Virginia Apgar

Virginia Apgar, Uitvinder van die APGAR-telling, 6 Julie 1959.

Virginia Apgar (7 Junie 1909 – 7 Augustus 1974) was 'n Amerikaanse geneesheer, obstetriese narkotiseur en mediese navorser, veral bekend as die uitvinder van die Apgar-telling, 'n manier om die gesondheid van 'n pasgebore kind onmiddellik na geboorte vinnig te bepaal om sodoende babasterftes te bekamp. In 1952 het sy die 10-punt Apgar-telling ontwikkel om dokters en verpleegkundiges te help om die status van pasgebore babas te bepaal. Die Apgar-toets, wat een minuut en vyf minute na geboorte gegee word, meet 'n kind se asemhaling, velkleur, reflekse, beweging en hartklop. 'n Vriend het gesê: "Sy het waarskynlik meer as enige ander geneesheer gedoen om die uitdagings van geboortedefekte uit die agterkamers te bring." Sy was 'n leier op die gebied van narkose en teratologie, en het obstetriese oorwegings in die gevestigde veld van neonatologie bekendgestel.

Vroeë lewe en opvoeding

Apgar speel haar viool in 'n veld in 1920

Apgar, die jongste van drie kinders, is gebore en getoë in Westfield, New Jersey, as die dogter van Helen May (Clarke) en Charles Emory Apgar. Haar pa was 'n sakebestuurder en amateur-sterrekundige wie se amateurradiowerk 'n spioenasienetwerk tydens die Eerste Wêreldoorlog blootgelê het. Haar ouer broer is vroeg aan tuberkulose oorlede, en haar ander broer het 'n chroniese siekte gehad. Sy het in 1925 aan die Westfield Hoërskool gegradueer, wetende van jongs af dat sy 'n dokter wou word.

Apgar het in 1929 aan Mount Holyoke College gegradueer, waar sy dierkunde met fisiologie en chemie as byvakke gestudeer het. In 1933 het sy vierde in haar jaargroep aan die Columbia University College of Physicians and Surgeons (P&S) gegradueer en in 1937 het sy 'n residensie in chirurgie by P&S voltooi.

Sy is deur Allen Whipple, die voorsitter van chirurgie by die Columbia Presbiteriaanse Mediese Sentrum, ontmoedig om haar loopbaan as chirurg voort te sit. Hy het aangevoer dat hy baie vroue gesien het wat probeer het om suksesvolle chirurge te wees en uiteindelik misluk het. Hy het haar eerder aangemoedig om narkose te beoefen, omdat hy van mening was dat vooruitgang in narkose nodig was om insgelyks chirurgie verder te bevorder. Hy het gevoel dat sy die "energie en vermoë" gehad het om 'n beduidende bydrae te lewer. Nadat sy besluit het om haar loopbaan in narkose voort te sit, het sy ses maande lank onder Ralph Waters aan die Universiteit van Wisconsin-Madison studeer, waar hy die eerste sentrum in narkose in die Verenigde State gestig het. In 'n foto van Waters en sy interns uit 1937 is sy die enigste vrou tussen Waters en vyftien ander mans. Sy het toe vir 'n verdere ses maande onder Emery Rovenstine in New York by die Bellevue-hospitaal gestudeer. Sy het in 1937 'n sertifisering as 'n narkotiseur ontvang, en in 1938 na P&S teruggekeer as direkteur van die nuutgestigte afdeling narkose. Sy het later 'n meestersgraad in openbare gesondheid aan die Johns Hopkins Skool vir Higiëne en Openbare Gesondheid ontvang en in 1959 gegradueer.

Werk en navorsing

Apgar was die eerste vrou wat aan die hoof van 'n spesialis afdeling by die Columbia Presbiteriaanse Mediese Sentrum (nou New York-Presbiteriaanse Hospitaal) en die Columbia University College of Physicians and Surgeons gestaan het. In samewerking met Allen Whipple het sy P&S se narkose-afdeling begin. Sy is in beheer van die afdeling se administratiewe pligte geplaas en is ook getaak met die koördinering van die personeel van die afdeling en die gepaardgaande werksladings dwarsdeur die hospitaal. Gedurende 'n groot deel van die 1940's was sy 'n administrateur, onderwyser, werwer, koördineerder en praktiserende geneesheer.

