Grysstof

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Grysstof
Inligting en eksterne bronne
’n Dwarsdeursnee van die rugmurg, met die grys- en witstof en die laterale, dorsale en ventrale horings aangedui.
’n Dwarsdeursnee van die rugmurg, met die grys- en witstof en die laterale, dorsale en ventrale horings aangedui.
Latyn Substantia grisea
FMA 67242
Dorland's Grey matter

Grysstof is ’n belangrike deel van die sentrale senuweestelsel; dit bestaan uit neuronale selliggame, neuropil (dendriete en gemiëlineerde sowel as ongemiëlineerde aksons), glialselle, sinapse en haarvate.

Grysstof verskil van witstof deurdat dit talle selliggame en relatief min gemiëlineerde aksons bevat, terwyl witstof relatief min selliggame en hoofsaaklik gemiëlineerde aksons bevat.[1] Die kleurverskil is veral vanweë die wit miëlien. In lewende weefsel is grysstof eintlik ’n baie ligte grys met gelerige of pienkerige skakerings vanweë haarvate en neuronale selliggame.[2]

Funksie[wysig | wysig bron]

Grysstof bevat die meeste van die brein se neurale selliggame. Dit sluit dele van die brein in wat betrokke is in spierbeheer, sintuie soos sien en hoor, geheue, emosies, spraak, besluitneming en selfbeheersing.[3]

Die grysstof in die rugmurg kan in drie gryskolomme, of horings, verdeel word:

  • Die dorsale gryskolom ontvang verskeie soorte sintuiglike inligting van die liggaam, soos gevoel en vibrasies. Die inligting word in aksons in die rugmurg opgestuur.
  • Die laterale gryskolom is hoofsaaklik bemoeid met aktiwiteit in die simpatiese afdeling van die outonomiese motorstelsel.
  • Die ventrale gryskolom bevat motoriese neurone. Dit is verantwoordelik vir die beweging van die spiere.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Purves, Dale (2008). Neuroscience, 4de, Sinauer Associates. p. 15–16. ISBN 978-0-87893-697-7. 
  2. Kolb & Whishaw: Fundamentals of Human Neuropsychology (2003) bl. 49
  3. (1980) “Variation with Age in the Volumes of Grey and White Matter in the Cerebral Hemispheres of Man: Measurements with an Image Analyser”. Neuropathology and Applied Neurobiology 6 (2): 119–32. doi:10.1111/j.1365-2990.1980.tb00283.x.