Gaan na inhoud

Politieke satire

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
George Cruikshank (1792–1878) was een van die eerstes wat die genre van politieke spotprente baanbrekerswerk gedoen het. In hierdie uitbeelding van 1823 pas die Franse monarg, Lodewyk XVIII, nie in Napoleon se stewels nie, aangesien sy kroon van sy kop afval.

Politieke satire is 'n tipe satire wat spesialiseer in die verkryging van vermaak uit die politiek. Politieke satire kan ook dien as 'n instrument om politieke argumente te bevorder in toestande waar politieke spraak en meningsverskil verbied word.

Politieke satire word gewoonlik onderskei van politieke protes of politieke meningsverskil, aangesien dit nie noodwendig 'n agenda dra of die politieke proses wil beïnvloed nie. Hoewel dit soms mag, is dit meer algemeen daarop gemik om bloot vermaak te verskaf. Vanweë die aard daarvan bied dit selde 'n konstruktiewe siening op sigself; wanneer dit as deel van protes of meningsverskil gebruik word, is dit geneig om bloot die fout van sake vas te stel eerder as om oplossings te bied.[1] As gevolg van die oordrewe[2] manier van hierdie parodieë, kan satiriese nuusprogramme hul gehore meer effektief beïnvloed om spesifieke idees te glo deur die foute van die gekritiseerde onderwerp te oorbeklemtoon.[3] Dit kan baie skadelik wees vir die reputasie van openbare figure of organisasies, aangesien die satire hulle op 'n komiese manier raam.[4]

Oorsprong en genres

[wysig | wysig bron]
'n Satire deur Angelo Agostini op Revista Illustrada wat die gebrek aan belangstelling van keiser Pedro II van Brasilië in die politiek teen die einde van sy bewind (1887) bespot.

Politieke satire kan deur die geskiedenis teruggevoer word; waar georganiseerde regering of sosiale kategorieë ook al bestaan het, so ook satire.[5]

Die oudste voorbeeld wat tot vandag toe behoue gebly het, is Aristofanes. In sy tyd het satire top-politici, soos Kleon[6] en godsdiens, destyds onder leiding van Zeus, geteiken. "Satire en bespotting het selfs die fundamentele en heiligste feite van geloof progressief aangeval," wat gelei het tot 'n toenemende twyfel teenoor godsdiens deur die algemene bevolking.[7] Die Romeinse tydperk gee ons byvoorbeeld die satiriese gedigte en epigramme van Martial. Siniese filosowe het dikwels aan politieke satire deelgeneem.

As gevolg van die gebrek aan politieke vryheid van spraak in baie antieke beskawings, is bedekte satire meer algemeen as openlike satire in antieke literatuur van politieke liberalisme. Histories is die openbare mening in die Atheense demokrasie merkwaardig beïnvloed deur die politieke satire wat deur die komiese digters in die teaters opgevoer is.[8] Om satire te kyk of te lees, word sedert antieke tye beskou as een van die beste maniere om 'n kultuur en 'n samelewing te verstaan.[9][10][11]

Gedurende die 20ste en 21ste eeue is satire in 'n toenemende aantal media gevind (in spotprente soos politieke spotprente met swaar karikature en oordrywing en politieke tydskrifte) en die parallelle blootstelling van politieke skandale aan optredes (insluitend televisieprogramme). Voorbeelde sluit in musikante soos Tom Lehrer wat lirieke insluit wat op die leër en die kerk gemik is,[12] lewendige optredegroepe soos die Capitol Steps en die Montana Logging and Ballet Co., en openbare televisie en lewendige kunstenaar Mark Russell wat satiristiese kommentaar gelewer het oor beide demokrate en republikeine.[13] Bykomende subgenres sluit in literêre klassieke soos Gulliver's Travels en Animal Farm, en meer onlangs, die digitale aanlyn tydskrif en webwerfbronne soos The Onion.

