Galatea (maan)

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Galatea   
Galatea moon.jpg
Galatea soos gesien deur Voyager 2 (die verlenging is weens beweging)
Ontdekking
Ontdek deur Stephen P. Synnott[1] / Voyager 2
Datum Julie 1989
Wentelbaaneienskappe[2]
Epog 18 Augustus 1989
Semihoofas 61 953 ± 1 km
Wentelperiode 0,42874431 ± 0,00000001 d
Hellingshoek 0,052 ± 0,011°
Satelliet van Neptunus
Fisiese eienskappe
Afmetings 204×184×144 km (±~10 km)[3][4]
Gem. radius 88 ± 4 km[5]
Volume ~2,8×106km³
Massa 2,12 ± 0,08 ×1018 kg[6]
Gem. digtheid ~0,75 g/cm³ (geraam)[5]
Oppervlak-
aantrekkingskrag
~0,0021 m/s2
Ontsnapping-
snelheid
~0,0021 km/s
Rotasieperiode Sinkronies
Ashelling Nul
Temperatuur ~51 K (geraam)
Skynmagnitude 21,9[5]

Galatea (Grieks: Γαλάτεια), ook bekend as Neptune VI, is die vierde naaste maan van Neptunus. Dit is genoem na een van die 50 Nereïdes in die Griekse mitologie op wie die sikloop Polyphemus vergeefs verlief was.

Galatea in ’n dowwe ringboog naby Neptunus.

Galatea is laat in Julie 1989 ontdek op foto's deur Voyager 2 en het die voorlopige naam S/1989 N 4 gekry.[7] Die ontdekking (IAUC 4824) is op 2 Augustus 1989 aangekondig, maar net "10 raampies wat oor 5 dae geneem is" word genoem; die ontdekking was dus die een of ander tyd voor 28 Julie. Die maan het op 16 September 1991 die naam Galatea gekry.[8]

Beskrywing[wysig | wysig bron]

Dit het ’n onreëlmatige vorm en toon geen tekens van geologiese veranderings nie. Dit kan ’n rommelhoop wees wat bestaan uit fragmente van Neptunus se oorspronklike mane, wat opgebreek is tydens versteurings deur die maan Triton kort nadat laasgenoemde in ’n baie eksentrieke oorspronklike wentelbaan vasgevang is.[9]

Galatea se wentelbaan lê onder Neptunus se radius vir sinkroniese wentelbane en dit tol dus langsamerhand na binne vanweë getyvertraging. Dit kan eindelik met die planeet bots of in ’n nuwe planetêre ringstelsel opbreek wanneer dit sy Rochelimiet oorskry vanweë gety-uitrekking.

Dit lyk of Galatea ’n herdersmaan vir Neptunus se Adams-ring 1 000 km buite sy wentelbaan is. 42:43-baanresonansies met Galatea word ook beskou as die waarskynlikste meganisme wat die unieke ringboë in dié ring bymekaarhou.[10] Galatea se massa is geraam na aanleiding van die radiale versteurings wat dit op die ring uitoefen.[6]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Planet Neptune Data http://www.princeton.edu/~willman/planetary_systems/Sol/Neptune/
  2. (2004) “The orbits of the inner Neptunian satellites from Voyager, Earthbased, and Hubble Space Telescope observations”. Astronomical Journal 128 (3): 1412–1417. doi:10.1086/423037.
  3. Karkoschka, Erich (2003). “Sizes, shapes, and albedos of the inner satellites of Neptune”. Icarus 162 (2): 400–407. doi:10.1016/S0019-1035(03)00002-2.
  4. Williams, Dr. David R. (2008-01-22). "Neptunian Satellite Fact Sheet". Nasa (National Space Science Data Center). Besoek op 2008-12-13.
  5. 5,0 5,1 5,2 "Planetary Satellite Physical Parameters". JPL (Solar System Dynamics). 2008-10-24. Besoek op 2008-12-13.
  6. 6,0 6,1 Porco, C.C. (1991). “An Explanation for Neptune's Ring Arcs”. Science 253 (5023): 995–1001. doi:10.1126/science.253.5023.995.
  7. Marsden, Brian G. (2 Augustus 1989). “Satellites of Neptune”. IAU Circular 4824. Besoek op 2011-10-26.
  8. Marsden, Brian G. (16 September 1991). “Satellites of Saturn and Neptune”. IAU Circular 5347. Besoek op 2011-10-26.
  9. (October 1992) “A dynamical history of the inner Neptunian satellites”. Icarus 99 (2): 390–401. doi:10.1016/0019-1035(92)90155-Z.
  10. Namouni, F. (2002). “The confinement of Neptune's ring arcs by the moon Galatea”. Nature 417 (6884): 45–7. doi:10.1038/417045a.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]