Gaan na inhoud

Robert Pape

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Robert Pape
Robert Pape in Oktober 2013
Gebore
Robert Anthony Pape

(1960-04-24)24 April 1960
NasionaliteitVlag van Verenigde State van Amerika Verenigde State
Beroeppolitieke wetenskaplike
Bekend virnasionale (VSA) en internasionale veiligheidsake

Robert Anthony Pape (/pæp/; gebore 24 April 1960) is 'n Amerikaanse politieke wetenskaplike wat nasionale en internasionale veiligheidsake bestudeer, met 'n fokus op lugmag, politieke geweld, sosiale media-propaganda en terrorisme. Hy is 'n professor in politieke wetenskap aan die Universiteit van Chicago en stigter en direkteur van die Chicago Project on Security and Threats (CPOST).[1][2]

Loopbaan

[wysig | wysig bron]

Pape het in 1982 aan die Universiteit van Pittsburgh gegradueer met Phi Beta Kappa,[3] waar hy 'n Harry S. Truman-beurshouer met politieke wetenskap as hoofvak was. Hy het sy PhD in 1988 aan die Universiteit van Chicago in dieselfde veld verwerf. Hy het van 1994 tot 1999 internasionale betrekkinge aan Dartmouth College doseer en van 1991 tot 1994 aan die Verenigde State se Lugmag se Skool vir Gevorderde Lugmagstudies. Sedert 1999 doseer hy aan die Universiteit van Chicago, waar hy nou 'n vaste aanstelling het.[3] Pape was die direkteur van die nagraadse studies-departement van politieke wetenskap, sowel as die voorsitter van die Komitee vir Internasionale Betrekkinge aan die Universiteit van Chicago. Gedurende die 2008 presidensiële veldtog het Pape as adviseur vir die Demokratiese Party se senator en later president, Barack Obama, gedien. Gedurende dieselfde veldtogsiklus was hy ook kortliks 'n adviseur oor Irak vir die Republikeinse Kongreslid Ron Paul.[4]

CPOST

[wysig | wysig bron]

Nadat hy voorlopige data oor sy navorsing oor selfmoordterrorisme in die American Political Science Review in 2003 aangebied het, het Pape die Chicago Project on Security and Threats (oorspronklik Chicago Project on Suicide Terrorism -CPOST) gestig, wat hy bestuur. Die projek word befonds deur die Carnegie Corporation, die Pentagon se Defense Threat Reduction Agency, die Universiteit van Chicago en die Argonne National Laboratory.[5] In Desember 2009 het Security Studies 'n uitgawe oor terrorisme gepubliseer met inhoud uitsluitlik van CPOST.

[wysig | wysig bron]

Bombing to Win

[wysig | wysig bron]

Pape het sy eerste vollengte boek in 1996 gepubliseer, Bombing to Win: Air Power and Coercion in War, wat die doeltreffendheid van verskillende lugmagstrategieë beoordeel.[6] Dit bevraagteken die algemene wysheid dat dwangmatige lugmag (d.w.s. bombardement, ens.) beide effektief en relatief goedkoop is. Eerder as om burgers van 'n gebombardeerde nasie te motiveer om teen hul regering in opstand te kom, werk dwangmatige lugmag dikwels terug, wat lei tot 'n burgerskap wat meer veerkragtig en lojaal is. Pape voer ook aan dat lugmag en landmag geïntegreer en saam op 'n "hamer en aambeeld"-wyse gebruik moet word.

'n 1999 RAND Korporasie-verslag, befonds deur die Amerikaanse Lugmag (USAF), het "die rol van lugmag as 'n dwanginstrument ondersoek", wat Pape se argument betwis het.[7] Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat "Alhoewel die Verenigde State en die USAF 'n paar noemenswaardige suksesse behaal het, die rekord gemeng is."[8] Horowitz en Reiter het "meerveranderlike wins-analise [op] alle gevalle van lugmagdwang van 1917 tot 1999 toegepas", en wat ooreengestem het met Pape se kwalitatiewe assessering dat die aanval van militêre teikens die kanse op sukses verbeter het, maar "hoër vlakke van burgerlike kwesbaarheid geen effek het op die kanse op dwangsukses nie".[9]

Ekonomiese sanksies

[wysig | wysig bron]