19de en 20ste eeue

[wysig | wysig bron]

Frankryk

[wysig | wysig bron]

Een voorbeeld is Maurice Joly se pamflet uit 1864 getiteld Die Dialoog in die Hel tussen Machiavelli en Montesquieu (Dialogue aux enfers entre Machiavel et Montesquieu), wat die politieke ambisies van Napoleon III aanval. Dit is die eerste keer in 1864 in Brussel gepubliseer. Die stuk het die literêre tegniek van 'n dialoog tussen twee duiwelse samesweerders in die Hel, die historiese karakters van Machiavelli en Montesquieu, gebruik om 'n direkte en onwettige aanval op Napoleon se bewind te verdoesel. Die edelbaron Montesquieu het die saak vir liberalisme gemaak; die Florentynse politieke skrywer Machiavelli het die saak vir siniese despotisme aangebied. Op hierdie manier het Joly die geheime maniere gekommunikeer waarop liberalisme 'n despoot soos Napoleon III kon voortbring.[14]

Die geletterdheidsyfer in Frankryk was ongeveer 30 persent in die 19de eeu, wat dit feitlik onmoontlik gemaak het vir mense van laer klasse om aan politieke satire deel te neem. Visuele kunste kon egter deur enigiemand geïnterpreteer word, en 'n man genaamd Charles Philipon het voordeel getrek deur twee weeklikse tydskrifte te skep, La Caricature en Le Charivari – die goedkoper van die twee. Philipon het sy koerante, wat al hoe meer gewild geword het regoor Frankryk, as 'n bedreiging vir die koning, Louis-Philippe, gebruik, aangesien die koerante satire en humor gebruik het om die regering en die koning te kritiseer. Verskeie pogings om die twee tydskrifte te onderdruk, is deur die monargie aangewend, wat die artikels net meer krities sou maak. Philipon is uiteindelik hof toe geneem en tot 13 maande tronkstraf gevonnis na verskeie verdere arrestasies.[15]

Die tekeninge wat Philipon oorspronklik hof toe gestuur het, was tekeninge wat die koning mettertyd in 'n peer verander het. Die mense van Frankryk het begin besef dat koning Louis-Philippe werklik soos 'n peer gelyk het en kon die twee nie skei nie. Mense het sarkasties begin sê dat pere in die land verbied moet word, aangesien die sny daarvan 'n bedreiging vir die koning, Louis-Philippe, sou wees.[15]

Duitsland

[wysig | wysig bron]

Volgens George Santayana was die Duitse filosoof Friedrich Nietzsche eintlik "'n ywerige satirikus".[16] "Nietzsche se satire" was gemik op Lutheranisme.[17]

Kladderadatsch en Simplicissimus was twee bronne van politieke satire in Duitsland gedurende die 18de-19de eeu, wat albei wys hoe satire gebruik kan word om kulturele geskiedenis in samelewings te sien. Gewildheid in die pers en satiriese grappe het in die 19de eeu gefloreer namate duisende nuwe tydskrifte in Duitsland ontstaan het. Tydskrifte en koerante het die verbruik van boeke begin oorskry en het destyds een van die gewildste vorme van media in Duitsland geword.[18]

Verenigde Koninkryk

[wysig | wysig bron]

Die Verenigde Koninkryk het 'n lang tradisie van politieke satire, wat dateer uit die vroeë jare van Engelse letterkunde. In sommige lesings kan 'n aantal van William Shakespeare se toneelstukke as satire gesien word – of ten minste opgevoer word – insluitend Richard III en The Merchant of Venice. Latere voorbeelde soos Jonathan Swift se A Modest Proposal is meer openlik in hul satiriese aard.

