Kaäba

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die Kaäba
Die Kaäba in Mekka

Die Kaäba (Arabies: الكعبة) is 'n vierkantige geboutjie op die binneplein van die Groot Moskee in Mekka (Saoedi-Arabië) wat deur Moslems beskou word as die heiligste plek op aarde.

Die struktuur self word bedek met 'n swart (met goudversierde) behangsel. Moslems glo die Kaäba is oorspronklik opgerig deur Adam, die eerste profeet, en later deur Abraham en sy seun Ismael, herbou. Abraham het glo jaarlikse pelgrimstogte daarheen ingestel vir diegene wat die Een Ware God wou aanbid.

Teen die tyd dat die profeet Mohammed in Mekka gebore is (570 n.C.), het die Kaäba 'n baie belangrike rol gespeel in die godsdiens van die meeste Arabiese stamme en volke. Anders as wat Abraham volgens Islam bedoel het, is die Een God egter nie tydens pelgrimstogte daarheen aanbid nie, maar minstens 354 verskillende afgode (een vir elke dag van die Maanjaar).

In die een muur van die Kaäba is 'n swart klip (vermoedelik 'n meteoriet) vasgemessel. Dit is volgens oorlewering deur die engel Gabriël aan Abraham gegee. Die Swart Klip was glo eens wit en het swart geword weens die mensdom se sonde.

Die aanbidding van verskillende gode via beelde was 'n algemene praktyk onder pre-Islamitiese Arabiere voor en tydens Mohammed se tyd. In die Kaäba was beelde van 360 gode gehuisves in die tyd van Mohammed. Een van hierdie beelde was van die Maangod Sin. Hy was die Oppergod van die Arabiere en sy aanspreektitel was Al-Ilah (Allah) wat Dié God beteken.

Pelgrims na die Kaäba het vandag nog die gebruik om die Swart Klip te soen. Moslems vereer egter nie die klip of die Kaäba as Allah of 'n afbeelding van hom nie, maar glo dat Sy teenwoordigheid daar besonder sterk is.

Moskees oral ter wêreld word só gebou dat bidders altyd in die rigting van die Kaäba buig wanneer hulle daar bid.