Geochronologie

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
’n Voorstelling van die geologiese tydskaal.

Geochronologie is die absolute datering van gesteentes, fossiele en afsettingss, waarby ’n ouderdom binne ’n bepaalde foutspeling bepaal word. Die doel is onder meer die opstel van die geologiese tydskaal. Om dit te bereik, word ’n aantal verskillende wetenskaplike metodes gebruik.

Geochronologie verskil van stratigrafie, waarby rotslae aan ’n bepaalde tydvak toegeken word deur die beskrywing en vergelyking van fossiele (biostratigrafie), die beskrywing van rotslae (litostratigrafie) of die meet van die paleomagnetiese rigting in gesteentes (magnetostratigrafie). Al hierdie vorme van stratigrafie gee nie ’n absolute ouderdom aan gesteentes nie, maar plaas dit in ’n bepaalde interval op ’n stratigrafiese kolom.

Geochronologie is die een belangrike onderdeel van chronostratigrafie, waarby rotslae in volgorde van (verkieslik absolute) ouderdom gerangskik word.

Geochronologiese eenhede[wysig]

Geochronologiese eenhede of tydperke is tydsintervalle wat ooreenstem met chronostratigrafiese eenhede.

Van groot tot klein is die belangrikste eenhede: eon, era, periode, epog en tydsnede. Dié eenhede het meestal dieselfde naam as die ooreenstemmende chronostratigrafiese eenhede en dit kan lei tot verwarring. So kan met "die Devoon" sowel die tydperk (’n periode uit die geochronologie) as die gesteentes wat in dié tyd afgeset het (’n sisteem uit die chronostratigrafie) bedoel word.