, p. 102.
  60. ↑ Leonard, J.T. (29 Maart 2007). "Schlafly cranks up agitation at Bates". Sun Journal. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Oktober 2020. Besoek op 28 Desember 2010.
  61. ↑ Schlafly 1977, p. 50.
  62. ↑ Schlafly, Phyllis (November 2009). "Feminists Psychoanalyze Themselves Again". The Phyllis Schlafly Report. Eagle Forum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 November 2010. Besoek op 23 November 2010.
  63. ↑ Schlafly, Phyllis (September 1986). "A Short History of E.R.A". The Phyllis Schlafly Report. Eagle Forum. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 November 2010. Besoek op 23 November 2010.
  64. ↑ Sachs, Andrea (7 April 2009). "Phyllis Schlafly at 84". Time. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 April 2009. Besoek op 23 November 2010.
  65. ↑ Critchlow 2005, pp. 298–99
  66. ↑ Critchlow 2005, p. 298
  67. ↑ Bennett, Drake (25 November 2007). "The amero conspiracy". The Boston Globe. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 Februarie 2009. Besoek op 20 Februarie 2009. {{cite news}}: |archive-date= / |archive-url= timestamp mismatch (hulp)
  68. ↑ Phyllis Schlafly, "Communist Master Plan for 1961", Cardinal Mindszenty Newsletter, 15 Februarie 1961.
  69. ↑ Milbank, Dana (9 April 2005). "And the Verdict on Justice Kennedy Is: Guilty". The Washington Post. p. A03. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 26 Mei 2017. Besoek op 8 September 2017.
  70. ↑ Prnewswire.com. "Schlafly: Obama Would Be Foolish to Leave Supreme Court Without a Veteran". Persberig. http://www.prnewswire.com/news-releases/schlafly--obama-would-be-foolish-to-leave-supreme-court-without-a-veteran-90368884.html. Besoek op 2 Junie 2013.
  71. ↑ Phyllis Schlafly's White Voter Mirage Geargiveer 30 November 2020 op Wayback Machine, Jordan Fabian, ABC News/Univision, 29 Mei 2013
  72. ↑ Leith, Sam (17–18 Januarie 2009). "Obama's Oratory". Financial Times. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Januarie 2010.
  73. ↑ "Phyllis Schlafly Speaks Out". YouTube. 15 Mei 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 November 2021. Besoek op 2 Junie 2013.
  74. ↑ Jacobs, Jennifer (4 Desember 2011). "Conservative activist Phyllis Schlafly endorses Michele Bachmann". The Des Moines Register. Besoek op 6 Desember 2011.[dooie skakel]
  75. ↑ Levy, Pema (3 Februarie 2012). "Phyllis Schlafly Will Vote For Santorum" (Livewire). TPM. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Oktober 2017. Besoek op 16 Julie 2017. ... planning to vote for Rick Santorum
  76. ↑ Ward, Jon (20 Januarie 2016). "The Trump supporter who matters more to Iowa conservatives than Palin". Yahoo! Politics. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Januarie 2016. Besoek op 21 Januarie 2016. And she's willing to take a chance with someone who's going to shake things up.
  77. ↑ Pfeiffer, Alex (11 April 2016). "Phyllis Schlafly Pushes Own Daughter to Resign Amid Cruz-Trump Split". Daily Caller. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 April 2016. Besoek op 11 April 2016.
  78. ↑ Weigel, David (10 April 2016). "Phyllis Schlafly faces coup over Trump endorsement". The Washington Post. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Oktober 2017. Besoek op 19 Julie 2017.
  79. ↑ Medina, Jose (23 Maart 2016). "Texas Eagle Forum's Cathie Adams: Schlafly Was Manipulated into Endorsing Trump". Texas Freedom Network. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 9 September 2017. Besoek op 17 Julie 2017. When you're 91 and you're not out with the grass roots all the time, it is very much taking advantage of someone.
  80. ↑ Schlafly, Phyllis; Martin, Ed; Decker, Brett M. (6 September 2016). The Conservative Case for Trump. Regnery Publishing. p. 272. ISBN 978-1621576280.
  81. ↑ Die begrip moet nie verwar word met die begrippe fonetiek en fonologie nie. Waar eersgenoemde begrip 'n vertakking van taalkunde is wat die studie van die klanke van menslike spraak behels, of — in die geval van gebaretaal — die ekwivalente aspekte van handseine, is laasgenoemde 'n vertakking van die taalkunde wat gemoeid is met die sistematiese organisasie van klanke in tale. Dit fokus tradisioneel grootliks op die studie van die sisteme van foneme, in besonder tale, maar kan ook enige linguistiese ontleding dek, of op 'n vlak onder die woord (insluitend lettergrepe, begin en rym, artikulatoriese gebare, artikulatoriese kenmerke, mora ens), of op alle vlakke van taal waar klank oorweeg word as gestruktureerd vir die oordra van linguistiese betekenis. Fonologie sluit ook die studie van ekwivalente organisatoriese sisteme in gebaretaal in. Die woord fonologie kan ook verwys na die fonologiese sisteem (klanksisteem) van 'n gegewe taal. Dit is een van die fundamentele stelsels waaruit gemeen word 'n taal bestaan, soos sy sintaksis en woordeskat. Fonologie word gereeld afgesonder van fonetiek. Terwyl fonetiek gemoeid is met die fisiese produksie, akoestiese oordrag en waarneming van die spraakklanke, beskryf fonologie die manier waarop klanke funksioneer binne 'n gegewe taal of regdeur tale om betekenis te enkodeer. Volgens baie taalkundiges behoort fonetiek tot beskrywende linguistiek en fonologie tot teoretiese linguistiek, hoewel die vasstelling van die fonologiese sisteem van 'n taal noodwendig 'n toepassing van die teoretiese aspekte is vir die ontleding van fonetiese bewyse. Neem kennis dat die onderskeiding nie altyd gemaak is nie, veral nie voor die ontwikkeling van die moderne konsep van foneme in die middel van die 20ste eeu nie. Sekere onderafdelings van moderne fonologie oorvleuel met fonetiek in beskrywende dissiplines soos psigolinguistiek en spraakpersepsie, met spesifieke areas tot gevolg soos artikulatoriese fonologie of laboratorium-fonologie.
  82. ↑ "National reading panel, pg. 2-89, nichd.nih.gov (USA)" (PDF).
  83. ↑ "Gang of Eight Increases Unemployment by Phyllis Schlafly on Creators.com – A Syndicate of Talent". Creators.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Mei 2013. Besoek op 2 Junie 2013.