In 1997 en 1998 het Pape twee artikels gepubliseer wat die doeltreffendheid van ekonomiese sanksies ondersoek. Pape betwis die geldigheid van internasionale ekonomiese sanksies in die bereiking van beleidsdoelwitte en oordeel dat slegs 5% wettiglik as suksesse beskou kan word, in teenstelling met 34% wat in die werk van ander geleerdes beweer word. Een van hierdie geleerdes, Kimberly Ann Elliot, het op Pape se aanvanklike stuk gereageer en voorgestel dat Pape die data verkeerd gekarakteriseer het, en dat sy sienings oor ekonomiese sanksies en Elliot se sienings oor ekonomiese sanksies "nie vreeslik verskillend" was nie. Pape se reaksie, in dieselfde uitgawe van International Security, het daarop aangedring dat hy die data nie verkeerd gekarakteriseer het nie, en dat sy siening van ekonomiese sanksies betekenisvol verskil van die prentjie wat deur Elliot en ander voorgestel is. Pape het ook verskeie artikels gepubliseer wat die Arabiese Lente in 2013 ontleed het.

Terrorisme

[wysig | wysig bron]

Pape se Dying to Win: The Strategic Logic of Suicide Terrorism (2005) betwis bewerings dat selfmoordterrorisme irrasioneel is. Pape voer eerder aan dat daar 'n strategiese logika aan selfmoordterrorisme is: selfmoordterrorisme is 'n effektiewe manier om beduidende toegewings van moderne liberale demokrasieë te verkry oor kwessies wat nie 'n lewensbelangrike belang vir daardie demokrasieë is nie. Pape voer aan dat daar "min verband is tussen selfmoordterrorisme en Islamitiese fundamentalisme, of enige een van die wêreld se godsdienste... Inteendeel, wat byna alle selfmoordterroriste-aanvalle gemeen het, is 'n spesifieke sekulêre en strategiese doelwit: om moderne demokrasieë te dwing om militêre magte te onttrek uit gebied wat die terroriste as hul vaderland beskou".[10] Pape lewer ook bewyse dat die meerderheid selfmoordterroriste nie uit arm of ongeskoolde agtergronde kom nie, maar eerder middelklas-oorsprong en 'n beduidende vlak van onderwys het.

In 'n kritiek op Pape se verband tussen besetting en selfmoordterrorisme, 'n artikel getiteld Design, Inference, and the Strategic Logic of Suicide Terrorism (gepubliseer in The American Political Science Review), het outeurs Scott Ashworth, Joshua D. Clinton, Adam Meirowitz en Kristopher W. Ramsay van Princeton Pape daarvan beskuldig dat hy "steekproefneming op die afhanklike veranderlike" geneem het deur navorsing te beperk tot gevalle waarin selfmoordterreur gebruik is.[11] Soortgelyke kritiek is uitgespreek deur Michael C. Horowitz, wat tot die gevolgtrekking kom dat die teenwoordigheid van 'n besettingsmag nie 'n statisties beduidende aanduiding is van die waarskynlikheid om selfmoordterrorisme aan te hits nie.[12] In reaksie hierop voer Pape aan dat sy navorsingsontwerp voldoende is omdat dit die heelal van bekende gevalle van selfmoordterrorisme versamel het.[13] In 'n antwoord bespreek Ashworth et al. hoe selfs groot steekproewe van die afhanklike veranderlike nie gebruik kan word om variasie in uitkomste te verduidelik nie, waarom selfmoordterrorisme op sommige plekke maar nie op ander nie, as die steekproef nie wissel nie.[14] Assaf Moghadam het ook Pape se gevolgtrekkings gekritiseer.[15]

Pape se Cutting the Fuse: The Explosion of Global Suicide Terrorism and How to Stop It, geskryf saam met James K. Feldman, is in 2010 gepubliseer. Cutting the Fuse evalueer meer as 2100 selfmoordaanvalle (6 keer die aantal wat in Dying to Win geëvalueer is) in 'n poging om sleutelfaktore te identifiseer wat die eb en vloei van selfmoordterroristeveldtogte verklaar. Die boek beveel aan dat nasies vermy om troepe te stasioneer waar hulle beskou sal word as besetters wat plaaslike kultuur en instellings bedreig of die regering van 'n besette staat dwing om dinge te doen wat beskou sal word as bevoordeeld vir die besetters ten koste van die plaaslike bevolking. Wanneer besetting nodig is, verminder die bedreiging vir plaaslike kultuur deur plaaslike amptenare te help om dinge te doen wat hulle andersins sou wou doen, maar voorheen nie die vermoë gehad het nie, en deur kollaterale skade met groot sensitiwiteit te behandel.[16] Pape het ook die spesiale uitgawe, "What's New about Research on Terrorism," Security Studies (18.4), 'n toonaangewende eweknie-geëvalueerde tydskrif in internasionale betrekkinge, geredigeer.[17]

