Elisabeth von Ziegenhain

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Elisabeth von Ziegenhain (* rondom 1375; † 1 Desember 1431) was 'n dogter van hertog Gottfried VIII von Ziegenhain. Sy was vanaf 1388 met Ulrich V von Hanau getroud.

Uit die huwelik is drie dogters gebore, Elizabeth, Agnes en Adelheid. Die gebrek aan 'n manlike erfgenaam het die voortbestaan van die huis van Hanau bedreig. Volgens die familie se eersgeboortereg-reëls is die ander manlike lede van die familie vanaf 1375 nie toegelaat om te trou nie. Dit was 'n belangrike beweegrede agter die abdikasie van Ulrich V in 1404. Sy oudste broer, Reinhard II, kon toe die heerskappy oorneem en in die huwelik tree.

Reeds in die aanloop tot haar man se abdikasie het Elizabeth met Ulrich se opvolger ooreengekom om haar weduweeskap en die versorging van haar kinders te verseker. In ruil daarvoor het sy van al haar aansprake op die heerskappy oor Hanau afstand gedoen. Sy het so, teen die belange van haar man, die politieke veranderinge in Hanau bespoedig. Reeds in hierdie tyd blyk haar huwelik misluk te wees. Elizabeth en haar man het daarna aparte lewens gelei.

Haar dood[wysig | wysig bron]

Die laaste twintig jaar van haar lewe het sy - sonder om formeel tot die klooster toe te tree – saam met die susters van die klooster van Klarenthal geleef. Sy het ook 'n huis in die omgewing van die klooster laat bou. Twee van haar dogters, Agnes en Adelheid, was in die klooster, en Agnes het later selfs die Abdis van die klooster geword. Elisabeth bemaak in haar testament 'n bedrag van 100 Florentynse Gulde aan die klooster.

Die vervolg[wysig | wysig bron]

Haar dogter Elisabeth het 'n lid van die Hohenlohe-familie getrou. Toe die laaste graaf van Ziegenhain, Elizabeth se broer Johann II in 1450 sonder manlike erfgename gesterf het, het haar familie in onderhandelings geprobeer om te verseker dat die huis von Hohenlohe beheer kry oor die nalatenskap van Ziegenhain. Dit was egter onsuksesvol en die heerskappy het aan die landgrawe van Hesse geval.

Literatuur[wysig | wysig bron]

  • Walter Czysz: Klarenthal bei Wiesbaden: Ein Frauenkloster im Mittelalter 1298–1559. Wiesbaden 1987, S. 170ff.
  • Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen. In: Hanauer Geschichtsblätter 34, Hanau 1996. ISBN 3-9801933-6-5
  • Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses. In: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau 1894.
  • Ernst Julius Zimmermann: Hanau Stadt und Land. 3. Auflage, Hanau 1919, Nachdruck 1978.