Yonaguni-monument
Die Yonaguni-monument (Japannees: 与那国島海底地形) is onderwater rotsformasies aan die kus van Yonaguni, die suidelikste van die Ryukyu-eilande in Japan. Dit lê sowat 100 km oos van Taiwan.
Natuurlike formasie
[wysig | wysig bron]Die mariene geoloog Masaaki Kimura beweer die formasies is mensgemaakte monoliete.[1] Hierdie bewerings is beskryf as skynargeologie.[2] Nie die Japannese Agentskap vir Kulturele Sake of die regering van die Okinawa-prefektuur erken die verskynsels as belangrike kulturele artefakte nie, en geen van die twee regeringsagentskappe het navorsing of bewaringswerk op die terrein uitgevoer nie.[3]
Ontdekking
[wysig | wysig bron]Die see naby Yonaguni is in die wintermaande ’n gewilde duikplek danksy sy baie hamerkophaaie. In 1986, terwyl hy die haaie wou waarneem, het Kihachiro Aratake, ’n direkteur van die Yonaguni-Cho-toerismevereniging, sekere seebodemformasies opgemerk wat soos argitektoniese strukture gelyk het.[4] Kort daarna het ’n groep wetenskaplikes onder leiding van Masaaki Kimura van die Universiteit van die Ryūkyūs die formasies besoek.
Ligging en geologie
[wysig | wysig bron]Die formasies is geleë onder die Arakawabana-krans, wat die suidelikste punt van Yonaguni-eiland is, met die hoofvlak wat suidsuidoos gerig is.[5][6]
Dit bestaan uit medium tot baie fyn sandsteen en moddersteen van die Onder-Mioseen, wat vermoedelik sowat 20 miljoen jaar gelede afgeset is.[7] Die meeste van die rotse in die formasies is verbind aan die onderliggende rotsmassa en is nie losstaande rotse nie.
Natuurlike formasie
[wysig | wysig bron]Die geoloog Robert Schoch glo dit is heel waarskynlik ’n natuurlike formasie.[7] Schoch het waargeneem dat die sandstene waaruit die Yonaguni-formasies bestaan “talle goed gedefinieerde, parallelle laevlakke bevat waarlangs die lae maklik skei. Die rotse van hierdie groep word ook deurkruis deur talle stelle parallelle, vertikaal georiënteerde nate in die rots. Die nate is natuurlike, parallelle breuke waardeur die reghoekige formasies wat in die gebied gesien word, waarskynlik gevorm is. Yonaguni lê in ’n aardbewinggevoelige streek; sulke aardbewings is geneig om die rotse op ’n spesifieke manier te breek.”[7][3] Hy merk ook op dat daar soortgelyke formasies aan die noordooskus van Yonaguni is.[7][8]
John Anthony West het die formasies saam met Schoch besoek en stem saam dat dit ’n natuurlike verskynsel is, en dat Kimura “nie noukeurig genoeg na die natuurlike prosesse aan die werk gekyk het nie”.[4] Schoch glo verder dat die “tekeninge” wat deur Kimura geïdentifiseer is, natuurlike krapmerke aan die rotse is,[3] en stel voor dat die sogenaamde “mure” bloot natuurlike horisontale platforms is wat in ’n vertikale posisie geval het toe die rots daaronder geërodeer het, en dat die beweerde paaie bloot kanale in die rots is.[9]
Die Duitse geoloog Wolf Wichmann, wat die formasies in 1999 bestudeer het, het tot die gevolgtrekking gekom dat dit deur natuurlike prosesse gevorm kon gewees het.[10][11] By Sanninudai is daar landwaartse, trapagtige sandsteenformasies soortgelyk aan dié van Yonaguni. Ook Patrick D. Nunn, professor in oseaniese geowetenskap aan die Universiteit van die Suiddelike Stille Oseaan, glo die formasies is suiwer natuurlik.[12]
In 2019 het Takayuki Ogata en ander navorsers ’n topografiese ontleding van Yonaguni-eiland uitgevoer. Hulle het opgemerk dat, hoewel die Yonaguni-monument soos ’n kunsmatige konstruksie kan lyk, dit ’n natuurlike kenmerk is wat gevorm is deur verwering en erosieprosesse wat op lae en lineêre nate in sandsteen inwerk. Hulle het ook daarop gewys dat soortgelyke kenmerke by die Sanninudai-geoterrein gevind kan word en algemeen aan die suidkus van Yonaguni-eiland waargeneem word.[13]
Bewerings van kunsmatige strukture
[wysig | wysig bron]Kimura het aanvanklik beraam die formasies is minstens 10 000 jaar oud en dat dit dateer van ’n tydperk toe dit bo seespieël sou gewees het. Hy het gevolglik afgelei dat die terrein moontlik ’n oorblyfsel van die mitiese verlore kontinent Mu is.[14] In ’n verslag wat in 2007 aan die 21ste Stille Oseaan-wetenskapskongres voorgelê is, het hy hierdie raming hersien en die formasie op 2 000 tot 3 000 jaar gelede gedateer, aangesien die seevlak destyds naby aan die huidige vlak was. Hy het voorgestel dat, ná die konstruksie daarvan, tektoniese aktiwiteit veroorsaak het dat dit onder seevlak gesak het.[15] Die argeoloog Richard J. Pearson beskou dit as onwaarskynlik.[9] Kimura meen hy kan ’n piramide, kastele, paaie, monumente en ’n stadion identifiseer. Hy het verder verklaar dat hy glo die strukture is oorblyfsels van die Yamatai-kultuur.[5]
Besoekers
[wysig | wysig bron]Ondanks sterk seestrome het die terrein ’n betreklik gewilde attraksie vir duikers geword.[4] ’n Noemenswaardige besoeker was die vryduiker Jacques Mayol, wat ’n boek geskryf het oor sy duike by Yonaguni.[16]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ "Deep Secrets". New Scientist. Vol. 204, uitg. 2736. 28 November 2009. p. 41.