Apgar ondersoek 'n pasgebore baba in 1966

Dit was dikwels moeilik om mediese personeel vir die program te vind, aangesien vooruitgang in die mediese veld toe eers redelik onlangs die blote toediening van narkose tot narkose as 'n volwaardige mediese spesialisgebied, beskou het. Nuwe narkotiseurs het ook die kritiese oog van ander dokters, veral chirurge, in die gesig gestaar wat nie daaraan gewoond was om 'n narkose-gespesialiseerde mediese dokter in die operasiesaal teenwoordig te hê nie. Hierdie probleme het gelei tot uitdagings met die verkryging van befondsing en ondersteuning vir die afdeling. Met Amerika se toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog in 1941, het heelwat professionele persone in die mediese professie by die gewapende magte aangesluit om die oorlogspoging te ondersteun, wat toe 'n ernstige personeelprobleem vir plaaslike hospitale, insluitend Apgar se afdeling, geskep het.

Toe die oorlog in 1945 eindig, was daar hernude belangstelling in narkose onder terugkerende dokters, en die personeelprobleem vir Apgar se afdeling is vinnig opgelos. Die spesialisgebied se groeiende gewildheid en Apgar se ontwikkeling van die residensieprogram het P&S aangespoor om dit in 1949 as 'n amptelike akademiese departement te vestig. As gevolg van haar gebrek aan navorsingsuitsette (weens haar fokus op kliniese werk), is Apgar nie volgens verwagting as die hoof van die departement aangestel nie en is die pos aan haar kollega, Emmanuel Papper, gegee. Apgar is 'n fakulteitspos by P&S aangebied.

Verloskunde

In 1949 het Apgar die eerste vrou geword wat 'n vol professor by P&S geword het, waar sy tot 1959 aangebly het. Gedurende hierdie tyd het sy ook kliniese en navorsingswerk gedoen by die geaffilieerde Sloane-hospitaal vir vroue, wat steeds 'n afdeling van die New York-Presbiteriaanse-hospitaal is. In 1953 het sy die eerste toets, genaamd die Apgar-telling, bekendgestel om die gesondheid van pasgebore babas te bepaal.

Tussen die 1930's en die 1950's het die kindersterftesyfer in die Verenigde State afgeneem, maar die aantal babasterftes binne die eerste 24 uur na geboorte het konstant gebly. Apgar het hierdie tendens opgemerk en begin om metodes te ondersoek om die babasterftesyfer spesifiek binne die eerste 24 uur van die baba se lewe te kan verlaag. In haar kapasiteit as obstetriese narkotiseur kon Apgar tendense raaksien en dokumenteer wat gesonde babas van babas in nood onderskei het.

Hierdie ondersoek het gelei tot 'n gestandaardiseerde punte toedeling stelsel wat gebruik word om 'n pasgeborene se gesondheid na geboorte te bepaal, na wat verwys word as die pasgeborene se "Apgar-telling". Elke pasgeborene kry naamlik 'n telling van 0, 1 of 2 (’n telling van 2 beteken dat die pasgeborene in optimale toestand is, 0 in nood) in elk van die volgende kategorieë: hartklop, asemhaling, kleur, spiertonus en refleksprikkelbaarheid. Saamgestelde tellings vir elke pasgeborene kan wissel tussen 0 en 10, met 10 as die beste moontlike toestand vir 'n pasgeborene. Die tellings moes een minuut na geboorte aan 'n pasgeborene toegeken word, en bykomende tellings kon in vyf-minuut-inkremente gegee word om behandeling te bepaal, indien die pasgeborene se toestand nie voldoende verbeter het nie. Teen die 1960's het verskeie hospitale in die Verenigde State die Apgar-telling konsekwent gebruik. In die 21ste eeu word die telling steeds gebruik om 'n aanvaarde en gerieflike metode te bied om die status van die pasgebore baba onmiddellik na geboorte vas te vang en te dokumenteer.

