Pi-binding

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Pi-bindings (π-bindings) is kovalente chemiese bindings waar twee lobbe van 'n orbitaal op een atoom twee lobbe van 'n orbitaal op 'n ander atoom oorvleuel en hierdie oorvleueling lateraal voorkom. Elk van hierdie atoomorbitale het geen elektrondigtheid op 'n gedeelde nodusvlak wat deur die twee gebinde kerne beweeg. Dieselfde vlak is ook 'n noduspuntvlak vir die molekulêre orbitaal van die pi-binding. Pi-effekte kan in dubbel- en drievoudige bindings vorm, maar vorm in die meeste gevalle nie in enkelbindings nie.

Twee p-orbitale wat 'n π-binding vorm, met die noduspuntvlak in blou
Etileen met p-orbitale (in groen bo en onder).

Pi-bindings is gewoonlik swakker as sigma-bindings. Die C=C dubbelbinding, saamgestel uit een sigma- en een pi-binding,[1] het 'n bindingsenergie van minder as twee keer die van 'n enkelvoudige binding C-C, wat aandui dat die stabiliteit wat deur die pi-binding toegevoeg word, minder is as die stabiliteit van 'n sigma-binding. Vanuit die perspektief van die kwantummeganika word die swakheid van die π-binding verklaar deur aansienlik minder oorvleueling tussen die komponent p-orbitale as gevolg van hul parallelle oriëntasie. Dit word gekontrasteer deur sigma-bindings wat bindingsorbitale direk tussen die kerne van die bindingsatome vorm, wat lei tot groter oorvleueling en 'n sterk sigma-binding.

Elektrone in pi-bindings word soms pi-elektrone genoem. Molekulêre fragmente wat deur 'n pi-binding verbind word, kan nie om daardie binding draai sonder om die pi-binding te breek nie, omdat rotasie die parallelle oriëntasie van die samestelde p-orbitale vernietig.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. Streitwieser, Andrew; Heathcock, Clayton H.; Kosower, Edward M.; Heathcock, Clayton H.; Kosower, Edward M. (1992). Introduction to organic chemistry (in Engels) (4de uitg.). New York: Macmillan. pp. 250. ISBN 978-0024181701. OCLC 24501305.