Kerk van Satan

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die seël van Baphomet is die amptelike seël van die Kerk van Satan

Die Kerk van Satan is deur Anton Szandor LaVey op 30 April 1966 in San Francisco gestig en verteenwoordig 'n Satanistiese geloof, wat deur LaVey in 1969 in sy Sataniese Bybel gekodifiseer is. LaVey het ook tot en met sy dood in 1997 as die Kerk se hoëpriester gedien. Hierdie internasionale organisasie, wat sy hoofkwartier tans in New York Stad het, word in die VSA amptelik as 'n kerk erken, maar maak egter nie van die daarmee gepaardgaande reg op belastingvrystelling gebruik nie.

Die Kerk van Satan word deur sy hoëpriester Magus Peter H. Gilmore as 'n religie van anti-Christelike ateïste beskryf wat nie aan God, Satan of 'n lewe na die dood glo nie. Mense word dus aangemoedig om hul lewens te geniet en ten volle te leef.[1]

Geskiedenis[wysig]

Anton LaVey het reeds in die vyftigerjare 'n groep met die naam Orde van die Trapesoïed gestig, wat later tot die bestuursliggam van die Kerk van Satan ontwikkel het. LaVey se belangrikste vennote tydens hierdie periode was "Barones" Carin de Plessen en 'n aantal skrywers van wetenskaps- en gruwelfiksie soos Anthony Boucher, August Derleth, Robert Barbour Johnson, Reginald Bretnor, Emil Petaja, Stuart Palmer, Clark Ashton Smith, Forrest J. Ackerman en Fritz Leiber Jr.

Anton LaVey en sy nuutgestigte Kerk van Satan het in die sestigerjare baie aandag in die media gekry. Een van die belangrikste gebeurtenisse was die Sataniese huwelik van Judith Case en die radikale joernalis John Raymond, wat deur Joe Rosenthal gefotografeer is. Rosenthal het tydens die Tweede Wêreldoorlog bekendheid verwerf met sy beeld Raising the Flag on Iwo Jima. Net soos hierdie huwelik het ook die Sataniese begrafnisplegtigheid van die vlootoffisier Edward Olson op versoek van sy eggenote in die openbaar plaasgevind en sodoende aandag getrek.

In talle boeke is na die Kerk van Satan verwys, en dit is daarnaas in die 1960's en 1970's in 'n groot aantal tydskrif- en koerantartikels behandel. Die dokumentêr Satanis het in 1970 ontstaan. LaVey het ook in Kenneth Anger se rolprent Invocation of My Demon Brother opgetree en as tegniese raadgewer by John Travolta se debuutfilm The Devil's Rain (met Ernest Borgnine en William Shatner) meegewerk. Die Kerk van Satan het ook in Luigi Scatini se rolprent Angeli Blanca, Angeli Negra voorgekom, wat in die VSA onder die titel Witchcraft '70 vrygestel is.

Hoëpriester Peter H. Gilmore in Oktober 2007

Die Kerk van Satan en sy lede was in die 1980's en 1990's besig met die produksie van rolprente, musiek, dokumentêre films en tydskrifte, wat aan Satanisme gewy was. Die bekendste werke uit hierdie periode is Adam Parfrey se Feral House-uitgewery, die musiek van Boyd Rice en die films van Nick Bougas, waaronder sy dokumentêr Speak of the Devil: The Canon of Anton LaVey. Danksy hierdie aktiwiteite het die Kerk van Satan en Anton LaVey weer groot aandag in die geskrewe media geniet.

Ná Anton LaVey se afsterwe het sy eggenote Blanche Barton die amp van kerkhoof van hom oorgeneem. Alhoewel sy nog steeds by die kerk betrokke is, het sy haar posisie as kerkhoof in 2001 aan twee langjarige lede, Peter H. Gilmore en Peggy Nadramia, die huidige hoëpriester en hoëpriesteres en uitgewers van The Black Flame, die Kerk van Satan se amptelike nuusblad, afgestaan. Die kerk se hoofkantoor is van San Francisco na New York Stad se Hell's Kitchen-woonbuurt verskuif, waar die paar tans woon.

Die Kerk van Satan erken geen ander organisasie as wettige verteenwoordiger van Satanisme en sy beoefening nie, maar lidmaatskap in die Kerk van Satan is geen voorvereiste om as Satanis erken te word nie.

Oorsig[wysig]

Beweerde vlag van Satanisme.

