Ka Lae

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die steil rotswande van Ka Lae

Ka Lae (Hawais: "die punt"), ook bekend as South Point, is die suidelikste punt van die eiland Hawaii en die vyftig Amerikaanse deelstate. Die Ka Lae-gebied is op 29 Desember 1962 as South Point Complex tot Nasionale Historiese Baken-distrik (National Historic Landmark District) verklaar en word sedert 15 Oktober 1966 in die National Register of Historic Places gelys.

Die gebied staan daarnaas bekend vir sy sterk seestrominge en winde. 'n Windplaas wek hier elektrisiteit op.

Geskiedenis[wysig]

Ka Lae is die plek waar argeoloë op een van die oudste Polinesiese nedersettings op die Hawai'i-eilande afgekom het. Navorsers neem aan dat die eerste setlaars hier voet aan wal gesit het aangesien Ka Lae vir die Polinesiese seevaarders, wat vermoedelik vanuit die Marquesas- of Genootskapseilande op soek na 'n nuwe tuisland na Hawaii geseil het, die naaste geleë punt was.

Argeoloë het hier ook die oorblyfsels van 'n heiau, 'n Hawaise tempel, ontdek wat uit die jaar 124 n.C. dateer. 'n Tweede sakrale plek, Kalalea Heiku, was 'n heiligdom van vissers. Boorgate, wat op verskillende plekke langs die steil kus gevind is, is waarskynlik geboor om vissersbote, wat in die stroming gedryf het, met lang toue vas te maak. Die gebied van South Point Complex behels daarnaas 'n groot aantal Polinesiese grafte.