Cordelia (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Cordelia   
Uranus rings and two moons.jpg
Die ontdekkingsfoto van Cordelia (onder in die middel) deur Voyager 2.
Ontdekking
Ontdek deur Richard J. Terrile / Voyager 2
Datum 20 Januarie 1986
Wentelbaaneienskappe
Wentelbaanradius 49751,722 ± 0,149 km[1]
Wentelperiode 0,33503384 ± 0,00000058 d[1]
Hellingshoek 0,08479 ± 0,031°[1]
Satelliet van Uranus
Fisiese eienskappe
Afmetings 50 × 36 × 36 km[2]
Gem. radius 20,1 ± 3 km[2][3][4]
Oppervlakte ~5 500 km²
Volume ~38 900 km³
Massa ~4,4×1016 kg
Gem. digtheid ~1,3 g/cm³ (aangeneem)[3]
Oppervlak-
aantrekkingskrag
~0,0073 m/s²
Ontsnapping-
snelheid
~0,017 km/s
Rotasieperiode Sinkronies[2]
Ashelling Nul[2]
Temperatuur ~64 K

Cordelia is die heel binneste bekende maan van Uranus. Dit is op 20 Januarie 1986 ontdek op foto's deur Voyager 2 en het die voorlopige naam S/1986 U 7 gekry.[5] Die naam "Cordelia" kom van die jongste dogter van Lear in William Shakespeare se Koning Lear. Dit is ook bekend as Uranus VI.[6]

Beskrywing[wysig | wysig bron]

Cordelia is nie weer opgespoor totdat die Hubble-ruimteteleskoop dit in 1997 waargeneem het nie.[7][8] Baie min is daaroor bekend, buiten sy wentelbaan,[1] radius van 20 km[2] en geometriese albedo van 0,08.[7] Op die Voyager 2-foto's lyk dit langwerpig, met sy hoofas wat na Uranus wys.

Cordelia is die binneste herdersmaan vir Uranus se ε-ring.[9] Sy wentelbaan is binne Uranus se radius vir sinkroniese wentelbane en neem dus langsamerhand af weens gety-invloede.[2] Cordelia is baie na aan ’n 5:3-baanresonansie met die maan Rosalind.[10]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 (1998) “The Orbits of the Inner Uranian Satellites From Hubble Space Telescope and Voyager 2 Observations”. The Astronomical Journal 115 (3): 1195–1199. doi:10.1086/300263.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Karkoschka, Erich (2001). “Voyager's Eleventh Discovery of a Satellite of Uranus and Photometry and the First Size Measurements of Nine Satellites”. Icarus 151 (1): 69–77. doi:10.1006/icar.2001.6597.
  3. 3,0 3,1 Planetary Satellite Physical Parameters”. JPL (Solar System Dynamics): 24 Oktober 2008. URL besoek op 12 December 2008.
  4. Williams, Dr. David R. (23 November 2007). “Uranian Satellite Fact Sheet”. Nasa (National Space Science Data Center). URL besoek op 12 Desember 2008.
  5. Smith, B. A. (1986-01-27). “Satellites and Rings of Uranus”. IAU Circular 4168. Besoek op 2011-10-31.
  6. Planet and Satellite Names and Discoverers”. Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS Astrogeology: 21 Julie 2006. URL besoek op 6 Augustus 2006.
  7. 7,0 7,1 Karkoschka, Erich (2001). “Comprehensive Photometry of the Rings and 16 Satellites of Uranus with the Hubble Space Telescope”. Icarus 151 (1): 51–68. doi:10.1006/icar.2001.6596.
  8. (2003-09-03) “Satellites of Uranus”. IAU Circular 8194. Besoek op 2011-10-31.
  9. Esposito, L. W. (2002). “Planetary rings”. Reports on Progress in Physics 65 (12): 1741–1783. doi:10.1088/0034-4885/65/12/201.
  10. (1990-12-06) “Orbits of shepherd satellites deduced from the structure of the rings of Uranus”. Nature 348 (6301): 499–502. doi:10.1038/348499a0.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]