Getalteorie

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Die eerste faktorisering van die heelgetalle is 'n sentrale punt van studie in getalteorie en kan met hierdie Ulam spiraal variant gevisualiseer word. Getalteorie poog om die eienskappe van heelgetalle stelsels soos hierdie te verstaan, ten spyte van hul oënskynlike kompleksiteit.

Getalteorie is 'n tak van die suiwer wiskunde wat hoofsaaklik aan die studie van die heelgetalle en heelwaarde-funksies toegewy is. Duitse wiskundige Carl Friedrich Gauss (1777 – 1855) het gesê, "Wiskunde is die koningin van die Wetenskappe – en getalteorie is die koningin van wiskunde.[1] Aantal teoretiese studie eerste nommers sowel as die eienskappe van voorwerpe gemaak van heelgetalle (byvoorbeeld rasionele getal) of gedefinieer as veralgemenings van die heelgetalle (byvoorbeeld algebraïese heelgetal).

Heelgetalle kan óf in hulself oorweeg word of as oplossings vir vergelykings (Diophantine meetkunde). Vrae in getalteorie word dikwels die beste verstaan deur die bestudering van analitiese voorwerpe (byvoorbeeld, die Riemann zeta-funksie) wat die eienskappe van die heelgetalle, priemgetalle of ander aantal teoretiese voorwerpe in sommige mode (analitiese nommerteorie) Enkodeer. 'n Mens kan ook die studie werklike nommers in verband met rasionele getalle, byvoorbeeld, as benaderings deur die laasgenoemde (Diophantine benadering).

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Long, Calvin T. (1972). Elementary Introduction to Number Theory (2nd ed.). Lexington, VA: D.C. Heath and Company. LCCN 77171950.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]