In 2015 het Pape en neurowetenskaplike Jean Decety 'n toelaag van $3,4 miljoen van die Departement van Verdediging se Minerva-navorsingsinisiatief ontvang om die sosiale en neurologiese konstruksie van martelaarskap te bestudeer.[18] In Mei 2019 het Pape deelgeneem aan die Christchurch Call, 'n plan wat deur die Eerste Minister van Nieu-Seeland, Jacinda Ardern, en die Franse president Emmanuel Macron van stapel gestuur is om die bevordering van ekstremistiese inhoud aanlyn te beëindig.[19] Pape het ook sy navorsing oor ISIS-propagandavideo's aan organisasies soos die FBI, BOP, SSCI, NCTC, NSC en SOCOM aangebied. In Februarie 2020 het Pape en CPOST 'n toelaag van $1,5 miljoen ontvang om Arabiese propaganda te bestudeer.

Politieke geweld internasionaal en in die Verenigde State

[wysig | wysig bron]

Pape het in die 1990's begin om die oorsake en lewensvatbare oplossings vir politieke geweld te bestudeer, met die fokus op die Bosniese Oorlog van 1992-1995[20][21] en die Oorlog in Kosovo van 1999.[22] Sy werk oor selfmoordterrorisme (2003, 2005, 2010) het verduidelik dat dit hoofsaaklik 'n vorm van politieke geweld is, terwyl sy werk oor humanitêre intervensie (2012) gefokus het op gepaste internasionale reaksies op politieke geweld wat verband hou met die Arabiese Lente in Libië en Sirië. In 2017 het Pape 'n ontleding van politieke geweld in Irak, Afghanistan en Pakistan gepubliseer.[23] In Januarie 2018 het Pape voor die Huis se Subkomitee oor Nasionale Veiligheid getuig oor die militêre nederlaag van ISIS.[24]

In Augustus 2019 het Pape die Nasionale Veiligheidsraad ingelig oor 'n "oor-die-horison"-teen-terrorismestrategie om die Oorlog in Afghanistan te beëindig.[25] In November 2019 het Pape en die VN se Uitvoerende Direktoraat vir Teen-Terrorisme (CTED) 'n kollokwium by die Universiteit van Chicago aangebied om maniere te bespreek om reaksies op toekomstige terroriste-aanvalle te verbeter en akademiese navorsing oor die impak van militante politieke geweld en terrorisme te bevorder.[26]

Sedert 2020 het Pape toenemend op Amerikaanse politieke geweld gefokus terwyl hy sy navorsing oor internasionale terrorisme gehandhaaf het. In 2020 het Pape die resultate van sy ontleding van die impak van die ontplooiing van agente van die Amerikaanse Departement van Binnelandse Veiligheid op politieke geweld in Portland gepubliseer[27] en navorsingstudies gedoen oor die demografiese profiel van regse ekstremiste in die VSA van 2015-2020.[28] In 2021 het Pape die eerste sistematiese studie van die demografiese profiel en politieke geografie van individue wat in hegtenis geneem is vir die aanval op die Amerikaanse Kapitool op 6 Januarie 2021 gepubliseer,[29][30] wat aansienlike aandag in die media in die VSA[31] en internasionaal ontvang het.[32]

Sy navorsing in die 2020's sluit in: "Understanding Campus Fears After October 7 and How to Reduce Them" (CPOST Research Report, Maart 2024); "The Political Geography of the January 6 Insurrectionists," met Kyle Larson en Keven Ruby, PS: Political Science and Politics (April 2024); “Hamas wen: Waarom Israel se mislukte strategie die vyand sterker maak,” Foreign Affairs (21 Junie 2024): “Begrip van die impak van militêre diens op steun vir politieke geweld,” met Keven Ruby, Kyle Larson en Kentaro Nakamura, Journal of Conflict Resolution (Augustus 2024).

