Hasmoneeë

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Die ryk van die Hasmoneeë

Die Hasmoneeë was 'n dinastie van priester-konings wat van 142-63 v.C. oor Judea geheers het.

In die 160s v.C. onder leiding van die Makkabeeë-broers kom die Jode in opstand teen die Seleukiede. In 104 v.C. neem hulle die koningstitel aan. Onder hulle is Judea 'n tempel-staat, waar die hoëpriester van Yahweh in Jerusalem koning is. Die Hasmoneese staat brei homself vinnig uit oor die buurgebiede Samaria, Galilea, Idumea, die kus-stede en Peraia oor die Jordaan en dele van Gilead. Die bewoners word gedwing hulle na die Joodse geloof te bekeer. Die konings herstel ou tradisies, maar hulle is ook sterk hellenisties. Die Griekse taal speel 'n groot rol en in 76 v.C. kan selfs 'n vrou die troon bestyg, Salome die weduwee van Alexander Jannaeus, hoewel sy geen priester kan wees nie. Die Hasmoneeë sluit vroeg 'n bondgenootskap met Rome. Josephus beskryf ses verdrae tussen 160 en 100 v.C. Die betrekkings bly goed tot Pompeius in 63 v.C. Jerusalem verower en die tempel skend deur saam met sy mans die Heilige der Heilige van die tempel te betree.[1]

Dinastie[2]
  • Mattathias -166
  • 5 seuns: Johannes, Simon, Judas, Eleazar en Jonathan
  • Judas -160
  • Jonathan 160-142
  • Simon 142-134
  • Johannes Hyrcanus I 134-104
  • Judah Aristobulus 104-103
  • Alexander Jannaeus 103-76
  • Salome 76-67
  • Johannes Hyrcanus II 67-40 en Aristobulus II

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Images and Monuments of Near Eastern Dynasts, 100 BC - AD 100 Oxford Studies in Ancient Culture & Representation, Andreas J. M. Kropp, OUP Oxford, 2013, ISBN 0199670722, ISBN 9780199670727
  2. Ancient Coins Through the Bible, Joseph A. Dow Tate Publishing, 2011, ISBN 161777135X, ISBN 9781617771354