Sint Stefanus-katedraal

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Sint Stefanus-katedraal te Wene

Die Sint Stefanus-katedraal (Duits amptelik: Domkirche St. Stephan zu Wien, kort Stephansdom) op Wene se Stephansplatz (Stefanusplein) dien sedert 1365 as domkerk (setel van 'n domkapittel), sedert 1469/1479 as katedraal (biskopsetel) en sedert 1723 as die Rooms-Katolieke aartsbiskop van Wene se metropolitaankerk.

Die Rooms-Katolieke katedraal, waarna in die Weense volkstaal soms kort as Steffl verwys word, word as die bekendste baken van die Oostenrykse hoofstad beskou en dikwels ook die nasionale heiligdom van Oostenryk genoem. Sy naamgewer Sint Stefanus word as die eerste Christelike martelaar beskou.

Die katedraal met 'n lengte van 107 en 'n wydte van 34 meter is een van die belangrikste voorbeelde van Gotiese boukuns in Oostenryk. Dele van sy laat-Romaanse voorloper uit die tydperk tussen 1230/40 en 1263 het bewaar gebly en vorm die wesfasade, met die twee sogenaamde Heidetorings (op 'n hoogte van 65 meter) aan weerskante. Daar is altesaam vier torings, waarvan die Suidtoring met 136,4 meter die hoogste is. Die Noordtoring (68 meter) is nooit voltooi nie. In die voormalige Keiserryk Oostenryk-Hongarye is 'n beperking op die hoogte van kerktorings geplaas - hulle mog nie hoër gebou word as die Sint Stefanus-katedraal se Suidtoring nie. So is byvoorbeeld die Maria-Ontvangenis-domkerk in Linz twee meter laer gebou.

Die Suidtoring word as 'n argitektoniese meesterstuk van sy tyd beskou. Ongeag sy merkwaardige hoogte is sy fondament minder as vier meter diep gelê. Die toring beskik oor 'n stel van altesaam dertien klokke, waarvan elf as die katedraal se hoofklokke dien. Die sogenaamde Pummerin, die tweede grootste vry swaaiende kerkklok in Europa, hang in die Noordtoring onder 'n toringkap uit die Renaissance-tydperk.