Wilhelm Backhaus

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Wilhelm Backhaus, 1907

Wilhelm Backhaus ('Bachaus' op sekere Plate-etikette) (26 Maart 1884 – 5 Julie 1969)[1] was 'n Duitse Pianis en pedagoog. Hy was veral bekend vir sy interpretasies van Mozart, Beethoven, Schumann, Chopin en Brahms. Hy was ook bewonder as 'n kamermusikant. Hy word beskou as een van die beste pianiste van die vroeë 20ste eeu.

Musikale biografie[wysig | wysig bron]

Backhaus was gebore in Leipzig as die seun van 'n bekende argitek. Hy het op die ouderdom van vier die klavier saam met sy moeder begin leer, wat 'n amateur pianis was. Die seun se talent was gou deur Arthur Nikisch herken, op wie se aanbeveling Backhaus onder Alois Reckendorf by die Leipzig Konservatoria gestudeer het tussen 1891 en 1899, waarna hy privaat klavierlesse geneem het met Eugen d'Albert in Frankfurt. As 'n seun van nege of tien was hy geneem om na opvoerings van beide van die klavierconcertos van Brahms te luister soos gespeel deur d'Albert — en gedirigeer deur Brahms self.

Hy het sy eerste konserttoer op die ouderdom van sestien meegemaak. In 1900 het hy na Engeland gegaan en in 1901 het hy vir die eerste keer gespeel in Manchester tydens die "Gentleman's Concerts". In 1902 het hy opgetree tydens die Hallé konserte, en daarna in twaalf konserte by die Queen's Hall, Londen en het hy ook ses verskillende klavierkonserte gespeel by Promenade Konserte.

In 1904 is hy aangestel as Professor van Klavier by die Koninklike Manchester Musiekkollege.[2] In 1905 het hy die Anton Rubinstein Kompetisie gewen, met Béla Bartók wat tevrede moes wees met tweede plek.

Hy het regdeur sy lewe wyd getoer- in 1921 het hy in minder as drie weke sewentien konserte in Buenos Aires gegee. Backhaus het sy buiging in die Verenigde State gemaak op 5 Januarie 1912 as solis in die speel van die Beethoven Klavierkonsert No. 5 (Beethoven) ("die Keiser") saam met Walter Damrosch en die New York Simfonieorkes.[1]Hy het klasse gegee by die Curtis Musiekinstituut in 1926.

In 1930 het hy na Lugano getrek en 'n burger geword van Switserland. Hy het in Villach in Austria gesterf, waar hy 'n konsert sou speel. Sy laaste opvoering 'n paar dae vroeer in Ossiach was opgeneem.

Rol in die Duitsland van die Nasionaal-Sosialiste[wysig | wysig bron]

Na die Machtergreifung (gryp van mag) deur die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty het Backhaus vir Adolf Hitler ontmoet. Die ontmoeting het plaasgevind nie later nie as Mei 1933, terwyl hulle saam na München gevlieg het.[3]

Dieselfde jaar het hy uitvoerende adviseur van 'n organisasie van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty geword, naamlik die Kameradschaft der deutschen Künstler (Kameraadskap van Duitse Kunstenaars).[4]

Backhaus het vir die skyn-verkiesings van 29 Maart 1936 'n verklaring gepubliseer in die Tydskrif Die Musikwoche onder die rubriek van solis, vertaal as "Niemand is so ooglopend lief vir Duitse kuns, en spesifiek Duitse musiek, soos Adolf Hitler nie…"[5] 'n Maand later, op 20 April 1936, Hitler se 47ste verjaardag, het hy aan Backhaus 'n professorskap gegee, en hom uitgenooi om daardie September die jaarlikse Neurenburg-byeenkoms van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty by te woon.[3]

Die violis Leila Doubleday Pirani het geskryf dat sy op 20 November 1938 'n Backhaus konsert in Londen bygewoon het (wat gedirigeer was deur Adrian Boult) saam met die Weense Joodse violis Alma Rosé, wat aan Pirani vertel het dat Backhaus "'n groot vriend van die familie was" en haar agter die gordyne geneem het om die pianis te groet na die konsert. Pirani het verder geskryf dat terwyl "Boult hulle behoorlik gegroet het," het Backhaus, toe hy vir Rosé gesien het, "sy rug gedraai het en deur 'n sygang gestap het"; Pirani het die insident "'n steek in die rug genoem deur hierdie lafhartige man, wat uit vrees vir sy Nazi meesters nie ordentlik kon optree nie, selfs in Londen."[6]

Die insident word gerapporteer deur Richard Newman, wat bygevoeg het dat Backhaus weldra na Switserland getrek het "in opposisie teen die bewind van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty" en gesê het dat sy onwelvoeglike gedrag...miskien die gevolg was van sy kennis dat Duitse agente gedurende die tyd in Londen bedrywig was..."[7]

Opnames[wysig | wysig bron]

Volgens sommige kritici[8] was Backhaus een van die eerste moderne kunstenaars van die klawerbord (in opposisie tot Alfred Cortot) om op klassieke wyse te interpreteer, oftewel, op objektiewe wyse, gebaseer op groter getrouheid aan die teks.

