Stavudien

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Star of life caution.svg

Vrywaring: Die mediese inligting verskaf op Wikipedia dien slegs as 'n riglyn en dra geen waarborg van feitelike korrektheid nie.
Enige vrae of klagtes oor u persoonlike gesondheid behoort na 'n mediese dokter verwys te word.
Stavudien se chemiese struktuur
Blou=stikstof
Rooi=suurstof
Swart=koolstof en koolstofbindings
Wit=waterstof

Stavudien (algemeen bekend as d4T, chemies 2′,3′-didehidro-2′,3′-dideoksitimidien) behoort tot die klas teenretrovirale middels bekend as nukleosied trutranskriptase remmers (NRTI), wat die ensiem trutranskriptase blokkeer, 'n ensiem wat onmisbaar is vir virusvoortplanting.

Gebruike[wysig | wysig bron]

Stavudien word gebruik as deel van 'n hoogs-aktiewe antiretrovirale terapie (HAART) vir die behandeling van MIV tipe 1 of 2. Dit kan ook gebruik word vir HIV-voorkoming na 'n naaldprikbesering of ander potensiële blootstelling.[1] Dit is egter nie 'n eerstelynbehandeling nie.

Volwassenes behoort 'n dosis van 30 mg tweekeer daagliks per mond te neem.

Geskiedenis en koste[wysig | wysig bron]

Stavudine is eerste keer in 1966 beskryf en in 1994 in die Verenigde State goedgekeur.[2] Dit is beskikbaar as 'n generiese medikasie. Die groothandelskoste in die ontwikkelende wêreld is 1,86 tot 5,40 VSD per maand.[3] Die Wêreldgesondheidsorganisasie beveel aan dat die gebruik daarvan verminder word weens newe-effekte.

Newe-efekte[wysig | wysig bron]

Algemene newe-effekte sluit in hoofpyn, diarree, braking, uitslag, en perifere senuweeprobleme. Erge newe-effekte sluit in hoë bloedlaktaat, pankreatitis, en 'n vergrote lewer. Dit word gewoonlik nie aanbeveel tydens swangerskap nie.

Farmakokinetika[wysig | wysig bron]

Absorpsie[wysig | wysig bron]

Stavudien toon vinnige absorpsie en goeie orale biobeskikbaarheid (F=0.86).

Verspreiding[wysig | wysig bron]

Stavudien bind nie aan proteïene in die bloed nie.

Metabolisme[wysig | wysig bron]

Die uitskeiding van stavudien word minimaal beïnvloed deur lewermetabolisme. Oksidasie en glukuronidasie produseer 'n paar metaboliete.

Stavudien word meestal in die uriene uitgeskei, meestal in onveranderde vorm.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Stavudine Monograph for Professionals - Drugs.com”.
  2. Fischer, Janos; Ganellin, C. Robin (2006). Analogue-based Drug Discovery (in Engels). John Wiley & Sons. p. 505. ISBN 9783527607495. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 September 2017. 
  3. Stavudine”. URL besoek op 30 November 2016.
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal.