Harold Shipman

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Harold Shipman
Gebore  (1946-01-14)14 Januarie 1946
Oorlede  13 Januarie 2004 (op 57)
Rede vir dood  Selfmoord
Land  Brittanje
Bynaam  "Dr. Dood",
"Engel van die Dood"[1]
Beroep  Dokter
Misdaad  Reeks moorde
Misdaadbesonderhede
Plek Hyde naby Manchester
Datum(s)  1975–1998
Slagoffers  250+
Metode  Dodelike dosisse diamorfien
Vonnisbesonderhede
Aangekeer  7 September 1998
Vonnisdatum  31 Januarie 2000
Vonnis  Lewenslange tronkstraf plus 4 jaar

Harold Frederick Shipman[2] (14 Januarie 1946 – 13 Januarie 2004) was ’n Britse dokter in Hyde, naby Manchester, en een van die grootste reeksmoordenaars in die geskiedenis. Daar is bewys hy het tot 250 mense vermoor. Hy het die byname Dr. Dood en Engel van die Dood gekry.

Onraad en ondersoek[wysig | wysig bron]

In Maart 1998 het dr. Linda Reynolds van Hyde, aangespoor deur Deborah Massey van ’n begrafnisondernemer, teenoor die lykskouer John Pollard haar kommer uitgespreek oor die hoë voorkoms van sterftes onder Shipman se pasiënte. Sy was veral bekommerd oor die getal verassingsvorms vir ouer vroue wat hy laat mede-onderteken het.

Die saak is onder die aandag van die polisie gebring, maar hulle het nie genoeg bewyse gehad om hom aan te kla nie. Tussen 17 April 1998, toe die polisie die saak laat vaar het, en Shipman se eindelike arres het hy nog drie mense vermoor.[3][4] Sy laaste slagoffer was Kathleen Grundy, wat op 24 Junie 1998 dood in haar huis aangetref is. Shipman was die laaste mens wat haar lewend gesien het. Hy het later haar doodsertifikaat onderteken en die oorsaak aangedui as "ouderdom".

Grundy se dogter, die prokureur Angela Woodruff, het onraad bemerk toe sy meegedeel word sy en haar kinders word nie in die testament genoem nie, maar haar ma het £386 000 aan Shipman nagelaat. Dit is by die polisie aangemeld en hulle het ’n ondersoek begin. Grundy se lyk is opgegrawe en daar is spore van diamorfien in haar liggaam ontdek – dit word dikwels gebruik as pynstiller in terminale kankerpasiënte. Shipman is op 7 September 1998 in hegtenis geneem. ’n Soortgelyke tikmasjien as die een waarop die vervalsde testament getik is, is in sy besit ontdek.[5]

Die polisie het toe nog 15 mense se dood ondersoek waarvoor Shipman doodsertifikate uitgereik het. Hulle het ’n patroon van dodelike dosisse diamorfien gevind. Mediese rekords is vervals om aan te dui die pasiënte se gesondheid was swak.[6]

Vonnis en gevolg[wysig | wysig bron]

Shipman is op 31 Januarie 2000 deur ’n jurie skuldig bevind aan 15 moorde. Hy het lewenslange tronkstraf gekry plus vier jaar vir die vervalsing van Grundy se testament; die regter het aanbeveel dat hy nooit vrygelaat word nie.

Ná sy verhoor is ’n ondersoek gehou na al die doodsertifikate wat deur Shipman uitgereik is. Dit het op 1 September 2000 begin en twee jaar geduur. Sowat 80% van sy slagoffers was vroue; sy jongste slagoffer was ’n 41-jarige man.[7] ’n Groot deel van Brittanje se regstelsel rakende gesondheidsorg en medisyne is hiersien en aangepas as ’n regstreekse of onregstreekse gevolg van die Shipman-moorde.

Hoewel ander Britse dokters al van moord aangekla is, is Shipman die enigste een wat al skuldig bevind is daaraan dat hy sy pasiënte vermoor het.[8]

Shipman is op 13 Januarie 2004, ’n dag voor sy 58ste verjaardag, dood nadat hy hom in sy sel opgehang het.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "Shipman known as 'angel of death'". BBC News. BBC. 9 Julie 2001. Besoek op 5 September 2014. 
  2. Harold Shipman: The killer doctor BBC News, 13 Januarie 2004
  3. Second Report — The Police Investigation of Maart 1998 (Cm 5853). The Shipman Inquiry. 14 Julie 2003. 
  4. "Shipman inquiry criticises police". BBC News. 14 Julie 2003. 
  5. "The Shipman tapes I". BBC News. 31 Januarie 2000. Besoek op 27 September 2008. 
  6. "UK Doctor 'forged victim's medical history'". BBC News. 8 November 1999. Besoek op 27 September 2008. 
  7. The Shipman Inquiry”. The Shipman Inquiry. URL besoek op 4 Junie 2010.
  8. James Stovold. “The Case of Dr. John Bodkin Adams”. Strangerinblood.co.uk. URL besoek op 4 Junie 2010.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]