Gaan na inhoud

Sleurkoëffisiënt

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie

In vloeistofdinamika is die sleurkoëffisiënt of weerstandskoëffisiënt of windweerstandskoëffisiënt (aangedui as , or ) 'n dimensielose hoeveelheid wat gebruik word om die sleur of (wind)weerstand van 'n voorwerp in 'n vloeistofomgewing, soos lug of water, te kwantifiseer. Dit word gebruik in die sleurvergelyking waarin 'n laer sleurkoëffisiënt aandui dat die voorwerp minder windweerstand of aërodinamiese of hidrodinamiese sleur sal hê. Die sleurkoëffisiënt word altyd geassosieer met 'n spesifieke oppervlakarea.[1]

Die sleurkoëffisiënt van enige voorwerp bestaan ​​uit die effekte van die twee basiese bydraers tot vloeistofdinamiese sleur: oppervlakwrywing en vormsleur. Die sleurkoëffisiënt van 'n drukvlerk of hidrovlerk sluit ook die effekte van oplig-geïnduseerde sleur in. Die sleurkoëffisiënt van 'n volledige struktuur soos 'n vliegtuig sluit ook die effekte van interferensiesleur in.

Definisie

[wysig | wysig bron]

Die sleurkoëffisiënt word gedefinieer as

waar:

  • is die sleurkrag, wat die krag komponent in die vloeirigting is.
  • is die digtheid van die vloeistof[2]
  • is the snelheid van die voorwerp relatief tot die vloeistof;
  • is die verwysingsarea

Kyk ook

[wysig | wysig bron]

Verwysings

[wysig | wysig bron]
  1. McCormick, Barnes W. (1979). Aerodynamics, Aeronautics, and Flight Mechanics. New York: John Wiley & Sons, Inc. p. 24. ISBN 0-471-03032-5.
  2. Vir die aarde se atmosfeer kan die digtheid van lug bereken word deur eers die Barometriese formule te gebruik om die lugdruk te bepaal as 'n funksie van hoogte bo seespieël. Wanneer die lugdruk bekend is, kan die ideale gaswet gebruik word om die dightheid te bepaal.