In 1959 het Apgar Columbia verlaat en 'n Meestersgraad in Openbare Gesondheid aan die Johns Hopkins Skool vir Higiëne en Openbare Gesondheid verwerf. Van 1959 tot haar afsterwe in 1974 het Apgar vir die March of Dimes-stigting gewerk, waar sy as visepresident vir mediese aangeleenthede gedien het en ook die navorsingsprogram vir die voorkoming en behandeling van geboortedefekte, bestuur het.

Aangesien daar 'n direkte korrelasie tussen swangerskapouderdom en 'n baba se Apgar-telling is, was Apgar een van die eerstes by die March of Dimes wat aandag gevestig het op die uitdagings van voortydige geboorte, wat nou een van die March of Dimes se topprioriteite is. Gedurende hierdie tydperk het sy breedvoerig geskryf en lesings gegee, artikels in gewilde tydskrifte gepubliseer, sowel as navorsingswerk gedoen. In 1967 het Apgar visepresident en direkteur van basiese navorsing by The National Foundation-March of Dimes geword.

Tydens die rubella-pandemie van 1964–65 het Apgar 'n voorstander geword vir universele inenting om moeder-na-kind-oordrag van rubella te voorkom. Rubella kan ernstige aangebore afwykings veroorsaak indien 'n vrou dit tydens swangerskap onderlede kry. Tussen 1964 en 1965 het die Verenigde State na raming 12,5 miljoen rubella-gevalle gehad, wat aanleiding gegee het tot 11 000 miskrame of terapeutiese aborsies en 20 000 gevalle van aangebore rubella-sindroom. Dit het gelei tot 2 100 sterftes in babajare, 12 000 gevalle van doofheid, 3 580 gevalle van blindheid as gevolg van katarakte en/of mikroftalmie en 1 800 gevalle van intellektuele gestremdheid. In New York Stad alleen het aangebore rubella 1% van alle babas wat destyds gebore is, aangetas. Apgar het ook die effektiewe gebruik van Rh-toetsing bevorder, wat vroue kan identifiseer wat 'n risiko het vir die oordrag van moederlike teenliggaampies via die plasenta na die baba, waar dit later met fetale rooibloedselle kan bind, dit kan vernietig, en wat dan kan lei tot fetale hidrops of selfs miskraam.

Apgar het elke jaar duisende kilometers gereis om met uiteenlopende gehore te praat oor die belangrikheid van vroeë identifisering van geboortedefekte en die belangrikheid van meer navorsing op hierdie gebied. Sy was 'n uitstekende ambassadeur vir die Nasionale Stigting. Die jaarlikse inkomste van die organisasie het meer as verdubbel gedurende haar ampstermyn. Sy het ook die Nasionale Stigting gedien as Direkteur van Basiese Mediese Navorsing (1967–1968) en vise-president vir Mediese Sake (1971–1974). Haar besorgdheid oor die welstand van kinders en gesinne is gekombineer met haar talent vir onderrig in die 1972-boek Is My Baby All Right?, geskryf saam met Joan Beck.

Apgar op die President se Komitee oor Indiensneming van Gestremdes (28 November 1973)

Apgar was ook 'n dosent (1965–1971) en toe kliniese professor (1971–1974) in pediatrie aan Cornell Universiteit se Skool vir Geneeskunde, waar sy teratologie (die studie van geboortedefekte) doseer het. Sy was die eerste persoon wat 'n fakulteitspos in hierdie nuwe vakgebied van pediatrie beklee het. In 1973 is sy aangestel as dosent in mediese genetika aan die Johns Hopkins Skool vir Openbare Gesondheid.

Apgar het gedurende haar loopbaan meer as sestig wetenskaplike artikels en talle korter essays vir koerante en tydskrifte gepubliseer, tesame met haar boek, Is My Baby All Right?. Sy het talle toekennings ontvang, insluitend eredoktorsgrade van die Woman's Medical College of Pennsylvania (1964) en Mount Holyoke College (1965), die Elizabeth Blackwell-toekenning van die American Medical Women's Association (1966), die Distinguished Service Award van die American Society of Anesthesiologists (1966), die Alumni Gold Medal for Distinguished Achievement van Columbia University College of Physicians and Surgeons (1973) en die Ralph M. Waters-toekenning van die American Society of Anesthesiologists (1973). Sy is ook in 1973 as Vrou van die Jaar in Wetenskap deur die Ladies Home Journal verkies.

