Nero

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Nero
5de Keiser van die Romeinse Ryk
Borsbeeld van Nero in die Kapitoolse Museum, Rome
Borsbeeld van Nero in die Kapitoolse Museum, Rome
Regeer 13 Oktober 54 - 9 Junie 68 (vir 13 jare en 240 dae)
Volle naam Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus
Gebore 15 Desember 37; Antium, Italië
Oorlede 9 Junie 68; buite Rome, Romeinse Ryk (op 30)
Begrawe Mausoleum van Domitii Ahenobarbi, Rome
Voorganger Claudius
Opvolger Galba
Adellike huis Julio-Claudiese dinastie
Vader Gnaeus Domitius Ahenobarbus
Moeder Agrippina die jongere
Eggenote Claudia Octavia
Poppaea Sabina
Statilia Messalina
Kinders Claudia Augusta

Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus[1] (15 Desember 37 n.C. – 9 Junie 68 n.C.[2]), gebore Lucius Domitius Ahenobarbus, en algemeen bekend as Nero, was die vyfde Romeinse Keiser van 54 tot 68. Hy was die laaste keiser van die Julio-Claudiese dinastie. Nero is aangeneem deur sy grootoom Claudius[3] om sy erfgenaam en opvolger te word. Hy het die bewind aanvaar in 54, met die afsterwe van Claudius.

Tydens sy regering het Nero heelwat van sy aandag gefokus op diplomasie, handel en toevoegings tot die kulturele kapitaal van die ryk. Hy het die aanbou van teaters gelas en atletiekspele bevorder. Tydens sy bewind het die gedugte generaal Corbulo ‘n suksesvolle oorlog gevoer en vrede beding met die Arsakideryk (vroeë Parthers). Sy generaal Suetonius Paulinus het ‘n opstand in Britannië onderdruk. Verder het hy die Bosporus-koninkryk by die ryk geannekseer, en die Eerste Romeins-Joodse oorlog het begin.

In 64 is die oorgrote deel van Rome vernietig in die Groot brand van Rome. In 68 het die opstand van Vindex in Gallië, en die latere uitroeping tot keiser van Galba in Hispanië, Nero uit die kussings gelig. In die aangesig van ‘n sluipmoord of terregstelling, het hy op 9 Junie 68 selfmoord gepleeg.[4]

Nero se bewind word dikwels verbind met tirannie en uitspattigheid.[5] Hy is bekend vir ‘n aantal terregstellings, insluitend die van sy ma[6] en die waarskynlike moord deur vergiftiging van sy stiefbroer, Britannicus. Hy is ook berug as die keiser wat sou "vioolspeel terwyl Rome gebrand het",[7] en as ‘n vroeë vervolger van Christene. Hy is bekend daarvoor dat hy gevange Christene in sy tuin verbrand het vir nagtelike beligting. Hierdie siening berus op die geskrifte van Tacitus, Suetonius en Cassius Dio, die vernaamste behoue bronne vir Nero se bewind.

Min ekstante bronne vermeld Nero in ‘n positiewe lig.[8] Sekere bronne egter, insluitend sekere van die bogenoemdes, beeld hom uit as ‘n keiser wat gewild was onder die gewone Romeinse mense, veral in die Ooste.[9] Die bestudering van Nero is problematies aangesien sekere moderne historici die betroubaarheid van antieke bronne bevraagteken wanneer oor Nero se tiranniese handelinge berig word.[10]

Sien ook[wysig]

Verwysings[wysig]

  1. Ook genoem 'Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus
  2. Nero se geboortedag word gelys in Suetonius, Die Lewens van die Twaalf Keisers, Lewe van Nero 6. Sy sterfdag is egter onseker, miskien omdat Galba as keiser uitgeroep is voor Nero se oorlye. ‘n Datum van 9 Junie word in Hiëronimus se Kroniek verskaf, wat Nero se bewindstermyn aandui as 13 jaar, 7 maande en 28 dae. Cassius Dio, Romeinse Geskiedenis LXII.3 en Josephus, Oorlog van die Jode IV, sê dat Nero se bewind 13 jaar en 8 maande geduur het, wat dui op 11 Junie.
  3. Broer van sy oupa Germanicus
  4. Suetonius berig dat Nero selfmoord gepleeg het in: Suetonius, Die Lewens van die Twaalf Ceasars, Lewe van Nero 49; Sulpicius Severus, wat moontlik Tacitus se verlore fragmente as bron benut het, berig oor ‘n onsekerheid of Nero selfmoord gepleeg het, Sulpicius Severus, Chronica II.29, sien ook T.D. Barnes, "The Fragments of Tacitus' Histories", Classical Philology (1977), p. 228.
  5. Galba het Nero se luxuria gekritiseer, beide wat sy publieke en private oormatige uitgawes aanbetref, tydens die opstand, Tacitus, Annale I.16; Kragelund, Patrick, "Nero's Luxuria, in Tacitus and in the Octavia", The Classical Quarterly, 2000, pp. 494–515.
  6. Verwysings na Nero se moedersmoord word gevind in die Sibillynse Orakels 5.490–520, in The Monk's Tale van Geoffrey Chaucer se Canterbury Tales, en William Shakespeare se Hamlet 3.ii.
  7. Nero was nie ‘n violis nie, maar ‘n lierspeler (die viool sou nie vir minstens ‘n verdere vyftien honderd jaar uitgevind word nie). Suetonius meld dat Nero die lier bespeel het terwyl Rome gebrand het, sien Suetonius, Die Lewens van die Twaalf Keisers, Lewe van Nero 38; Vir ‘n gedetaileerde uiteensetting van hierdie oorgang, sien M.F. Gyles "Nero Fiddled while Rome Burned", The Classical Journal (1948), pp. 211–217 [1].
  8. Dit sluit in Lucan se Burgeroorlog, Seneca die jongere se Oor Barmhartigheid en Dion Chrysostomos se Besprekings benewens verskeie Romeinse munte en inskrifte.
  9. Tacitus, Geskiednisse I.4, I.5, I.13, II.8; Suetonius, Die Lewens van die Twaalf Keisers, Lewe van Nero 57, Lewe van Otho 7, Lewe van Vitellius 11; Philostratus II, Die Lewe van Apollonius 5.41; Dion Chrysostomos, Bespreking XXI, Oor Skoonheid.
  10. Rakende vuur en Christenvervolging, sien F.W. Clayton, "Tacitus and Christian Persecution", The Classical Quarterly, pp. 81–85; B.W. Henderson, Life and Principate of the Emperor Nero, p. 437; Omtrent algemene vooroordeel jeens Nero, sien Edward Champlin, Nero, Cambridge, MA: Harvard University Press, 2003, pp. 36–52 (ISBN 0-674-01192-9