Verskil tussen weergawes van "X-straalkristallografie"

Jump to navigation Jump to search
Verbeter
k (Robot: es:Cristalografía de rayos X is 'n voorbladartikel; kosmetiese veranderinge)
(Verbeter)
'''X-straaldiffraksie ''' is 'n meetmetode wat gebruik maak van die strooiing van fotone van 'n golflengte van 0.01-0.3 nm deur elastiese botsinge met elektrone[[elektron]]e in 'n vastestof.
 
== Molekulêre strukture ==
 
Die golflengte λ van [[X-strale]] is ongeveer 0,1 nm en derhalwe bied hulle 'n uitstekende sondeerder vir strukture (molekulêr of nie) van ''alle kristallyne'' stowwe. Dis die geval vir metalliese, anorganiese, organiese, polimere en ook vir talle [[biochemie]]se materiale.
 
=== Strooiing en oplossende vermoë ===
 
Die strooiinghoek word in die algemeen gedefinieer as 2θ (en nie as θ, soos in by verstrooiing van sigbare lig nie).
 
 
=== Diffraksie ===
 
By 'n kristallyne stof is daar net strooiing moontlik as die maatstaf d<sub>obs</sub> gelyk is aan een van die raamwerkafstande d<sub>hkl</sub> van die kristallyne struktuur. By andere hoeke tree totale destruktieve interferentie op. Hoeke waarby d<sub>obs</sub>=d<sub>hkl</sub> en die interferentie konstruktief is word die Bragg-hoeke genoem. Die interferentie is waarom dit nou diffraksie en nie strooiing genoem word nie, maar die eksperiment bly dieselfde.
 
 
== Biologiese toepassing ==
 
X-straaldiffraksie is die hoofmetode waarvolgens die gedetailleerde driedimensionele strukture van [[molekules]] - in die besonder die molekules van lewende stelsels - ontdek is. Die hoeveelheid inligting wat uit die ondersoek van enige stof afgelei kan word, hang uiteindelik af van hoe fyn die sondeerder is wat gebruik word. So word 'n ondersoek van biologiese weefsels met behulp van die optiese mikroskoop byvoorbeeld beperk deur die golflengte van sigbare lig, wat in die omgewing van 500 nm is. Besonderhede van molekulêre rangskikking in die weefsel is derhalwe nie ontleedbaar nie, aangesien hulle net 1 tot 10 nm van mekaar is.
 
 
Die gebruik van invoegingstoestelle het intensiteitstoenames tot gevolg gehad wat geskik was om 'n Laue-diffraksiepatroon in tye van millisekonde-ordes op te teken, wat dit moontlik maak om dinamiese veranderings in die makromolekulêre struktuur in spiersaamtrekbaarheid te ondersoek, sowel as in die wisselwerkings tussen ensieme en substrate of tussen beherende proteïene en [[DNS]].
 
 
'n Aanvullende tegniek tot X-straaldiffraksie is [[neutrondiffraksie]]. Hierdie tegniek is besonder bruikbaar omdat waterstof 'n groot negatiewe verstrooiingskrag het en dus sterk verstrooi. Wat meer is, deur deuterium deur waterstof te vervang, word die grootte en teken van die verstrooiingskrag verander, wat dit moontlik maak om 'n struktuur te ondersoek waarin die verstrooiing verander is sonder 'n verandering in struktuur. Die merk van die molekulêre en sellulêre selorgane met deuterium maak dit moontlik om hul posisie en struktuur geredelik op te spoor.

Navigasie-keuseskerm