Boek van Lewe en Dood

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Boek van Lewe en Dood
Egypt dauingevekten.jpg

Die Boek van Lewe en Dood is antieke Egiptiese geskrifte wat meestal by begrafnisse gebruik was. 'n Duitse egiptoloog Karl Richard Lepsius, het in 1842 uittreksels van die geskrifte gepubliseer.

Agtergrond[wysig]

Volgens heer Lepsius was die inhoud meerendeels opdragte vir die lewe na die dood van jou liggaam. Sommige boeke was aangepas afhangend van die status en rykdom van 'n individu. Mens kan dan daarvan uitgaan dat daar wel 'n standaard teks was. Die boek bevat spreuke waardeur iemand weer kan loop, vermy om weer in die hiernamaals te sterf, en selfs een om te voorkom dat iemand onderstebo gaan en sy eie feses opeet (hoofdstuk 189). Die gemiddelde Egiptenaar het niks van die hiernamaals geweet nie, maar diegene wat die boek kon lees het veel wysheid bygekry.

Weergawes[wysig]

Die oudste bekende weergawe dateer uit die tyd van die 18de Dinastie (ongeveer 1550 - 1292 v.C.). Die Boek van Lewe en Dood was die opvolger van die Begrafniskis- en Piramidegeskrifte. In die aanverwante Ani Papyrus was daar lofliedere, toesprake en spreuke gedig wat opgedra is aan 'n dooie of gerig was op dooie mense.

Spreuk 125[wysig]

Spreuk 125 is die mees bekende spreuk in die boek: 'n siel bely 42 sondes voor regsters van die god Osiris. Indien 'n persoon 42 sondes bely het en volgens Osiris waardig is, dan sal Osiris die siel na die paradys neem. Die belydenis stem gedeeltelik ooreen met dié Bybel se Tien Gebooie: Jy sal nie doodslaan nie, Jy sal nie steel nie en Jy sal geen valse woord spreek nie.

Eksterne skakels[wysig]