Elektroliet

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

'n Elektroliet het in die elektrochemie twee nouverwante maar verskillende definisies:

  1. 'n Ioniese stof, gewoonlik 'n sout wat opgelos in 'n oplosmiddel uitmekaar val in ione en daardeur die oplossing elektries geleidend maak
  2. "n Oplossing wat deur ioniese opgeloste stowwe geleidend gemaak is, of 'n stof wat self ioniese geleiding vertoon.

Natriumchloried is 'n goeie voorbeeld van definisie 1): 'n Oplossing van hierdie stof in water sal die oplossing elektries (of beter: ionies) geleidend maak.

Seewater is 'n goeie voorbeeld van definisie 2). Dit bevat talle verskillende ione, soos Na+,K+, Cl, Mg2+, Br ens. en is daardeur geleidend. 'n Ander voorbeeld is nogtans 'n vastestof soos RbAg4I5 waarin die silwerione mobiel genoeg is dat dit geleidbaarheid besit. Hierdie stof word 'n vastestofelektroliet genoem.

Sterk en swak[wysig | wysig bron]

'n Stof soos NaCl sal, wanneer dit in water oplos, amper heeltemaal uitmekaar val. NaCl is 'n voorbeeld van 'n sterk elektroliet. In hierdie dissosiasie-reaksie vind solvasie van die gevormde ione deur watermolecule plaas, wat met (aq) weergegee word:

'n Stof soos asynsuur CH3COOH of "HAc", wat in suiwer vorm 'n vloeistof is, los egter as neutrale gesolveerde molekule op wat slegs gedeeltelik 'n dissosiasie-ewewig ondergaan.

Stowwe soos asynsuur word swak elektroliete genoem.