Bronnelys

[wysig | wysig bron]
  • Critchlow, Donald T. Phyllis Schlafly and Grassroots Conservatism: A Woman's Crusade. Drukpers van Princeton-universiteit, 2005. ISBN 0-691-07002-4.
  • Ehrenreich, Barbara. 1983. The Hearts of Men: American Dreams and the Flight from Commitment. New York: Anchor Books.
  • Felsenthal, Carol. The Sweetheart of the Silent Majority: The Biography of Phyllis Schlafly. Doubleday, 1981. ISBN 0-89526-873-6.

Verdere leesstof

[wysig | wysig bron]
  • Bass, Paul W. Missouri Innovators: Famous (and Infamous) Missourians who led the way in their field. Missouri: The Acclaim Press, 2019.
  • Carroll, Peter N. Famous in America: The Passion to Succeed: Jane Fonda, George Wallace, Phyllis Schlafly, John Glenn. New York: Dutton, 1985.
  • Farber, David. The Rise and Fall of Modern American Conservatism: A Short History. 2010. pp. 119–158.
  • Hallow, Ralph Z. "Conservatives' first lady sparked pro-family effort." The Washington Times, 7 Oktober 2005.
  • Schlafly, Phyllis. A Choice Not an Echo.
  • Spruill, Marjorie J. Divided We Stand: The Battle Over Women's Rights and Family Values That Polarized American Politics. Bloomsbury, 2017.

Eksterne skakels

[wysig | wysig bron]
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Phyllis_Schlafly&oldid=2957365"