Volksboukunde
Volksboukunde is die studie van die tradisionele en meesal streeksgebonde boustyle in ‘n gebied. Dit bestudeer (a) die unieke inheemse plaaslike boumetodes wat gebruik maak van die plaaslik beskikbare boumateriale en (b) die ontwerpe van die geboue wat by die heersende klimaattoestande van die streek aanpas.
In 'n eietydse konteks dien volksboukuns vandag as 'n tasbare prototipe van selfonderhoudendheid; van die kennis en boumetodes wat oorbly indien die moderne handel en globale vervoernetwerke tot 'n einde sou kom, en die mens noodgedwonge op die hulpbronne en beperkinge van sy onmiddellike omgewing weer moet begin staatmaak.
Voorbeelde
[wysig | wysig bron]Voorbeelde van hierdie inheemse argitektuur in Suid-Afrika is die korbeelhuise, kapstylhuise (Hartbeeshuisies), rondawels, Strandveldhuise, Sandveldhuise, hutte, afdakke en selfs die huise in die Kaaps-Hollandse styl.
Materiaal
[wysig | wysig bron]Plaaslike grondstowwe wat in die oprigting gebruik is, is byvoorbeeld hout, klip, klei, riet, kalk, oker, beesmis, plantsapppe en huide en velle. In die moderne tyd word ook gebruik gemaak van ou sinkplate en afgedankte plastiek in die oprigting van hutte en skuilings in minder gegoede woonbuurte.
Organisasie
[wysig | wysig bron]Die Volksboukundige Vereniging van Suid-Afrika (gestig 1964) is ‘n groep geesdriftiges in die Wes-Kaap wat belangstel in hierdie soort geboue en veral in wie dit ontwerp, opgerig en daarin gewoon het. Prominente persone in die tweede helfte van die 20ste eeu in Suid-Afrika wat hulle beywer het vir die studie van die volksboukunde, was James Walton, Hans Fransen en Gawie Fagan.
Bronnelys
[wysig | wysig bron]| Normdata: Nasionaal |
|---|
