Erika Barnard

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Erika Barnard is 'n Suid-Afrikaanse skrywer.[1]

Lewe en skryfwerk[wysig | wysig bron]

Sy publiseer die digbundel “Animato”,[2] waarin sy veral oor die liefde en meditasies oor die natuur dig. Die titel dui op die vele musiekterme wat in die gedigte gebruik word en “animato” beteken lewendig en opgewek.[3] Die bundel word in twee dele verdeel, “briewe aan jacques” en “briewe aan melodie”. Sy slaag daarin om die liefde met musiek te vereenselwig en die een in terme van die ander te laat spreek.[4]

Die eerste deel handel oor die gevoelens na 'n mislukte verhouding, waar die eertydse liefde in musiekterme uitgedruk word asof dit soos 'n melodie was, maar wat spoedig in wanklanke verander. Hierdie gedigte het dan ook 'n sterk seksuele inslag.[5] Die tweede deel is nabetragtende briewe oor die liefde wat bestaan het. [6]

Publikasies[wysig | wysig bron]

  • 1982 - Animato [7]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Kannemeyer, J.C. “Die Afrikaanse literatuur 1652-2004” Human & Rousseau Kaapstad en Pretoria Eerste uitgawe 2005
  2. Coetzee, Ampie “Standpunte” Nuwe reeks 170, April 1984
  3. Cloete, T.T. “Tydskrif vir Letterkunde” Jaargang 21 no. 3, Augustus 1983
  4. Van Coller, H.P. (red.) “Perspektief en Profiel Deel 2” J.L. van Schaik-Uitgewers Pretoria Eerste uitgawe 1999
  5. S.F. “Die Oosterlig” 30 Mei 1983
  6. Esaach: http://www.esaach.org.za/index.php?title=Barnard,_Erika
  7. Cloete, T.T. “Tydskrif vir Geesteswetenskappe” Jaargang 23 no. 4, Desember 1983