Deur die 18de en 19de eeue het redaksionele spotprente ontwikkel as grafiese vorm van satire, met toegewyde satiriese tydskrifte soos Punch (bekendgestel in 1841) wat in die eerste helfte van die 19de eeu verskyn het. 'n Plaaslike satiriese koerant, The Town Crier, wat in 1861 in Birmingham bekendgestel is, is beskryf as iemand wat, deur middel van humor, probeer om "munisipale regering soos dit was – in onbevoegde hande – te vergelyk met munisipale regering soos dit kon wees".[19][20]

Die vroeë 1960's het die sogenaamde "satire-oplewing" gesien, waarvan die prominentste produkte die verhoogrevue Beyond the Fringe (gedebuteer in 1960), die tweeweeklikse tydskrif Private Eye (bekendgestel in 1961) en die BBC TV-program That Was the Week That Was (1962–1963) was. Meer onlangse voorbeelde sluit in aktuele televisiepaneelprogramme soos Have I Got News for You en Mock the Week, en televisiereekse soos Ballot Monkeys, The Mash Report en Spitting Image.

Belangrike politieke spotprenttekenaars in die Verenigde Koninkryk sluit in mense soos Peter Brookes, wat sedert 1992 'n politieke spotprenttekenaar vir The Times is, en Nicola Jennings, wat gereeld in The Guardian verskyn.[21]

Straatkuns

[wysig | wysig bron]

Straatkunstenaars soos Banksy het donker politieke humor en geestige politieke en sosiale kommentare, hoofsaaklik deur graffiti, gebruik om kommentaar te lewer op verskeie temas soos kapitalisme, imperialisme en oorlog.[22] Banksy se stukke wat straatkuns oor politieke satire bevat, sluit in "Stop and Search" wat die karakter Dorothy uit The Wizard of Oz illustreer wat deur 'n polisiebeampte deursoek word. Banksy bespot politici se menings oor polisiebrutaliteit terwyl die onskuldige Dorothy deur die polisie ondervra word, wat 'n voorstelling van polisiebrutaliteit is.[23] "Bomb Hugger" is nog een van Banksy se stukke wat 'n jong vrou uitbeeld wat 'n bom omhels wat deur militêre vliegtuie laat val is.[24] Hy kritiseer die aard van oorlog en die menings van politici oor die onderwerp, aangesien die vrou onskuld verteenwoordig wat direk deur die "donker" bomsimbool beïnvloed word.[24]

Verenigde State

[wysig | wysig bron]

Politieke satire speel sedert die 1700's 'n rol in die Amerikaanse politiek. Onder Koning George se bewind het die kolonies politieke spotprente gebruik om die parlement te kritiseer en vir onafhanklikheid te veg.[25] Stigtersvader Benjamin Franklin was 'n noemenswaardige politieke satirikus. Hy het satire in verskeie essays gebruik, insluitend Rules by Which a Great Empire May Be Reduced to a Small One en A Witch Trial at Mount Holly.[26]

Spotprente het voortgegaan om kommentaar op Amerikaanse politiek te lewer. In die laat 1800's het die redaksionele spotprenttekenaar Thomas Nast politieke satire gebruik om kwessies soos korrupsie aan te pak.[25] Onder ander noemenswaardige politieke satirici is die bekende skrywer Mark Twain, wat satire gebruik het om slawerny te kritiseer en kommentaar daarop te lewer.[25]

The Great Dictator (1940), een van die bekendste voorbeelde van politieke satire in film, het die regime van Adolf Hitler gekritiseer

In die 1930's het politieke satire Broadway oorheers. Liriekskrywer Irving Berlin en dramaturg Moss Hart het die gewilde musiekblyspel As Thousands Cheer saam geskryf. Die Broadway-vertoning het die spot gedryf met politiek deur na aktuele nuusartikels te verwys.[27]

Satire het gedurende die 1960's meer sigbaar op Amerikaanse televisie geword. Van die vroeë programme wat politieke satire gebruik het, sluit in die Britse en Amerikaanse weergawes van die program That Was the Week That Was (wat op die American Broadcasting Company, of ABC, in die VSA uitgesaai is), CBS se The Smothers Brothers Comedy Hour, en NBC se Rowan and Martin's Laugh-In. Gedurende die maande voor die 1968 presidensiële verkiesing het Richard Nixon op Laugh-In verskyn en die program se slagspreuk "Sock it to me" herhaal.[28] Ander vorme van satire van die 1960's en vroeë 1970's het tipies die sitkomformaat gebruik, soos die program All in the Family.

