Skofhoogte

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die skof van 'n perd.

Die skofhoogte of skouerhoogte (ook die stokmaat genoem) is die afstand tussen die grond en die skof van 'n dier. Die hoogte word gemeet vanaf die begin van die voorpoot tot aan die bokant van die werwelkolom, die hoogte van die skouer. Hierdie maat word meestal gebruik om aan te dui hoe hoog 'n volgroeide diersoort of -groep word.

Die skofhoogte is meer betroubaar as die hoogte van die kop, aangesien die kop selfs in stilstand in verskeie posisies kan staan, terwyl die skof in stilstand altyd 'n vaste posisie het. Die skof is oor die algemeen die hoogste punt van 'n dier (in stilstand) naas die kop en die nek agter, en is die hoogste gedeelte van die rug. 'n Uitsondering is die Baktriese kameel en die Dromedaris, waar die boggel op die rug die hoogste punt is.

Die skofhoogte word veral gebruik by perde en honde as 'n standaardmaat vir bepaalde rasse. So het vir die reun van 'n Ierse wolfshond 'n minimale skofhoogte van 79 sentimeter, terwyl die Foksterriër 'n maksimale hoogte van 39 sentimeter het.

Maksimum skofhoogte van enkele mannetjiesdiere (in sentimeter)
Savanneolifant 340 cm
Kameelperd 330 cm
Asiaties olifant 300 cm
Eland 230 cm
Baktriese kameel 200 cm
Bison 200 cm
Wit renoster 185 cm
Bruin beer 150 cm
Przewalskiperd 145 cm
Seekoei 140 cm
Edelhert 127 cm