Slawistiek

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

Slawistiek of Slawiese filologie (ook respektiewelik Slavistiek en Slaviese filologie) is die wetenskap van die tale en kultuur van die Slawiese volke.

In Duitsland, waar Slawistiek 'n lang en ryk tradisie het, word dit as die studieveld van Slawiese tale en literature gedefinieer en behels gevolglik hoofsaaklik taalkunde en literatuurwetenskap, terwyl geskiedkundiges, teoloë, argeoloë, kunshistorici, opvoedkundiges, aardrykskundiges, ekonome, regs- en politiekwetenskaplikes en sosioloë wat hulle met die Slawiese lande besig hou, binne die konteks van akademiese sistematiek nie by die tradisionele Slawistiek gereken word nie.[1] Hierdie akademiese dissiplines word saam met die Slawistiek as Osteuropakunde gedefinieer - soos byvoorbeeld in die naam van die Deutsche Gesellschaft für Osteuropakunde.

Die Slawistiek word verder verdeel in Oos-Slawiese, Wes-Slawiese en Suid-Slawiese tale en literature. Op taalvlak kan dit verder verdeel word in Belorussistiek (Wit- of Belo-Russies), Bohemistiek (Tsjeggies), Bulgaristiek, Kasjoebologie, Polonistiek (Pools), Russistiek, Serwistiek, Serbokroatistiek, Slowakistiek, Slowenistiek, Sorabistiek en Oekraïnistiek. Na die studievelde Ou-Kerkslawies en Oer-Slawies word soms ook as Ouslawistiek, Paleoslawistiek of Kerkslawistiek verwys.

Op internasionale vlak is die Slawiste in die Internasionale Slawistekomitee georganiseer wat vyfjaarliks die Internasionale Kongres van Slawiste hou en alle vakgebiede behels.

Verwysings[wysig]

  1. Wolfgang Kasack: Der Verband der Hochschullehrer für Slavistik an den Hochschulen der Bundesrepublik Deutschland einschließlich Berlin (West): Ein Beitrag zur Geschichte der Slavistik 1945–1980. In: Materialien zur Geschichte der Slavistik in Deutschland. Deel 1. Wiesbaden 1982. bl. 3–9, hier bl. 3