Toe Saturday Night Live in 1975 gedebuteer het, het die program die manier waarop komediante die president op televisie sou uitbeeld, begin verander. Chevy Chase het die vierde episode van die program geopen met sy nabootsing van 'n lomp Gerald Ford.[29]

21st eeu

[wysig | wysig bron]

Die Midde Ooste

[wysig | wysig bron]

Turkye is die tuiste van die politieke satire-tydskrif bekend as LeMan, wat sy 1000ste uitgawe in 2010 gepubliseer het.[30] LeMan is bekend vir sy politieke spotprente wat korrupsie, spotprente en lig werp op ernstige situasies met behulp van humor uitlig.

Een van die mees geleesde satirici is die Egiptiese skrywer Lenin El-Ramly, wat erkenning kry vir meer as 30 draaiboeke vir films en televisiereekse en 12 toneelstukke. Nog 'n noemenswaardige Egiptiese satirikus is Bassem Youssef.

In Sirië is in die jaar 2001 'n satiriese koerant bekend as die Lamplighter vir die eerste keer gepubliseer en het dit by die publiek aanklank gevind, aangesien dit onmiddellik uitverkoop was.[30] Dit was die eerste onafhanklike koerant in die land sedert 1965 en is geskep deur die spotprenttekenaar en satirikus Ali Farzat.

Sensorskap

[wysig | wysig bron]

'n Voorbeeld van sensuur in 2002 het daartoe gelei dat die satirikus Ali Farzat twee artikels en 'n spotprent oor die Eerste Minister uit 'n tydskrif moes verwyder, wat as beledigend beskou is. Farzat se koerant is daarna gesluit en sy druklisensie is herroep.[30]

Verenigde State

[wysig | wysig bron]
Voorbeeld van kontemporêre Australiese politieke satire aangebied as 'n parodie-advertensie.

Gedurende die 2008 presidensiële veldtog het Saturday Night Live wyd aandag getrek omdat voormalige rolverdelinglid Tina Fey na die program teruggekeer het om die Republikeinse vise-presidentskandidaat Sarah Palin te satiriseer. Benewens Fey se treffende fisiese ooreenkoms met Palin, was die nabootsing van die vise-presidentskandidaat ook noemenswaardig vanweë Fey se humoristiese gebruik van presies dieselfde woorde wat Palin in media-onderhoude en veldtogtoesprake gebruik het as 'n manier om politieke satire uit te voer.[31]

Saturday Night Live gebruik ook politieke satire dwarsdeur hul Weekend Update-skets. Weekend Update is 'n vals nuussegment op die program wat politiek en huidige gebeure satiriseer. Dit is deel van SNL sedert die eerste episode van die program op 11 Oktober 1975.

The Daily Show en The Colbert Report gebruik stilistiese formate wat soortgelyk is aan Weekend Update. Op The Daily Show het aanbieder Jon Stewart beeldmateriaal van nuusprogramme gebruik om politiek en die nuusmedia te satiriseer. Stephen Colbert het in karakter op The Colbert Report as 'n regse nuusdeskundige opgetree. Beide aanbieders se televisieprogramme is op Comedy Central uitgesaai. The Daily Show gaan voort met Stewart as die Maandag-aanbieder, en het Trevor Noah as die aanbieder van 2015–2022 vertoon; Colbert het die aanbieder van The Late Show geword en David Letterman opgevolg.[32] Met hul programme het Stewart en Colbert gehelp om openbare en akademiese bespreking van die belangrikheid van politieke satire te verhoog. Real Time with Bill Maher, Full Frontal with Samantha Bee en Last Week Tonight with John Oliver is ook voorbeelde van satiriese nuusprogramme.

