Mohorovičić-diskontinuïteit

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Rotse wat in die Moho gevorm is, is hier op die oppervlak sigbaar in die Gros Morne Nasionale Park in Newfoundland in Kanada
Die letter A toon die ligging van die Mohorovičić diskontinuïteit aan

Die Mohorovičić diskontinuïteit, soms slegs kortweg na verwys as die Moho is die grens tussen die aarde se kors en die mantel. Die Moho vorm die skeiding tussen die oseaan- en kontinentale kors en die mantel. Die Moho lê meestal geheel en al binne in die litosfeer; slegs onder die midde-oseaanrif vorm die Moho ook die skeiding tussen die litosfeer en die astenosfeer. Die Mohorovičić diskontinuïteit is vir die eerste keer geïdentifiseer deur 'n Kroasiese seismoloog toe hy opgemerk het dat die snelheid van aardbewings se skokgolwe op hierdie punt. Ofioliete is dele van die oseaankors en moontlik ook mantelrots wat opgestoot is in die kontinentale kors in deur plaatbeweging.

Die Mohorovičić diskontinuïteit is ongeveer 5 km onder die oseaanbodem en 30 tot 50 km onder tipiese kontinente. Die Moho is die diepste onder die Tibetse plato waar dit ongeveer 75 km onder die oppervlak lê.

Tydens die laat 1950's en 1960's is daar in die V.S.A 'n voorstel voorgelê om 'n gat deur die oseaanbodem te boor om hierdie laag te bereik. Die projek (Projek Mohole) het egter nooit voldoende ondersteuning geniet nie en is deur die V.S.A se kongres gekanselleer in 1967. Die doelwit bly egter steeds 'n belangrike wetenskaplike doelwit. Die Sowjet-unie het ook 'n poging aangewend om die laag te bereik en het tot op 'n diepte van 12 260 meter oor 'n tydperk van 15 jaar geboor (die wêreld se diepste gat tot op daardie tydstip) voordat daar ook van die poging afgesien is.[1]

Meer onlangs is 'n voorstel gemaak vir 'n onbemande, selfaangedrewe tuig vervaardig uit wolfram wat radiogeniese warmte sal gebruik om die aarde se dieptes te verken tot naby die Moho diskontinuïteit asook die boonste deel van die mantel.[2]

Die Moho-diskontinuïteit word in een van die boeke in die bekende Fritz Deelman avontuurreeks van Leon Rousseau, Fritz Deelman en die Woestynrowers, genoem.[3]

Verwysings[wysig]

Voetnotas[wysig]

  1. How the Soviets Drilled the Deepest Hole in the World”. Wired. 2008-08-25. URL besoek op 2008-08-26.
  2. Ozhovan, M.; F. Gibb, P. Poluektov and E. Emets (August 2005). “Probing of the Interior Layers of the Earth with Self-Sinking Capsules”. Atomic Energy 99 (2): 556-562. DOI:10.1007/s10512-005-0246-y.
  3. *Rousseau, L.. Fritz Deelman en die Woestynrowers. Kaapstad: Human & Rousseau. ISBN 0-7981-4425-4. 

Ander verwysings[wysig]

  • Harris, P. (1972). “The composition of the earth”,In Gass, I. G. et al. (eds): Understanding the earth: a reader in the earth sciences. Horsham: Artemis Press for the Open University Press. ISBN 0-85141-308-0. 
  • Schlumberger Oilfield Glossary”. Schlumberger. URL besoek op 2008-07-17.
  • Dixon, Dougal (2000). Beginner's Guide to Geology. New York: Bounty Books. ISBN 0-7537-0358-0. 

Eksterne skakels[wysig]