Lancelot Brown

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

Lancelot ('Capability') Brown by Nathaniel Dance, (later Sir Nathaniel Dance-Holland, Bt) cropped.jpg

Lancelot "Capability" Brown

Engelse landskapsargitek


Gebore
30 Augustus 1716 (gedoop)
in Kirkharle, Northumberland,
Engeland, Groot-Brittanje


Oorlede
6 Februarie 1783
in Hertford Street, Londen
Groot-Brittanje



Bekende werke

Althorp
Audley End

Grotto at Bowood.jpg

Grot in die park van Bowood House

Lancelot Brown (gedoop op 30 Augustus 1716, † 6 Februarie 1783), beter bekend as Capability Brown, was 'n Engelse landskapsargitek. Hy word onthou as "die laaste van die groot 18de eeuse Engelse kunstenaars" en "Engeland se grootste tuinier" - 'n praktiese man en tegelykertyd 'n visioenêr.

Brown is in landelike Northumberland grootgemaak waar hy ook sy opleiding begin het. Maar dit was in Stowe se lanskapstuin, die bekendste tuin van dié tyd, waar Brown in 1741 as hooftuinier aangestel is en hom as meestertuinier bekwaam het. Sy innovatiewe idees en konsepte het, saam met sy vriendelike en edelmoedige karakter, verseker dat hy vinnig gevorder het tot 'n koninklike aanstelling in 1764. Sy vriende en klante het staatsmanne soos William Pitt die Ouere en akteurs soos David Garrick ingesluit.

Brown het meer as 170 parke ontwerp waarvan baie bewaar gebly het. Die omvang van sy werk was so groot dat hy die 18de eeuse Engelse landskap in 'n magiese groen wêreld van statige landhuise, golwende heuwels, kunsmatige mere en kronkelende waterlope omgeskep het. Terwyl sy Engelse landskapstyl as voorbeeld vir Europese en oorsese tuine en parke gedien het, het hy in sy vaderland die ideaal van 'n landelike omgewing ontwerp wat beslissende invloed op Britse landskapskildery uitgeoefen het en tot vandag met die Engelse platteland verbind word, met fantasieryke elemente soos watervalle, brûe, versierings, monumente, grastuine en bosse.[1]

Die invloed, wat hy op Engelse landskapsargitektuur en tuinboukuns uitgeoefen het, was so groot dat die bydraes, wat sy voorgangers Charles Bridgeman en William Kent tot die ontwikkeling van dié kunste gemaak het, dikwels oor die hoof gesien word. Selfs Kent se apologis, Horace Walpole, het saamgestem dat Kent deur 'n "baie bekwame meester" opgevolg is.

Verwysings[wysig]

  1. Jane Brown: The Omnipotent Magician. Lancelot 'Capability' Brown, 1716-1783. Kindle e-boek. Londen: Chatto & Windus 2011, pos. 35-49