Apgar was ewe gemaklik om met tieners te gesels as met invloedryke mense in die samelewing. Sy het by die March of Dimes Jeugkonferensies oor tienerswangerskap en aangebore afwykings gepraat in 'n tyd toe beide hierdie onderwerpe as taboe beskou is.

Die Apgar-telling

Die Apgar-telling het onstaan toe Apgar deur 'n verloskundige mediese intern gevra is wat sy pasgeborene-ondersoek moet dek. Sy het vyf kategorieë waaraan 'n pasgebore baba geëvalueer moet word op 'n servet neergeskryf, insluitend voorkoms, pols, refleksprikkelbaarheid (grimas), aktiwiteit en respirasie. Die Apgar-telling word twee keer uitgevoer, eers sestig sekondes na geboorte om te bepaal of resussitasie of intervensie benodig word, en dan weer vyf minute na geboorte. Elke afdeling van die vyfkategorie-skaal is 'n maksimum van twee punte werd. Apgar het opgemerk dat pasgeborenes wat kumulatiewe tellings van 0-2 ontvang het, 'n babasterftesyfer van 14% gehad het, babas wat 3-7 behaal het, 'n sterftesyfer van 1.1% gehad het, en die babas wat tellings van 8-10 ontvang het, 'n baie lae sterftesyfer van 0.13% gehad het. Apgar het later die skaal ondersoek om die gevolge van geboorte op die baba te bepaal, en hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die algemene probleme wat pasgeborenes na geboorte affekteer, hipoksie en asidose is. Apgar het gehoop om ook die Apgar-telling te gebruik as 'n manier om onnodige intervensie met 'n gesonde baba te staak en hierdie effekte te verminder. Oor die jare is die Apgar-telling as 'n konsekwente en doeltreffende wyse om die algehele gesondheid van 'n pasgebore baba te evalueer, uitgewys. Dit het oor die algemeen 'n prosedure geword wat in die meeste Amerikaanse hospitale gebruik word.

Kriteria	0 Punte	1 Punt	2 Punte
Voorkoms	Blou/Bleek	Pienk lyf, blou ledemate	Pienk oral/gesonde kleur
Pols	0	Onder 100 BPM	Bo 100 BPM
Grimas (reflekse)	Geen reaksie	Swak gehuil of gekoer	Duidelike huil of hoes
Aktiwiteit (spiertonus)	Geen reaksie op aanraking nie	Sommige reaksies op aanraking	Aktiewe/gesonde reaksie op stimulasie
Asemhaling	Afwesig	Onreëlmatige asemhaling/respirasie	Sterk gehuil, geen teken van obstruksie nie

Ander noemenswaardige neonatale ontdekkings

Apgar was ook verantwoordelik vir die ontdekkings en intervensies van talle ander moeder- /babakwale.

• Verdowingsmiddels soos meperidien en siklopropaan belemmer die plasenta se versperring op 'n ongesonde manier, wat stres veroorsaak en drukking op die baba uitoefen.

• Die wyse waarop resussitasie gedurende daardie tyd op babas uitgeoefen is, was nie korrek nie, en het meer skade as goeie uitwerkings veroorsaak.

• Babas wat deur middel van keisersnee onder spinale narkose gebore is, het 'n neiging getoon om beter Apgar-tellings te behaal in vergelyking met dié wat onder algemene narkose gebore is.

• Daar is ontdek dat 55% van kinders wat met serebrale gestremdheid gediagnoseer is, 'n Apgar-telling van 7 uit 10 na een minuut ontvang het en 73% 'n Apgar-telling van 7 uit 10 na vyf minute.

Persoonlike lewe

Apgar met 'n selfgemaakte viool (60's)

Apgar het dwarsdeur haar loopbaan volgehou dat "vroue bevry word vanaf die oomblik dat hulle die baarmoeder verlaat" en dat vroulikheid nie beduidende beperkings op haar mediese loopbaan uitgeoefen het nie. Sy het meestal vroue-organisasies en -sake vermy. Alhoewel sy soms haar frustrasie met geslagsongelykhede in 'n private hoedanigheid uitgespreek het (veral wat salarisse betref), het sy dit bloot omseil deur voortdurend nuwe velde te betree waar daar ruimte was om haar aansienlike energie en talente te gebruik.