Tydens die 2020 presidensiële veldtog is die immergewilde kandidaat Vermin Supreme deur lede van die Libertariese Party gewerf om 'n ernstige presidensiële veldtog te voer (Vermin Supreme 2020 presidensiële veldtog) wat sy satiriese karakter gebruik om libertarianisme te bevorder.[33]

Invloed in politiek

[wysig | wysig bron]

Bydraes

[wysig | wysig bron]
Anargistiese politieke satire-protes in die Verenigde Koninkryk.

Volgens die bevindinge van die 2004 Pew-opname wend beide jonger en ouer gehore hulle tot laatnag-komedieprogramme nie net as 'n bron van vermaak nie, maar ook as 'n geleentheid om politieke bewustheid te verkry.[34] Om hierdie rede stel Geoffrey Baym voor dat programme wat van politieke satire gebruik maak, soos The Daily Show, as 'n vorm van alternatiewe joernalistiek beskou moet word.[34] Die gebruik van satire het geblyk 'n aantreklike kenmerk in nuusprogramme te wees, wat gehore van minder polities betrokke demografiese kohorte lok. Boonop kan satiriese nuusprogramme as alternatief beskou word omdat satire 'n belangrike rol speel in die disseksie en kritiek van mag.[34]

In sy artikel The Daily Show: Discursive Integration and the Reinvention of Political Journalism, het Baym in detail beskryf hoe The Daily Show, wat toe deur Jon Stewart aangebied is, nuusberigte aangebied het. Vir die satire-nuusprogram is die aanbieding van inligting op 'n omvattende manier gebruik om kykers 'n groter perspektief op 'n situasie te gee.[34] Stewart het dikwels sy segmente met bykomende agtergrondinligting of herinneringe aan relevante en vorige besonderhede oorlaai.[34] The Daily Show het byvoorbeeld die volledige video van Bush se kommentaar rakende Tenet se bedanking in 2004 vertoon.[34] Dit was 'n doelbewuste keuse deur die program in 'n poging om 'n meer opregte voorstelling van die gebeurtenis te gee.[34] Boonop kan dit gesien word as 'n uitdaging en kritiek op wat meer tradisionele nuusprogramme nie ingesluit het nie.[34] Op hierdie manier kan satire-nuus as meer insiggewend as ander nuusbronne beskou word. Dit is opmerklik dat navorsingsbevindinge wat deur die National Annenberg Election Survey (NAES) vrygestel is, erken dat volgelinge van satire-nuus meer kundig is en meer nuus verbruik as die algemene bevolking.[34]

Intussen het Joseph Faina die satire wat in nuusprogramme gebruik word, as 'n fasiliteerder in die ontwikkeling van 'n openbare joernalistiekpraktyk beskou.[35] Faina verduidelik in sy artikel dat die aard van satire kykers aanmoedig om polities betrokke te raak, en 'n burgerlike deelnemer te wees, waarin die humor wat deur aanbieders uitgeoefen word, reaksies by kykers uitlok.[35] Faina het egter erken dat hierdie model ietwat idealisties is.[35] Nietemin voer Faina aan dat die potensiaal steeds bestaan.[35] Om nie te praat van die toename in tegnologie en die groeiende alomteenwoordigheid van selfone nie, kan aangevoer word dat burgerlike deelname des te makliker is om te bereik.[36]

Uitwerking op politieke deelname

[wysig | wysig bron]

Moderne studies oor die gevolge van politieke satire het getoon dat politieke satire 'n invloed op politieke deelname het.[37] Trouens, navorsing het getoon dat blootstelling aan satire van 'n politieke aard negatiewe emosies oproep wat gevolglik politieke deelname mobiliseer.[37] Dit is gedokumenteer dat die kyk van laatnag-komedieprogramme politieke deelname verhoog as gevolg van die interpersoonlike besprekings en aanlyn interaksie wat volg as gevolg van politieke satire.[37]

