Elektrokardiogram

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek

Elektrokardiografie is 'n grafiese voorstelling van die hart se elektriese aktiwiteit vir diagnostiese doeleindes.

Elektriese impulse ontstaan in die sinoatriale node van die hart en versprei daarvandaan deur die geleidingsweefsel van die hart om die hartspier se sametrekking te kontroleer. Hierdie elektriese golwe kan deur elektrodes nagespoor word om swakhede en skade in verskillende areas van die hartspier te toon (soos gevind met miokardiale infarksies). Geleidingsversteurings en ritmeversteurings word ook so ondersoek.

Plasing van die elektrodes met hul etikette is gestandariseer as volg:

  • RL – word gebruik vir die aardelektrode en word op die pasient se regterbeen geplaas
  • RA – op die regterarm geplaas
  • LA – op die linkerarm
  • LL – op die linkerbeen
  • V1 – in die 4e interkostale spasie regs van die pasient se sternum
  • V2 – in die 4e interkostale spasie links van die pasient se sternum
  • V3 – in die middel tussen V2 en V4
  • V4 – in die 5de interkostale spasie in die mid-klavikulêre lyn links
  • V5 – horisontaal met V4 op die anterior aksilêre lyn
  • V6 – horisontaal met V4 op die mid-aksilêre lyn

Precordial Leads 2.svg

Vir beskrywingsdoeleindes word die resulterende golwe as volg beskryf:

ECG.png