- ↑ Feagans, Carl (16 Oktober 2017). "Yonaguni: Monumental Ruins or Natural Geology?". Archaeology Review.
- 1 2 3 Ryall, Julian (19 September 2007). "Japan's Ancient Underwater "Pyramid" Mystifies Scholars". National Geographic News. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 Augustus 2019.
- 1 2 3 West, John Anthony (1998). "Diving for Lemuria". Besoek op 6 Julie 2010.
- 1 2 Kimura, Masaaki (2010). Yamatai Koku wa Okinawa Datta (Yamatai was Okinawa) (in Japannees). Tokyo: Daisanbunmei-sha. pp. 200–204. ISBN 978-4476033052.
- ↑ Kimura, Masaaki (2004). "Ancient Megalithic Construction Beneath the Sea off Ryukyu Islands in Japan, Submerged by Post Glacial Sea-level Change" (PDF). Proceedings of Oceans'04 MTS/IEEEE Techno-Ocean '04 (in Engels). pp. 947–953.
- 1 2 3 4 Schoch, Robert M. (1999). "Yonaguni Enigmatic Underwater Monuments". Besoek op 6 Julie 2010.
- ↑ "National Geographic News Photo Gallery: Asian "Atlantis" Shows Strange Structure". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 Oktober 2007. Besoek op 6 Julie 2010.
- 1 2 "Yonaguni, Japan". New Scientist. 204 (2736): 41. 25 November 2009. Bibcode:2009NewSc.204...41.. doi:10.1016/S0262-4079(09)63140-7. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 November 2009. Besoek op 14 Oktober 2012.
- ↑ Wichmann, Wolf (29 Maart 2003). "Zeugnis einer untergegangenen Hochkultur Asiens oder einfach nur ein Felsklotz im Meer?: Das Yonaguni-Monument". Spiegel Online (in Duits). Besoek op 16 Junie 2019.
- ↑ Peet, Preston (2013). Disinformation Guide to Ancient Aliens, Lost Civilizations, Astonishing Archaeology & Hidden History (in Engels). Red Wheel Weiser. ISBN 978-1938875038.
- ↑ Nunn, Patrick D. (2009). Vanished Islands and Hidden Continents of the Pacific. Honolulu: University of Hawaii Press. p. 127. ISBN 978-0-8248-3219-3.
- ↑ 尾方隆幸, 大坪誠 and 伊藤英之, 2020. 与那国島のジオサイト―台湾島を望む露頭が語る地形形成環境 (Geosites of Yonaguni Island Located at the Westernmost Points of Japan)(in Japanese). E-journal GEO, 15(1), pp.44–54
- ↑ Kimura, Masaaki (1991). Mu tairiku wa Ryukyu ni atta (The Continent of Mu was in Ryukyu) (in Japannees). Tokio: Tokuma Shoten. ISBN 978-4195545874.
- ↑ Kimura, Masaaki (23 Mei 2006). "沖縄の海底遺跡についての新知見 (New Information about Underwater Ruins in Okinawa)" (in Japannees). Besoek op 26 Julie 2019.
- ↑ Mayol, Jacques. Heritage des Peuples de la Mer.
Skakels
[wysig | wysig bron]
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Yonaguni-monument.
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik uit die Engelse Wikipedia vertaal.
