Finansiële wiskunde
Finansiële wiskunde, 'n vertakking van die suiwer wiskunde, is daarop toegespits om die verskeidenheid instrumente en prosesse in die finansiële wêreld te modelleer.
As sulks poog dit om finansiële instrumente te prys en modelle te bou om prosesse, soos bv. die toekomstige prysverloop van 'n aandeel, te beskryf of te projekteer.
Dit maak gebruik van gereedskap uit die waarskynlikheidsleer, statistiek, stogastiese prosesse en ekonomiese teorieë. Tradisioneel pas beleggingsbanke, kommersiële banke, verskansingsfondse, versekeringsmaatskappye en regulerende agentskappe die metodes van finansiële wiskunde toe op probleme soos afgeleide sekuriteitswaardasie, portefeuljestrukturering, risikobestuur en scenariosimulasie. Nywerhede wat op kommoditeite staatmaak (bv. energie, vervaardiging) gebruik ook finansiële wiskunde. Kwantitatiewe analise het doeltreffendheid en strengheid na die finansiële markte en die beleggingsproses gebring. Dit word toenemend belangrik in regulatoriese aangeleenthede.[1]
Kwantitatiewe Finansies as 'n subveld van ekonomie bemoei hom met die waardasie van bates en finansiële instrumente, sowel as die toewysing van hulpbronne. Eeue se ondervinding het fundamentele teorieë opgelewer oor die manier waarop ekonomieë funksioneer en die manier waarop ons bates waardeer. Modelle beskryf die verhoudings tussen fundamentele veranderlikes soos batepryse, markbewegings en rentekoerse. Hierdie wiskundige gereedskap stel ons in staat om gevolgtrekkings te maak wat andersins moeilik kan wees om te vind of nie onmiddellik voor die hand liggend kan wees nie.[1]