Aan die ander kant het sommige geleerdes kommer uitgespreek oor die invloed van politieke komedieprogramme. Daar word aangevoer dat dit eerder as om politieke deelname te verhoog, 'n nadelige effek het. Eerder as om deelname te mobiliseer, kan dit eintlik deelname demobiliseer as gevolg van die negatiewe ontleding van politieke figure, wat lei tot sinisme teenoor die regering en verkiesingstelsel.[37] Navorsing het getoon dat kiesers se houding positief verander in verhouding tot politieke figure wat humor in hul bespotting vind.[38] Dit het te doen met die gevoel om met politici te vereenselwig, wat hulself toelaat om as die komediant se grap beskou te word. Politieke satire kan ook gebruik word om 'n presidensiële aspek te dek waarmee Amerika 'n probleem het. Joe Biden het humor in sy veldtog vir presidentskap gebruik toe hy oor die kommer van sy ouderdom geskerts het.[39]

Bekommernisse

[wysig | wysig bron]

Alhoewel satire in nuus gevier word as 'n middel tot 'n meer ingeligte publiek, word hierdie siening nie universeel onder geleerdes gedeel nie.[40] Kritici het hul huiwering uitgespreek teenoor die infiltrasie van ligsinnige praktyke om meer ernstige onderwerpe soos politieke sake te dek.[40] Potensieel afwykende opmerkings, of vulgêre kommentare gemaak deur mense soos Stephen Colbert van The Late Show with Stephen Colbert, of Samantha Bee, aanbieder van Full Frontal with Samantha Bee, kan gebruik word as voorbeelde van waaroor kritici bekommerd is. Hier word geglo dat satire die erns van 'n onderwerp verminder.[35]

Baym stel voor dat aangesien hierdie programme alternatief is, hulle geen verpligting het om "by standaardpraktyke te hou" nie.[34] Anders as tradisionele nuusbronne, wat moontlik sekere agendas moet nakom, soos politieke affiliasie of advertensiebeperkings, is aanbieders van satire-nuusprogramme vry en ywerig om persoonlike bydraes te vertoon deur hul melding van minagting, twyfel en opwinding. Kritici van satire in nuusprogramme glo dus dat die vertoon van 'n oordrewe en openlik gefrustreerde aanbieder "sinisme by kykers" sal veroorsaak of laat voortduur.[40][35]

Die Financial Times voer aan dat politieke satire kan bydra tot "media-geleide populisme",[41] daar word aangevoer dat dit te wyte is aan die bespotting van politici en openbare amptenare wat slegs aanspreeklik gehou moet word vir "gehoormaksimalisering",[41] daar word aangevoer dat hierdie vorm van media-geleide populisme meer algemeen in die Verenigde State voorkom as in die Verenigde Koninkryk, aangesien kommentators wat beide Liberaal en Konserwatief is, meer dikwels gebruik word as die "hoofmanier" waarop jong kykers oor aktuele sake leer. Dit is veral problematies wanneer kommentators polemiek en sarkasme in hul satire gebruik in teenstelling met geestige humor of nabootsings.