Geselekteerde publikasies

[wysig | wysig bron]

Skrywer

[wysig | wysig bron]
  • Bombing to Win: Air Power and Coercion in War. Cornell University Press, 1996. ISBN 0-8014-3134-4 (hardcover). ISBN 0-8014-8311-5 (paperback). Debated in Security Studies 7.2 (Winter 1997/98) p. 93-214 and 7.3 (Spring 1998) p. 182-228.
  • Dying to Win: The Strategic Logic of Suicide Terrorism. New York: Random House, 2005. ISBN 1-4000-6317-5 (hardcover). London: Gibson Square 2006 (updated). ISBN 1-903933-78-1 (hardcover).
  • with James K. Feldman, Cutting the Fuse: The Explosion of Global Suicide Terrorism and How to Stop It. University of Chicago Press, 2010. ISBN 978-0-226-64560-5

Akademiese artikels

[wysig | wysig bron]
  • “Understanding the Impact of Military Service on Support for Political Violence,” with Keven Ruby, Kyle Larson, and Kentaro Nakamura, Journal of Conflict Resolution (August 2024)
  • “Hamas is Winning: Why Israel’s Failing Strategy Makes the Enemy Stronger,” Foreign Affairs (June 21, 2024)
  • "The Political Geography of the January 6 Insurrectionists," with Kyle Larson and Keven Ruby, PS: Political Science and Politics (April 2024)
  • “Understanding Campus Fears After October 7 and How to Reduce Them” (CPOST Research Report, March 2024)
  • “Israel’s Failed Bombing Campaign in Gaza,” Foreign Affairs (December 2023)
  • “A Slow-Rolling Disaster: Assessing the Impact of the Covid-19 Pandemic on Militant Violence,” with Christopher Price, Journal of Conflict Resolution (June 2023)
  • “Bombing to Lose: Why Air Power Can’t Salvage Russia’s Doomed War in Ukraine,” Foreign Affairs, October 2022
  • "Introducing the new CPOST dataset on suicide attacks", Journal of Peace Research, forthcoming (2021).
  • "EEG Distinguishes Heroic Narratives in ISIS Online Video Propaganda," Scientific Reports 10, 19593 (2020).
  • "A Multilevel Social Neuroscience Perspective on Radicalization and Terrorism," Social Neuroscience 13.5 (2018).
  • "Days of Action or Restraint? How the Islamic Calendar Impacts Violence," American Political Science Review 111.3 (2017).
  • "The American face of ISIS: Analysis of ISIS–related terrorism in the US March 2014–August 2016" Australian Strategic Policy Institute (2017).
  • “Solving the Problem of Missing Perpetrator Information,” Journal of Conflict Resolution with Vincent Bauer and Keven Ruby (2015).
  • “Reconsidering the Cases of Humanitarian Intervention,” International Security 38.2 (Fall 2013).
  • The True Worth of Air Power,” Foreign Affairs 83.2 (March/April, 2004).
  • "The Strategic Logic of Suicide Terrorism," American Political Science Review 97.3 (August 2003).
  • "Why Economic Sanctions Do Not Work," International Security 22.2 (Fall 1997).
  • “Coercive Air Power in the Vietnam War,” International Security, 15.2 (Fall 1990).