Musiek was 'n integrale deel van haar gesinslewe as kind, met gereelde gesinsmusieksessies. Apgar het viool gespeel en haar broer het klavier en orrel gespeel. Sy het met haar viool gereis en dikwels waar sy ookal was in amateur- kamerkwartette gespeel. Gedurende die 1950's het 'n vriend haar aan instrumentmaak bekendgestel, en saam het hulle twee viole, 'n altviool en 'n tjello gemaak. Sy was 'n entoesiastiese tuinier en het van vlieghengel, gholf en seëlversameling gehou. In haar vyftigerjare het Apgar vlieglesse begin neem en gesê dat haar doel was om eendag onder New York se George Washington-brug te vlieg.

Afsterwe

Apgar is nooit getroud of het kinders gehad nie. Sy is op 7 Augustus 1974 aan sirrose in die Columbia-Presbiteriaanse Mediese Sentrum oorlede. Sy is in die Fairview-begraafplaas in Westfield begrawe.

Nalatenskap

Apgar het steeds postume erkenning vir haar bydraes en prestasies ontvang. In 1994 is sy deur die Verenigde State se Posdiens vereer met 'n 20¢ Great Americans -posseël. In November 1995 is sy in die National Women's Hall of Fame in Seneca Falls, New York, opgeneem. In 1999 het sy die National Women's History Project se Women's History Month- eerbewys ontvang. Op 7 Junie 2018 het Google Apgar se 109de verjaardag met 'n Google Doodle gevier.

Eerbewyse en toekennings

• Eredoktorsgraad, Women's Medical College of Pennsylvania (1964)
• Eredoktorsgraad, Mount Holyoke Kollege (1965)
• Toekenning vir Uitsonderlike Diens van die Amerikaanse Vereniging van Narkotiseurs (1966)
• Elizabeth Blackwell-toekenning, van die Amerikaanse Mediese Vereniging vir Vroue (1966)
• Eredoktorsgraad, New Jersey Kollege vir Geneeskunde en Tandheelkunde (1967)
• Alumni Goue Medalje vir Uitsonderlike Prestasie, Columbia Universiteit Kollege van Geneeshere en Chirurge (1973)
• Ralph M. Waters-toekenning, Amerikaanse Vereniging van Narkotiseurs (1973)
• Vrou van die Jaar in Wetenskap, Ladies Home Journal (1973)
• Lid van die New York Academy of Medicine, die American Public Health Association, en die New York Academy of Sciences.
• Opname in die New Jersey Hall of Fame (2020)

Geselekteerde werke

• Apgar, Virginia; Beck, Joan Wagner (1972). Is my baby all right? A guide to birth defect. New York: Trident Press. ISBN 9780671270957. OCLC 578207.
• Apgar, Virginia (1953). "A proposal for a new method of evaluation of the newborn infant". Current Researches in Anesthesia & Analgesia. 32 (4): 260–267. PMID 13083014. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 30 November 2012. Besoek op 7 November 2012.