Religieuse en
LaVeyaanse Satanisme

Organisasies wat met Satanisme geassosieer word
Kerk van Satan
Eerste Sataniese Kerk

Bekende figure
Anton LaVey | Blanche Barton | Peter H. Gilmore | Peggy Nadramia | Karla LaVey

Verwante konsepte
Die Pad van die Linkerhand | Pentagonale Revisionisme | Suitheisme | Oorlewing van die Sterkste | Objektivisme | Might Is Right

Boeke en publikasies
The Satanic Bible | The Satanic Rituals | The Satanic Witch | The Devil's Notebook | Satan Speaks! | The Black Flame | The Church of Satan | The Secret Life of a Satanist | The Satanic Scriptures

LaVey se definisie van Satanisme verskil sterk van die tradisionele sienswyse, wat dit met die bonatuurlike wêreld van demone en engels vereenselwig. Dit was oorspronklik 'n religie van ongeloof en anti-supernaturalisme, waarin Satan nie as die teenstander van God beskou is nie, maar eerder die moderne sekulêre mens versinnebeeld, wat in die teenswoordige wêreld leef en nie omgee vir die toekoms nie. Volgens die Sataniese beginsels is mense net diere, wat 'n tyd lank op die Aarde leef en hulle lewe hier ten volle moet geniet. Hulle moet veral die sogenaamde "sondes" kan uitleef, wat tot geestelike en liggaamlike bevrediging lei.

Die Kerk van Satan word deur 'n sentralistiese organisasievorm gekenmerk. Die kerkleiding, die "Orde van die Trapesoïed", word deur die twee hoëpriesters ('n man en 'n vrou) en die uitvoerende Raad van Nege (Engels: Council of Nine) gevorm. Kerklidmaatskap mag aktief of passief wees. Aktiewe lede kan hulle of as mediaverteenwoordigers bekwaam of by een van die "Grotte" (die plaaslike belangegroepe van die Kerk) aansluit.

'n Aantal Grotte beskik oor hul eie webwerwe, terwyl ander in die geheim opereer. Die leier van 'n Grot is net gemagtig om namens sy Grot op te tree, maar mag nie namens die Kerk van Satan spreek nie. Die verskillende Grotte het geen noue bande met mekaar nie en het net deel aan die oorkoepelende waardes van die Satanisme. As gevolg van 'n kerkskeuring in 1975 het 'n aantal lede onder die leiding van Kerkmeester Dr. Michael Aquino hul eie organisasie, die Tempel van Set, gestig.

Die Kerk van Satan neem 'n ateïstiese standpunt in; die figuur van Satan word as 'n argetipe verklaar, waarmee 'n satanis homself kan identifiseer. In teenstelling met die meeste wêreldreligies stel die Kerk van Satan nie in 'n algemene sendingwerk belang nie; die riglyne van die kerk ten opsigte van die werwing van nuwe lede, wat op inisiatief van Peter H. Gilmore gespesifiseer is, maak duidelik dat die kerk se religieuse boodskap daarop gemik is om slegs 'n klein minderheid aan te spreek. Hierdie klein kring van mense word deur die kerk as Alien Elite beskryf en sluit veral buitestaanders en buitengewone mense in.

Die riglyne en gedragskode van die Kerk van Satan word op sy amptelike webwerf verduidelik:

Die nege Sataniese verklarings[wysig]

Satan verteenwoordig

  1. toewyding in plaas van onthouding;
  2. volgehoue lewenskrag in plaas van spirituele hersenskimme;
  3. pure wysheid in plaas van huigelagtige selfbedrog;
  4. goedheid teenoor diegene, wat dit verdien, in plaas van liefde, wat aan ondankbares verkwis word;
  5. vergelding in plaas van stilbly en die ander wang draai;
  6. verantwoording teenoor mense met verantwoordelikheidsbesef in plaas van besorg wees oor psigiese vampiere;
  7. die wysheid om die mens net as 'n dier te beskou - die boosaardigste van alle diere;
  8. alle sogenaamde sondes, aangesien hulle liggaamlike, geestelike en emosionele welsyn en bevrediging bring;
  9. die beste vriend, wat die Kerk ooit gehad het, want danksy sy steun was die gemeenskap in staat om oor die jare heen bedrywig te wees.

Die nege Sataniese sondes[wysig]

  1. Domheid
  2. Aanmatiging
  3. Solipsisme
  4. Selfbedrog
  5. Deel wees van die kudde
  6. Gebrek aan perspektiewe
  7. Vergetelheid ten opsigte van vroeëre grondbeginsels
  8. Kontraproduktiewe trots
  9. Gebrek aan estetiek

Die Kerk van Satan glo nie dat daar so iets soos 'n god of godheid bestaan nie, alhoewel Sataniste by hulle rituele en magie ervarings met die bonatuurlike maak. Die grondbeginsel van die Oorlewing van die Sterkste behoort volgens die Kerk op alle vlakke van die maatskappy toegepas te word, van die individu, wat staan of val kan, tot by die nasies en volkere, wat die gevolgtrekkings moet trek uit hulle onvermoë om hul eie lot te bepaal.

