Antiferromagnetisme

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Susseptibiliteit van 'n antiferromagneet
Antiferromagnetiese ordening (skematies) Bo: 'n eenvoudige ordening; onder 'n spindigtheidsgolf

Antiferromagnetisme is 'n vorm van magnetiese wisselwerking tussen die magnetiese momente in 'n stof wat hierdie momente in teenoorgestelde rigting uitrig.

Néeltemperatuur[wysig | wysig bron]

Antiferromagnete het gewoonlik 'n Néeltemperatuur TN. Onderkant hierdie temperatuur vind ordening van die momente plaas en dit verklein die susseptibiliteit. By hoër temperature gedra die stof min of meer as 'n paramagneet, maar die susseptibiliteit volg 'n gewysigde vorm van die Curie-wet wat as die Curie-Weiss-wet bekend is.[1]

Die néeltemperature en Weiss-constantes kan baie van materiaal tot materiaal verskil:

Stof[2] TN [K] θ [K]
MnO 116 610
FeO 198 570
CoO 291 330
NiO 525 ~2000

In elektriese isolatore soos in hierdie oxiede kan die elektrone wat die ongepaarde spins dra op een bepaalde plek teenwoordig wees en kan die struktuur van op en neer-gerigte spins taamlik eenvoudig wees. In 'n antiferromagnetiese metaal soos chroom kan die elektrone deur die rooster beweeg. Mens spreek dan van rondloperantiferromagnetisme en in hierdie geval kan die spins 'n golf vorm ('n spindigtheidgolf SDG) wat inpas of uitpas met die rooster kan loop.[3]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Michael Lufaso UNF
  2. Néel Temperature of Antiferromagnets for Phase Transitions Driven by Spin-wave Interactions Andrés Ayuela, Douglas J. Klein, Norman H. March Croat. Chem. Acta 86 (4) (2013) 463–467
  3. Hendrik Johan van Rijn Magnetiese eienskappe van Cr-allooie, proefskrif Randse Afrikaanse Universiteit 1987