Gaan na inhoud

Apollo-maanmodule: Verskil tussen weergawes

1 267 grepe bygevoeg ,  5 maande gelede
→‎Werking: oorgeklank uit Brits
(→‎Werking: oorgeklank uit Brits)
== Werking ==
[[Lêer:Apollo_maanlander1.jpg|duimnael|380px|Skets van die maanmodule]]
Tydens die lansering van die [[Saturn V]]-vuurpyl is die maanmodule, met sy landingspote ingetrek, onder die Apollo-beheer en diensmodule (BDM) gestoor, in die tussentydse stadium. Sodra die vuurpyl oppad maan toe was, het die BDM van die derde fase geskei en die tussenstadium van Saturn V geopen. Dit het die maanlander beskikbaar gemaak. Met 'n maneuver het die BDM aan sy neus met die MM gekoppel, waarna die BDM die maanlander uit die derde vuurpylstadium getrek het. Die [[ruimtevaarder]]s kon via 'n verbindingslotdokluik deurstap.
 
Tydens die vlug na die Maan is die dokluike oopgemaak en die maanmodule-vlieënier het die MMmaanlander binnegegaan om tydelik aan te skakel en alle stelsels behalwe die aandrywing te toets. Die maanmodule-vlieënier het die rol van 'n ingenieursbeampte vervul en die stelsels van beide ruimtetuie gemonitor.
 
== Maanwentelbaan en landing ==
Die maanmodule het twee ruimtevaarders na die maanoppervlak geneem en weer terug na die BDM, wat steeds met die derde ruimtevaarder om die maan bly wentel het. Die maanmodule het uit twee dele bestaan: die onderste gedeelte was die dalende deel, die boonste deel die stygende deel. Die afdaaldeel het gedien as 'n wegspringplek vir die tuig om die maan te verlaat en het dus op die maan agtergebly. In geheel was dit sewe meter hoog. Die skottels onderaan die pote het 'n deursnee van 90 sentimeter gehad. Die massa was 14 500 kg.
Nadat hulle 'n maanparkeerbaan bereik het, het die bevelvoerder en vlieënier die maanlander binnegegaan en alles aangeskakel, die luike en doktoerusting terug geplaas, sy landingsbene oopgevou en in plek gesluit, en van die BDM geskei deur onafhanklik te vlieg. Die bevelvoerder het die vlugkontroles en enjinversneller bedien, terwyl die maanmodule-vlieënier ander ruimtetuigstelsels bestuur het en die bevelvoerder ingelig gehou het oor stelselstatus en navigasie-inligting. Nadat die bevelmodule-vlieënier die landingstuig visueel geïnspekteer het, is die maanlander na 'n veilige afstand teruggetrek, en dan geroteer totdat die afdaalenjin vorentoe gewys is in die reisrigting. 'n 30-sekonde daalwentelbaan-invoegontbranding is uitgevoer om spoed te verminder en die maanmodule se perilune te laat val tot binne ongeveer 50 000 voet (15 km) van die oppervlak,<ref>{{cite web|url=https://history.nasa.gov/SP-4029/Apollo_11g_Lunar_Orbit_Phase.htm|title=Apollo 11 Lunar Orbit Phase|access-date=2017-07-12|archive-date=2017-12-26|archive-url=https://web.archive.org/web/20171226033954/https://history.nasa.gov/SP-4029/Apollo_11g_Lunar_Orbit_Phase.htm|url-status=live}}</ref> ongeveer 480 km weg van die beplande landingsplek.
 
Die maanmodule het twee ruimtevaarders na die maanoppervlak geneem en weer terug na die BDM, wat steeds met die derde ruimtevaarder om die maan bly wentel het. Die maanmodule het uit twee dele bestaan: die onderste gedeelte was die dalende deel, die boonste deel die stygende deel. Die afdaaldeel het gedien as 'n wegspringplek vir die tuig om die maan te verlaat en het dus op die maan agtergebly. In geheel was dit sewe meter hoog. Die skottels onderaan die pote het 'n deursnee van 90 sentimeter gehad. Die massa was 14&nbsp;500&nbsp;kg.
Albei ruimtevaarders staan binne-in die kajuit, dus was 'n klein venster voldoende om steeds voldoende uitsig te hê (as die ruimtevaarders sou sit, sou 'n groot konvekse venster nodig wees, soos in 'n helikopter). Hulle het gerus en in 'n hangmat van [[Apollo 12]] geslaap.
 
113 790

wysigings