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ Becker, Amy B. (2 Julie 2020). "Applying mass communication frameworks to study humor's impact: advancing the study of political satire". Annals of the International Communication Association. 44 (3): 273–288. doi:10.1080/23808985.2020.1794925. ISSN 2380-8985. S2CID 221380766.
  2. ↑ "What is Satire? || Definition & Examples". College of Liberal Arts (in Engels). 10 Oktober 2019. Besoek op 13 November 2023.
  3. ↑ Etty, John (2 Januarie 2019), "A "School for Laughter": Carnivalesque Humor and Menippean Satire in Krokodil", Graphic Satire in the Soviet Union (University Press of Mississippi): pp. 73–100, doi:10.14325/mississippi/9781496820525.003.0004, ISBN 978-1-4968-2052-5, http://dx.doi.org/10.14325/mississippi/9781496820525.003.0004, besoek op 13 November 2023
  4. ↑ Peifer, Jason T. (2 Julie 2013). "Palin,Saturday Night Live, and Framing: Examining the Dynamics of Political Parody". The Communication Review. 16 (3): 155–177. doi:10.1080/10714421.2013.807117. ISSN 1071-4421.
  5. ↑ Stinson, Emmett (28 Augustus 2019). "Satire". Oxford Research Encyclopedia of Literature (in Engels). Besoek op 5 Februarie 2023.
  6. ↑ Stephanos Matthaios, Franco Montanari, Antonios Rengakos Ancient Scholarship and Grammar: Archetypes, Concepts and Contexts bl.207–8
  7. ↑ Ehrenberg, Victor (1962) The people of Aristophanes: a sociology of old Attic comedy bl.263 quotation:
    Die feit dat die gode tot 'n menslike of 'veel te menslike' vlak verlaag kon word, is beslis gewortel in die aard van die Griekse godsdiens, en daar is geen twyfel dat hierdie houding bygedra het tot die geleidelike ondermyning van die ou geloof in die gode nie. [...] Om immorele en skandalige stories oor die gode te vertel, het nie die gemiddelde godsdienstige gevoel aanstoot gegee nie; dit het slegs gevorderde geeste soos Xenophanes en Pintar gepla [...] en dit is duidelik dat mense nie meer in die storie of in Zeus geglo het nie. Satire en bespotting het selfs die fundamentele en heiligste feite van geloof, bowenal geloof in die gode se mag, progressief aangeval, en dit was hieruit dat twyfel begin groei het.
  8. ↑ Henderson, J. (1993) Comic Hero versus Political Elite pp.307–19 in Sommerstein, A.H.; S. Halliwell; J. Henderson; B. Zimmerman, reds. (1993). Tragedy, Comedy and the Polis. Bari: Levante Editori.
  9. ↑ Aristophanes I: Clouds, Wasps, Birds, Peter Meineck (translator) and Ian Storey (Introduction), Hackett Publishing 2000, page X
  10. ↑ Emil J. Piscitelli (1993) Before Socrates-Diotima Geargiveer 13 Oktober 2012 op Wayback Machine The Special Case of Aristophanes: Tribal and Civil Justice
  11. ↑ Life of Aristophanes, bl.42-seq
  12. ↑ Robinson, Andrew (4 April 2018). "Tom Lehrer at 90: a life of scientific satire". Nature (in Engels). 556 (7699): 27–28. Bibcode:2018Natur.556...27R. doi:10.1038/d41586-018-03922-x. PMID 32099219. S2CID 4613295.
  13. ↑ "Mark Russell". Buffalo Broadcasters Association (in American English). Besoek op 1 Maart 2023.
  14. ↑ Joly, Maurice; Waggoner, John S (2002). The dialogue in hell between Machiavelli and Montesquieu. Lanham, Md.: Lexington Books. ISBN 978-0-7391-5419-9. OCLC 859537290.
  15. 1 2 Beard, Morgan (2019). La Satire Politique et la Liberte de la Presse au 19e Siecle (Political Satire and Freedom of the Press in 19th Century France) (Thesis) (in Engels). Ohio University. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Februarie 2023. Besoek op 8 Junie 2026.
  16. ↑ George Santayana : Egotism in German Philosophy. 1915. hoofstuk 13.
  17. ↑ Christa Davis Acampora & Ralph R. Acampora : A Nietzchean Bestiary. Rowman & Littlefield, 2003. bl. 109
  18. ↑ Allen, Ann Taylor (2015). Satire and Society in Wilhelmine Germany. The University Press of Kentucky. ISBN 978-1-322-60152-6. OCLC 901296820.
  19. ↑ Briggs, Asa (1993). "Birmingham: the making of a Civic Gospel". Victorian Cities (3rd uitg.). Berkeley: University of California Press. pp. 184–240 (197–198).
