Slag van Midway

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Slag van Midway
Deel van Tweede Wêreldoorlog
SBDs and Mikuma.jpg
Die Slag van Midway
Datum 4–7 June 1942
Ligging Midway-atol
28°12′N 177°21′W Koördinate: 28°12′N 177°21′W
Resultaat Amerikaanse oorwinning
Strydende partye
Vlag van Verenigde State Verenigde State Vlag van Japan Japan
Bevelvoerders
Vlag van Verenigde State Chester W. Nimitz
Vlag van Verenigde State Frank J. Fletcher
Vlag van Verenigde State Raymond A. Spruance
Vlag van Japan Isoroku Yamamoto
Vlag van Japan Nobutake Kondō
Vlag van Japan Chūichi Nagumo
Vlag van Japan Tamon Yamaguchi (†)
Vlag van Japan Ryusaku Yanagimoto (†)
Sterkte
3 vliegdekskepe
~25 steunskepe
233 draer-gebaseerde vliegtuie
127 land-gebaseerde vliegtuie
4 vliegdekskepe
2 slagskepe
~15 steunskepe
248 draer-gebaseerde vliegtuie[1]
16 vlotvliegtuie
Ongevalle
1 vliegdekskip
1 torpedojaer
~150 vliegtuie
307 gesneuweldes[2]
4 vliegdekskepe
1 kruiser
248 draer-gebaseerde vliegtuie[3]
3 057 gesneuweldes[4]

Die Slag van Midway het plaasgevind van 4 tot 7 Junie 1942 tydens die Tweede Wêreldoorlog tussen die Japanse vloot en die Geallieerde vloot by die Midway-atol. Die Geallieerde vloot het slegs uit Amerikaanse skepe bestaan.

Agtergrond[wysig]

Nadat die Japanse Keiserlike vloot die Amerikaanse vloot verras het tydens die aanval op Pearl Harbor, was die Japanse bevelvoerders onseker oor die pad vorentoe. Die Amerikaanse vloot het daarna verskeie lug- en see aanvalle geloods op Japanse basisse op onder andere Wake-, die Marshall- en Markuseilande. Die Japanse bevelvoerder het toe besluit om die Midway-eiland in te val. Teen die einde van Mei 1942 het die Japanse taakmag na Midway vertrek. Hulle plan was om die Amerikaanse vliegtuig verdedigingsstelsel uit te wis en daarna die eiland met 5 000 troepe binne te val en te beset. Maar die Amerikaanse bevelvoerder van die Stille Oseaan, Admiraal Chester W. Nimitz se intelligensiediens het die Japanse radio kommunikasie onderskep en ontsyfer.

Die vlote[wysig]

Die Japanse vloot het bestaan uit uit ses vliegdekskepe, elf slagskepe en vyftien kruisers. Die Japanese bevelvoerder, admiraal Yamamoto, het ook sestien duikbote ontplooi tussen Midway en Pearl Harbor. Hy het dit gedoen as 'n veiligheidsmaatreël alhoewel hy geglo het dat die Amerikaanse vloot nog in die Koraalsee was - ná die Slag van die Koraalsee.

Die Amerikaanse vloot het bestaan uit drie vliegdekskepe en agt kruisers. Nimitz het ook twaalf duikbote noord en wes van Midway ontplooi. Maar die belangrikste is dat Nimitz sy vloot wes van die Japanse duikbote kon laat beweeg voor hulle daar aangekom het omrede hy die Japanse planne geken het danksy sy intelligensiediens se uitstekende werk.