Praktyke en beleid[wysig]

Die Kerk van Satan erken dat Anton LaVey die Kerk van Satan as die eerste en enigste bogrondse Sataniese religieuse organisasie in die geskiedenis gestig het. Ander organisasies, wat beweer om Satanies te wees en ná die stigting van die Kerk van Satan ontstaan het, word nie erken nie. Lede van die Kerk mag geen dubbele lidmaatskap hê nie.

Die Kerk van Satan onderskryf nie enige politieke filosofie, party of kandidaat se standpunte nie. Dit staan individuele lede vry om enige politieke filosofie te onderskryf, aan die politieke lewe deel te neem (of nie deel te neem nie), en by 'n verkiesing te stem of nie, sonder enige druk van die Kerk.

Individuele lede het dikwels duidelike standpunte oor politieke sake, maar die Kerk van Satan is self apolities. Die Kerk van Satan geniet ook geen belastingvrystelling nie en gaan dit ook nie aanvaar nie, ondanks die feit dat die Kerk van Satan aan die voorvereistes vir belastingvrystelling voldoen. As deel van sy beleid van Pentagonale Revisionisme bywer die Kerk van Satan hom vir die belasting van alle kerke en probeer om 'n beleid van "verantwoordelikheid vir verantwoordelikes" toe te pas. Die Kerk bied geen lidmaatskap of vasgestelde kursusse of grade aan nie.

Die Kerk van Satan spreek hom sterk daarvoor uit dat misdadigers hulle verdiende en toepaslike straf so snel moontlik ontvang. Die Kerk van Satan skroom nie om lede, wat by onwettige bedrywighede betrokke is, uit te sluit of met die polisie en owerhede saam te werk om misdadigers aan die polisie te oorhandig nie.

Lidmaatskap[wysig]

Die Kerk van Satan het twee soorte lede: Geregistreerde Lede en Aktiewe Lede. Geregistreerde Lede is gewoonweg mense wat as lede van die Kerk geïnisieer is, en hulle moet an geen voorvereistes voldoen om hierdie posisie te bereik nie. Om as 'n Aktiewe Lid beskou te word, verg aktiewe betrokkenheid met die Kerk en plaaslike lede. Aktiewe Lidmaatskap word in vyf Grade verdeel:

Eerste Graad - Satanis (Satanist)
Tweede Graad - Towenaar/Heks (Warlock/Witch)
Derde Graad - Priester/Priesteres (Priest/Priestess)
Vierde Graad - Meester/Meesteres (Magister/Magistra)
Vyfde Graad - Magus/Maga

Aktiewe Lede begin by die Eerste Graad. Voordat 'n applikant as 'n nuwe lid aanvaar word, moet sy aansoek goedgekeur word. Aansoekers moet 'n lang lys vrae kan beantwoord. Lede kan nie aansoek doen om toelating tot die Hoër Grade nie, en die spesifieke voorvereistes word nie aan die publiek bekend gemaak nie. Lede word gewoonlik slegs deur 'n uitnodiging na 'n Hoër Graad bevorder.

Lede van die Derde tot by die Vyfde Graad vorm die Priesterskap en word as Reverend aangespreek. Lede van die Vyfde Graad staan ook as "Doctor" bekend.

Aansoekers wat graag by die Kerk wil aansluit moet volgens die bepalings van hulle woonplek mondig wees. Die enigste uitsondering is kinders van lede, wat graag lidmaatskap wil verwerf en gewys het dat hulle die Kerk se filosofie en praktyke verstaan. Hulle deelname is beperk totdat hulle mondigheid bereik het.

Priesterskap[wysig]

Die lede van die Priesterskap, wat die titels "Priester/Priesteres", "Magister/Magistra" en "Magus/Maga" insluit, fungeer as die mondstukke van die Kerk van Satan se filosofie. Ook die Raad van Nege, die uitvoerende gesag van die Kerk, bestaan uit lede van die Priesterskap.

Die Orde van die Trapesoïed bestaan uit individue, wat die administrasie van die Kerk van Satan ondersteun. Die Hoëpriester en Hoëpriesteres fungeer as die administratiewe leiers en hoofverteenwoordigers. Tans dien Peter H. Gilmore as die Hoëpriester en Peggy Nadramia as die Hoëpriesteres.

Verwysings[wysig]

Verdere leesstof[wysig]

  • Aquino, Michael A.: The Church of Satan. A documentary history of the 1966-1975 Church of Satan. Vyfde uitgawe 2002. Beskikbaar as PDF-lêer (9,4 megagrepe): xeper.org
  • Barton, Blanche: The Church of Satan: A History of the World's Most Notorious Religion. Los Angeles: Feral House 1992
  • The Secret Life of a Satanist: The Authorized Biography of Anton LaVey. New York: Hell's Kitchen Productions 1990
  • Harrington, Walt: "The Devil in Anton LaVey." In: The Washington Post Magazine, 23 Februarie 1986, bl. 6-17

Eksterne skakels[wysig]

Videografie[wysig]