Verdere leeswerk

• Gerl, Ellen. " 'Out of the Back Rooms' Physician-publicist Virginia Apgar Makes Birth Defects a Popular Cause." Journalism History 42.3 (2016): 122-129 online
• Rogers, Naomi. "Polio can be conquered: Science and health propaganda in the United States from polio polly to Jonas Salk." in Silent Victories: The History and Practice of Public Health in Twentieth-Century America (2006): 81-101. https://www.google.com/books/edition/Silent_Victories/5SDkvRBkQXAC?hl=en&gbpv=1&dq="+Polio+can+be+conquered"&pg=PA81&
• Pearce, JM (2005). "Virginia Apgar (1909–1974): neurological evaluation of the newborn infant". European Neurology. 54 (3): 132–34. doi:10.1159/000089084. PMID 16244485.
• Goodwin, JW (Maart 2002). "A personal recollection of Virginia Apgar". Journal of Obstetrics and Gynaecology Canada. 24 (3): 248–49. doi:10.1016/S1701-2163(16)30226-2. PMID 12585247.
• Goldman R, Blickstein I (Februarie 2001). "Dr. Virginia Apgar – 1909–1974". Harefuah (in Hebreeus). 140 (2): 177–78. PMID 11242930.
• Mazana Casanova, JS (11 November 2000). "Virginia Apgar y su test posnatal medio siglo después" [Virginia Apgar and her postnatal test half a century later]. Anales Españoles de Pediatría (in Spaans). 53 (5): 469. doi:10.1016/S1695-4033(00)78630-9. PMID 11141369. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Januarie 2013.
• Baskett, TF (November 2000). "Virginia Apgar and the newborn Apgar score". Resuscitation. 47 (3): 215–17. doi:10.1016/S0300-9572(00)00340-3. PMID 11114450.
• Jay, V (1999). "On a historical note: Dr. Virginia Apgar". Pediatric and Developmental Pathology. 2 (3): 292–94. doi:10.1007/s100249900126. PMID 10191354. S2CID 35491677.
• Proffitt, Pamela (1999). Notable women scientists. Detroit, Mich.: Gale Group. ISBN 978-0787639006. OCLC 603291357. 
• Morishima, HO (November 1996). "Virginia Apgar (1909–1974)". The Journal of Pediatrics. 129 (5): 768–70. doi:10.1016/S0022-3476(96)70170-1. PMID 8917248.
• Shampo MA, Kyle RA (Julie 1995). "Virginia Apgar – the Apgar score". Mayo Clinic Proceedings. 70 (7): 680. doi:10.4065/70.7.680. PMID 7791393.
• Butterfield, LJ (September 1994). "Virginia Apgar, MD, MPhH". Neonatal Network. 13 (6): 81–83. PMID 7854290.
• Butterfield, LJ (1994). "Virginia Apgar, MD, MPhH (1909–1974)". Journal of Perinatology. 14 (4): 310. PMID 7965228.
• Ignatius, J (1993). "Virginia Apgar 1909–1974". Duodecim (in Fins). 109 (1): 54–55. PMID 8013307.
• Appelgren, L (April 1991). "The woman behind the Apgar score. Virginia Apgar. The woman behind the scoring system for quality control of the newborn". Läkartidningen (in Sweeds). 88 (14): 1304–06. PMID 2016983.
• Wilhelmson-Lindell, B (Oktober 1990). "Virginia Apgar Award to Petter Karlberg. After 45 years of pioneering commission as a pediatrician, the research on body-soul-environment is tempting". Läkartidningen (in Sweeds). 87 (40): 3198–200. PMID 2232990.
• Kovács, J (September 1989). "In commemoration of Virginia Apgar". Orvosi Hetilap (in Hongaars). 130 (38): 2049–50. PMID 2677904.
• Calmes, SH (1984). "Virginia Apgar: a woman physician's career in a developing specialty". Journal of the American Medical Women's Association. 39 (6): 184–88. PMID 6392395.
• Schoenberg DG, Schoenberg BS (Januarie 1977). "Eponym: yes, Virginia, there is an Apgar score". Southern Medical Journal. 70 (1): 101. doi:10.1097/00007611-197701000-00046. PMID 320667.
• Frey R, Bendixen H (Januarie 1977). "In memoriam Virginia Apgar 1909–1974". Der Anaesthesist (in Duits). 26 (1): 45. PMID 319701.
• James, LS (1976). "Dedication to Virginia Apgar, MD". Birth Defects Original Article Series. 12 (5): xx–xxi. PMID 782603.
• James, LS (Januarie 1975). "Fond memories of Virginia Apgar". Pediatrics. 55 (1): 1–4. doi:10.1542/peds.55.1.1. PMID 1089236. S2CID 28483707.
• James, LW (Desember 1974). "Memories of Virginia Apgar". Teratology. 10 (3): 213–15. doi:10.1002/tera.1420100302. PMID 4617325.
• Windsor, Laura Lynn (2002). Women in medicine: An encyclopedia. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. ISBN 9781576073933.

Eksterne skakels

• Virginia Apgar-referate by Mount Holyoke College Geargiveer 17 Maart 2015 op Wayback Machine
• Columbia-biografie
• MIT-biografie
• PBS
• Nasionale Vroue se Heldesaal
• Volledige biografie op WhoNamedIt.com
• Die Virginia Apgar-artikels – Profiele in Wetenskap, Nasionale Biblioteek van Geneeskunde