Die Slag[wysig]

Op die 3 Junie het 'n Amerikaanse verkenningsvliegtuig van vise-admiraal Kondo se skepe gewaar, sowat 1 100 km suidwes van Midway. Die volgende oggend, 4 Junie, het Nagumo se skepe die eiland van die noordweste genader en sowat 380 km van die eiland af, om 4.30, het hy 108 vliegtuie gestuur om die eiland aan te val met bomme - die vliegtuie kon of bomme of torpedo's dra maar nie altwee gelyk nie. Om 5.34 is Nagumo se vloot gewaar deur 'n Amerikaanse verkenningsvliegtuig. Daar was sowat 100 Amerikaanse vliegtuie op Midway, die meeste bomwerpers en verkenningsvliegtuie en almal was verouder. Dié vliegtuie kon nie daarin slaag om die Japanse vliegtuie te keer nie en baie van die vliegtuie is op die grond verwoes. Tien van die vliegtuie het egter daarin geslaag om op te styg en 'n aanval te loods op Nagumo se vliegdekskepe tussen 7.10 en 8.39, maar het niks verrig nie en sewe is afgeskiet. Die Japanse vliegtuie het toe na hul vliegdekskepe teruggekeer om voor te berei op 'n tweede aanval. Tydens die proses het een van Nagumo se verkenningsvliegtuie 'n Amerikaanse vliegdekskip gewaar. Nagumo het opdrag gegee dat sy vliegtuie herbewapen moet word met torpedo's, maar hy was te laat.

Skout-admiraal Raymond A. Spruance, in beheer van die vliegdekskepe Enterprise en Hornet, het reeds om 7.00 die oggend vliegtuie gestuur om die Japanners te vind. Admiraal Fletcher, in beheer van die vliegdekskip Yorktown, het om 8.30 ook so gemaak. Aangesien Spruance se vliegtuie gesukkel het om die Japanse vloot te vind het Fletcher se vliegtuie amper saam met syne daar aangekom. Drie eskadrons, 41 vliegtuie altesaam, val Nagumo se vliegdekskepe met torpedo's aan. Die Japanse verdediging hou en skiet 37 van die vliegtuie af sonder een raakskoot deur die Amerikaners. Die torpedo-aanval was nog nie klaar nie toe het die duikbomwerpers begin met hul aanval. Vyftig duikbomwerpers van drie eskadrons neem deel aan die poging. Elke eskadron het 'n vliegdekskip geteiken. Binne minute is die Kaga, Akagi en Soryu gekelder.

Met Nagumo se skip aan die brand het Skout-Admiraal Tamon, bevelvoerder van die Hiryu, die bevel oorgeneem en hy stuur sy vliegtuie om die Yorktown aan te val. Hulle slaag daarin om die Yorktown buite aksie te stel, hoewel hy nog gedryf het. Fletcher het die bevel oorgegee aan Spruance wat op sy beurt 'n aanval loods op die Hiryu, wat tot gevolg het dat die skip gekelder word. Terselfdertyd het die Hiryu se vliegtuie 'n tweede aanval op die Yorktown gedoen, maar steeds nie gekelder nie, alhoewel hy erg beskadig is.

Gedurende die nag het Yamamoto die Midway operasie afgelas en alle skepe na Japan laat terugkeer. Twee Japanse kruisers, Mogami en Mikuma, het teen mekaar gebots gedurende die nag in 'n poging om duikbote te vermy. Op 6 Junie het vliegtuie van die Enterprise en Hornet egter daarin geslaag om dié twee skepe te kelder. 'n Japanese duikboot, I168, het egter ook daarin geslaag om die Yorktown, gesleep deur 'n mynveër, en 'n torpedojaer, wat haar vergesel het, te kelder.

Gevolge van die Slag[wysig]

Ná die slag was die twee vlote ongeveer ewe sterk; dus het die Amerikaners die verliese van Pearl Harbor ingehaal. Maar die belangrikste was dat die Amerikaanse nywerheidsmasjien nou eers begin versnel het en Japan se nywerheidsektor reeds maksimaal benut was. Die twee vlote ontmoet volgende gedurende Augustus tydens die Slag van Guadalcanal.

Verwysings[wysig]

  1. Parshall & Tully, p. 90-91
  2. The Battle of Midway”. Office of Naval Intelligence.
  3. Parshall and Tully, Shattered Sword, p.524.
  4. Parshall and Tully, Shattered Sword, pp.114, 365, 377–380, 476.

Bron[wysig]

Commons-logo.svg
Wikimedia Commons het meer media verwant aan:
Slag van Midway (kategorie)