Jotsji Khan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
(Aangestuur vanaf Jotsji)
Spring na: navigasie, soek
Jotsji
Khan van die Goue Horde
Juchi Khan.JPG
Standbeeld van Jotsji in Mongolië
Dinastie Borjigin
Bewind 1225–1227
Gebore 1181
Gesterf 1227 (op 45-46 jaar)
Voorganger Djengis Khan
Opvolger Orda Khan (c. 1204-1280)
Batoe Khan (c. 1205-1255)
Berke, khan van die Goue Horde (1257-1267)
Vader Djengis Khan
Moeder Börte

Jotsji (Mongools: Зүчи; Zütsji; omstreeks 1180–1227) was die oudste seun van die Mongoolse leier Djengis Khan by sy hoofvrou, Börte. Hy was ’n bekwame militêre leier en het saam met sy broers en ooms deelgeneem aan sy pa se verowering van Sentraal-Asië.

Daar is ’n vraagteken oor wie Jotsji se ware pa was. Kort nadat Djengis Khan (toe bekend as Temüjin) met Börte getrou het, is sy deur lede van die Merkit-stam ontvoer. Ná ’n paar maande in aanhouding is sy bevry en kort daarna het sy die lewe aan Jotsji geskenk. Volgens alle aanduidings het Djengis Jotsji as sy oudste seun behandel, maar daar het later ’n verwydering tussen hulle ingetree.

Erfenis[wysig]

Jotsji se mausoleum in Kazachstan.

Djengis Khan het sy ryk tydens sy leeftyd tussen sy vier oorlewende seuns verdeel. Jotsji het die westelike deel van die ryk gekry, tussen die Oeral- en die Irtisjrivier. Tydens die raad van prinse twee jaar ná Djengis se dood in 1227 is dié verdeling gehandhaaf. Jotsji, wat ses maande voor Djengis dood is, se grondgebied is onder sy seuns verdeel.[1]

Jotsji se oudste seuns, Orda en Batoe, het onderskeidelik die Wit en Blou Horde gestig, wat later verenig is as die Goue Horde.

Djengis het volgens die Mongoolse tradisie net 4 000 troepe aan elk van sy drie oudste seuns toegeken en 101 000 aan sy jongste, Toloei. Jotsji se afstammelinge het dus hul ryk uitgebrei met die hulp van troepe uit die plaaslike bevolkings, wat hoofsaaklik Turks was. Dit is die hoofrede hoekom die Goue Horde later ’n Turkse karakter aangeneem het.

Jotsji se seun Berke was een van die eerste Mongole wat hulle tot die Islam bekeer het. Dit is hy wat die Wit en Blou Horde ná Orda en Batoe se dood verenig het.[2]

Verwysings[wysig]

  1. H.H.Howorth. History of the Mongols, Deel II afd. II, p. 35
  2. David Morgan, The Mongols, p. 224