Vickers hardheidstoets

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
'n Masjien wat Vickers hardheid toets.

Die Vickers hardheidstoets is in 1924 ontwikkel deur Smith en Sandland by die Vickers Beperk as 'n alternatief vir die Brinell metode om die hardheid van materiale te meet.[1] Die Vickers toets is gewoonlik makliker om te gebruik teenoor ander hardheid toetse, omdat die berekeninge onafhanklik van die inkeper is, en die inkeper kan gebruik word vir alle materiale ongeag die hardheid. Die beginsel hier is, soos met alle gewone peilings van hardheid, dat die materiaal se vermoë om plastiese vervorming te weerstaan vanaf 'n standaard bron waargeneem word. Die Vickerstoets kan gebruik word vir alle metale, en het ook een van die mees veelomvattende skale tussen hardheidstoetse. Die eenheid vir hardheid soos gegee deur die toets staan bekend as die Vickers Piramidegetal (HV) of die Diamant Piramidehardheid (DPH). Die hardheidsgetal kan omgeskakel word na die eenheid van pascal, maar moet nie verwar word met druk wat ook in pascal gemeet word nie. Die hardheidsgetal word bepaal deur die lading wat 'n area dra, of die inkeping, en nie die area loodreg tot die krag nie. Dit is daarom nie 'n druk nie.

Die hardheidsgetal is nie werklik 'n ware eienskap van die materiaal nie, maar eerder 'n empiriese waarde wat gesien moet word in verband met die eksperimentele metodes en die hardheidskaal soos gebruik. Wanneer die hardheidstoets gedoen word, moet die afstand tussen die inkepings meer as 2,5 diameters weg wees sodat interaksie tussen die werksverharde streke vermy word.

Die ingee-sterkte van die materiaal kan soos volg beraam word:

{\sigma_y} = \frac{H_V}{c} \approx \frac{H_V}{3}

waar c 'n konstante is soos bepaal deur geometriese faktore wat strek tussen 2 en 4.


Bronne[wysig]

  1. R.L. Smith & G.E. Sandland, "An Accurate Method of Determining the Hardness of Metals, with Particular Reference to Those of a High Degree of Hardness," Proceedings of the Institution of Mechanical Engineers, Vol. I, 1922, p 623–641.