Tandheelkunde

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
'n Tandarts behandel 'n pasiënt met die hulp van 'n tandheelkundige assistent.

Tandheelkunde is die tak van geneeskunde gefokus op die tande, tandvleis, en mond. Dit bestaan uit die studie, diagnose, voorkoming, hantering en behandeling van siektes, versteurings en toestande van die mond, wat die meeste gefokus is op gebit (die ontwikkeling en rangskikking van tande) sowel as die orale mukosa.[1] Tandheelkunde kan ook ander aspekte van die kraniofasiale kompleks insluit, insluitend die temporomandibulêre gewrig.

Die praktisyn word 'n tandarts genoem.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "Glossary of Dental Clinical and Administrative Terms". American Dental Association. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 Maart 2016. Besoek op 1 Februarie 2014.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]