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. ↑ "UChicago CPOST". cpost.uchicago.edu (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Oktober 2017. Besoek op 8 Februarie 2017.
  2. ↑ Hall, Richard (3 Maart 2026). "Trump May Radicalize Regime Rather Than Topple It, Expert Warns". TIME (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 Maart 2026. Besoek op 4 Maart 2026.
  3. 1 2 "Robert Pape". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Februarie 2007.
  4. ↑ "Mr. Zbig". The American Conservative (in American English). 5 Mei 2008. Besoek op 15 Februarie 2021.
  5. ↑ "A Scholarly Look at Terror Sees Bootprints In the Sand" by Caryle Murphy Washington Post, 10 Julie 2005; D01
  6. ↑ "'Bombing to Win' at 25". War on the Rocks (in American English). 15 Junie 2021. Besoek op 18 Desember 2021.
  7. ↑ Byman, Daniel, Matthew Waxman, and Eric V. Larson, Air Power as a Coercive Instrument. Santa Monica, CA: RAND Corporation, 1999. https://www.rand.org/pubs/monograph_reports/MR1061.html.
  8. ↑ Byman, Waxman, and Larson (1999, p. iii, 5/195)
  9. ↑ Horowitz, Michael; Reiter, Dan (2001), "When does aerial bombing work? Quantitative empirical tests, 1917-1999", Journal of Conflict Resolution 45 (2): 147–173, doi:10.1177/0022002701045002001
  10. ↑ Pape, Robert, Dying to Win: The Strategic Logic of Suicide Terrorism (New York: Random House, 2005), bl. 4.
  11. ↑ Ashworth, Scott, Joshua D. Clinton, Adam Meirowitz, and Kristopher W. Ramsay. "Design, Inference, and the Strategic Logic of Suicide Terrorism." The American Political Science Review 102, no. 2 (2008): 269-73. Besoek 14 Februarie 2021. doi:10.2307/27644515.
  12. ↑ Horowitz, Michael C. (20 Januarie 2010). "Nonstate Actors and the Diffusion of Innovations: The Case of Suicide Terrorism". International Organization. 64 (1): 33–64. doi:10.1017/S0020818309990233. S2CID 43231147.
  13. ↑ Horowitz, Michael C. (20 Januarie 2010). "Nonstate Actors and the Diffusion of Innovations: The Case of Suicide Terrorism". International Organization. 64 (1): 33–64. doi:10.1017/S0020818309990233. S2CID 43231147.
  14. ↑ Design, Inference, and the Strategic Logic of Suicide Terrorism: A Rejoinder, Draft Manuscript, https://scholar.princeton.edu/sites/default/files/rejoinder3.pdf
  15. ↑ Moghadam, Assaf (2006). "Suicide Terrorism, Occupation, and the Globalization of Martyrdom: A Critique ofDying to Win". Studies in Conflict & Terrorism. 29 (8): 707–729. doi:10.1080/10576100600561907. S2CID 143286352.
  16. ↑ Robert Pape and James K. Feldman, Cutting the Fuse: The Explosion of Global Suicide Terrorism and How to Stop It. University of Chicago Press, 2010. bl. 330-33.
  17. ↑ "Security Studies". Taylor & Francis (in Engels). Besoek op 9 Februarie 2021.
  18. ↑ "Robert Pape receives a $3.4 million grant from the Minerva Research Initiative | Political Science | The University of Chicago". political-science.uchicago.edu. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Oktober 2023. Besoek op 26 Januarie 2021.
  19. ↑ "New Zealand seeks global support for tougher measures on online violence". ABC Radio National (in Engels). 15 Mei 2019. Besoek op 26 Januarie 2021.
  20. ↑ Pape, Robert (14 Junie 1993). "The Answer" (PDF). New Republic. Vol. 208. pp. 22–28.
  21. ↑ Pape, Robert A. (1 Desember 1997). "Partition: An exit strategy for Bosnia". Survival. 39 (4): 25–28. doi:10.1080/00396339708442941. ISSN 0039-6338.
  22. ↑ Pape, Robert A. (28 Januarie 2009). "The True Worth of Air Power". Foreign Affairs (in American English). ISSN 0015-7120. Besoek op 9 Februarie 2021.
  23. ↑ Reese, Michael J.; Ruby, Keven G.; Pape, Robert A. (Augustus 2017). "Days of Action or Restraint? How the Islamic Calendar Impacts Violence". American Political Science Review (in Engels). 111 (3): 439–459. doi:10.1017/S0003055417000193. ISSN 0003-0554. S2CID 149070616.
  24. ↑ "Serial No. 115-60: Battlefield Successes and Challenges--Recent Efforts to Win the War Against ISIS, Hearing Before the Subcommittee on National Security of the Committee on Oversight and Government Reform, House of Representatives, One Hundred Fifteenth Congress, Second Session, 17 Januarie 2018". Homeland Security Digital Library (in Engels). 1 Januarie 2018. Besoek op 26 Januarie 2021.
  25. ↑ Pape, Robert. "How to Partner With the Taliban". Foreign Policy (in American English). Besoek op 26 Januarie 2021.
  26. ↑ "News | UChicago CPOST". cpost.uchicago.edu. Besoek op 26 Januarie 2021.
  27. ↑ Pape, Robert (20 Augustus 2020). "Commentary: Troops in Chicago? Here's why that would only exacerbate the chaos". chicagotribune.com. Besoek op 9 Februarie 2021.
  28. ↑ "UChicago CPOST". cpost.uchicago.edu. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Februarie 2021. Besoek op 9 Februarie 2021.
  29. ↑ Pape, Robert A.; Ruby, Keven (2 Februarie 2021). "The Capitol Rioters Aren't Like Other Extremists". The Atlantic (in Engels). Besoek op 9 Februarie 2021.
  30. ↑ Tolliver, Sandy (4 Februarie 2021). "The face of American insurrection: Right-wing groups are evolving into a violent movement". TheHill (in Engels). Besoek op 9 Februarie 2021.
  31. ↑ "Examining Domestic Extremist Threats to Americans and U.S. Government". NPR.org (in Engels). Besoek op 9 Februarie 2021.
  32. ↑ "Capitol riots: Five takeaways from the arrests". BBC News (in British English). 8 Februarie 2021. Besoek op 9 Februarie 2021.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Robert_Pape&oldid=2907442"