  20. ↑ Cawood, Ian; Upton, Chris (2016). "Joseph Chamberlain and the Birmingham satirical journals, 1876–1911". In Cawood, Ian; Upton, Chris (reds.). Joseph Chamberlain: international statesman, national leader, local icon. Basingstoke: Palgrave Macmillan. pp. 176–210 (181–183). ISBN 9781137528841.
  21. ↑ "News, sport and opinion from the Guardian's US edition | The Guardian". www.theguardian.com. Besoek op 13 November 2023.
  22. ↑ "Banksy: Art as a Political Weapon | Guy Hepner NYC". Guy Hepner | Art Gallery | Prints for Sale | Chelsea, New York City (in American English). 30 Julie 2019. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Maart 2023. Besoek op 2 Maart 2023.
  23. ↑ "Stop and Search by Banksy". Guy Hepner | Art Gallery | Prints for Sale | Chelsea, New York City (in American English). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2 Maart 2023. Besoek op 2 Maart 2023.
  24. 1 2 "Bomb Love (Bomb Hugger) by Banksy | Guy Hepner NYC". Guy Hepner | Art Gallery | Prints for Sale | Chelsea, New York City (in American English). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Desember 2023. Besoek op 13 November 2023.
  25. 1 2 3 "Political Satire as Old as Politics". Voice of America (in Engels). 21 Desember 2016. Besoek op 1 November 2023.
  26. ↑ "Probing Question: How old is political satire? | Penn State University". www.psu.edu (in Engels). Besoek op 1 November 2023.
  27. ↑ Santalone, Brian (27 September 2012). "Political Satire | Broadway: The American Musical". Broadway: The American Musical (in American English). Besoek op 8 November 2023.
  28. ↑ Jonathan Gray, Jeffrey P. Jones & Ethan Thompson : Satire TV: Politics and Comedy in the Post-Network Era. New York University Press, 2009. bl. 22
  29. ↑ Jeffrey P. Jones, "With All Due Respect: Satirizing Presidents from Saturday Night Live to Lil' Bush", in Jonathan Gray, Jeffrey P. Jones & Ethan Thompson : Satire TV: Politics and Comedy in the Post-Network Era. New York University Press, 2009. bl. 39–41
  30. 1 2 3 Tamar Seeman, Sonia (16 Januarie 2015). "The Long History of Satire in the Middle East". Pacific Standard. Besoek op 8 Maart 2021.
  31. ↑ Jeffrey P. Jones, Entertaining Politics: Satiric Television and Political Engagement. 2nd edition. Rowman & Littlefield, 2010. bl. 4
  32. ↑ "Stephen Colbert's Use Of Political Satire In The Late Show | Cram". www.cram.com. Besoek op 13 November 2023.
  33. ↑ Vermin Supreme for President 2020
  34. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Baym, Geoffrey (2005). "The Daily Show: Discursive Integration and the Reinvention of Political Journalism". Political Communication. 22 (3): 259–276. doi:10.1080/10584600591006492. ISSN 1091-7675.
  35. 1 2 3 4 5 6 Faina, Joseph (2012). "Public journalism is a joke: The case for Jon Stewart and Stephen Colbert". Journalism. 14 (4): 541–555. doi:10.1177/1464884912448899. S2CID 146592279.
  36. ↑ Fenton, Natalie (Oktober 2009). Allan, Stuart (red.). "News in the Digital Age". The Routledge Companion to News and Journalism. Taylor & Francis e-Library: 557–567.
  37. 1 2 3 4 Chen, Hsuan-Ting; Gan, Chen; Sun, Ping (2017). "How Does Political Satire Influence Political Participation? Examining the Role of Counter- and Proattitudinal Exposure, Anger, and Personal Issue Importance". International Journal of Communication. 11: 1. Besoek op 9 Mei 2021.
  38. ↑ "Comedian's political humor affects potential voter's attitudes about candidates". ScienceDaily (in Engels). Besoek op 8 November 2023.
  39. ↑ "Biden uses humor to try to defuse concerns about his age". AP News (in Engels). 8 Mei 2023. Besoek op 8 November 2023.
  40. 1 2 3 Young, Dannagal G. "Lighten up: How satire will make American politics relevant again". Columbia Journalism Review. Besoek op 20 April 2017.
  41. 1 2 Lloyd, John (11 September 2010). "Has Political Satire gone Too Far?". Besoek op 7 Maart 2021.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Politieke_satire&oldid=2955270"