Hy was een van die eerste pianiste om opnames te maak, en het 'n lang loopbaan in beide die ateljee sowel as op die verhoog gehad. Hy het al Beethoven se klaviersonatas en klavierconcertos opgeneem asook 'n groot hoeveelheid van die werke van Mozart en Brahms, en hy was ook eerste om die études van Chopin in 1928 op te neem.

Dit word steeds beskou as van die beste opnames (Pearl 9902 en andere); en baie sê dié beste opnames, van die études. Daar bestaan ook opnames van verskeie études uit die tydperk van die vroeë 1950's, toe Backhaus amper sewentig jaar oud was.

Sy opname op 27 Januarie 1936 van Brahms se Walse, Op. 39, hardloop net oor dertien minute. Sy ateljee opnames van die volledige Beethoven sonatas, wat gemaak was in die 1950s en '60s, vertoon buitengewone tegniek vir 'n man in sy sewentigs (Decca 433882), asook die twee Brahms concertos van omtrent dieselfde tyd (Decca 433895).

Sy lewendige Beethoven opnames is selfs in sommige opsigte beter, vryer en meer kleurvol (Orfeo 300921). Aan die ander kant is hy somtyds daarvan beskuldig dat sy speelwerk te "meganies" was en "'n gebrek aan insig" getoon het."[9]

Sy kamermusiek opnames sluit Brahms se tjellosonatas saam met Pierre Fournier in, en die Schubert Forelkwintet saam met die International Kwartet en Claude Hobday.[10]

The Times het Backhaus geloof in sy 1969 doodsberig dat hy die klassieke Duitse tradisie van die Leipzig Konservatoria onderhou het. Sy fenomenale transponerende kragte het 'n vrugbare teelaarde vir vele staaltjes geskep: by die ontdekking dat die klavier 'n semitoon te laag gestel was vir 'n oefenlopie van Grieg se Klavierconcerto in A Mineur, het hy dit bloot in B-moll mineur gespeel- en toe weer in die oorspronklike A mineur tydens die konsert, nadat die instrument behoorlik ingestel was.[11]

Backhaus was vinnig gewees om die belang van die grammofoon te herken. Sy 7/15/1909-wesenlik verkorte opname van die Grieg se Klavierconcerto in A Mineur-, wat net ses minute lank was, was nie slegs die eerste opname van die werk nie, maar die eerste keer dat enige concerto ooit opgeneem was.[12] Hy het dit egter volledig en pragtig opgeneem in die vroeë 1930s.

By sy dood was Backhaus net besig om sy tweede volledig Beethoven sonatasiklus te voltooi. Al wat nog kortgekom het was Beethoven se Hammerklavier sonate. Volgens Stephen Kovacevich was Backhaus die enigste pianis wat die werk werklik verstaan het. (Uittreksels uit die boek/gids tot die “Great Pianists of the 20th Century”, gepubliseer en © in 1998 deur die Philips Musiekgroep).

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 Slonimsky, Nicolas; Theodore Baker (1992). Baker's Biographical Dictionary of Musicians (Eighth uitg.). New York, New York: Schirmer Books.
  2. Manchester Faces and Places (Vol XVI No 2 uitg.). Manchester: Geo. Woodhead and Co Ltd. February 1905. pp. 45–48.
  3. 3,0 3,1 Fred K. Prieberg: Handbuch Deutsche Musiker 1933–1945, CD-Rom-Lexikon, Kiel 2004, S. 213.
  4. Ernst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. S. Fischer, Frankfurt am Main 2007, bl. 23.
  5. Full quote to be found (in German) by Fred K. Prieberg: Handbuch Deutsche Musiker 1933–1945, bl. 213, also see Ernst Klee: Das Kulturlexikon zum Dritten Reich, bl. 23.
  6. Aangehaal op bl. 111 van Richard Newman, Alma Rosé: From Vienna to Auschwitz, 2003, Hal Leonard, ISBN 9781574670851
  7. Nota 15, bl. 341 van Richard Newman, Alma Rosé: From Vienna to Auschwitz, 2003, Hal Leonard, ISBN 9781574670851
  8. Verwysing benodig|date=August 2007}}
  9. "The Art Of Piano Great Pianists Of The 20th Century". YouTube. Besoek op 29 October 2014.
  10. Frank Forman. "Acoustic Chamber Music Sets (1899-1926): A Discography". Journal of the Association for Recorded Sound Collections. In three parts: Volume 31, No. 1 (Spring 2000); Volume 31, No. 2; Volume 32, No. 1. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 2008-07-07. Besoek op 2008-12-01. Claude Hobday also recorded the work as a member of the International Quartet with Wilhelm Backhaus on Gramophone. ES 395/8 [Austria] [10 sides]. The members of that quartet performing for the recording were André Mangeot, violin; Frank Howard, viola; and Herbert Withers, cello. Reissued on CD: Biddulph [England]. LHW 038 (1997), 'Backhaus plays Schubert's Trout Quintet.'
  11. The Times (7 Julie 1969) "Professor Wilhelm Backhaus"
  12. "Wilhelm Backhaus- Bio, Albums, Pictures – Naxos Classical Music". Naxos.com. Besoek op 29 October 2014.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]