Pik Botha

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Pik Botha
Pik Botha
Pik Botha in 1981

Minister van Minerale en Energiesake
Ampstermyn
10 Mei 1994 – Mei 1996
President Nelson Mandela
Voorafgegaan deur George Bartlett
Opgevolg deur Penuel Maduna

Minister van Buitelandse Sake
Ampstermyn
27 April 1977 – 10 Mei 1994
President F.W. de Klerk (1989–94)
P.W. Botha (1984–89)
Eerste minister P.W. Botha (1978–84)
B.J. Vorster (1966–78)
Voorafgegaan deur Hilgard Muller
Opgevolg deur Alfred Nzo

Suid-Afrikaanse ambassadeur in die Verenigde State
Ampstermyn
30 Julie 1975 – 11 Mei 1977
Eerste minister B.J. Vorster
Voorafgegaan deur Johan Samuel
Frederick Botha
Opgevolg deur Donald Bell Sole

Persoonlike besonderhede
Gebore (1932-04-27)27 April 1932
Rustenburg, Unie van Suid-Afrika
Sterf 12 Oktober 2018 (op 86)
Pretoria, Suid-Afrika
Politieke party Nasionale Party, later African National Congress
Eggenoot/eggenote Helena Susanna Bosman
Ina Joubert (huwelik op 27 April 1998)
Kind(ers) 2 seuns, 2 dogters; waaronder Lien Botha
Alma mater Universiteit van Pretoria

Roelof Frederik (Pik) Botha (27 April 193212 Oktober 2018) was van 27 April 1977 tot 10 Mei 1994 (volle demokrasie in Suid-Afrika) die land se Minister van Buitelandse Sake en het die taak gehad om Suid-Afrika se binnelandse beleid van apartheid, te probeer verdedig in internasionale forums. Met 'n dienstyd van 17 jaar, was hy ook een van die wêreld se langsdienende ministers van buitelandse sake.

Pik Botha is op Rustenburg in die Transvaal gebore as agterkleinseun van die volksleier en ouderling in die Gereformeerde Kerk Thomas Dreyer. Dreyer het 13 kinders gehad, onder wie Christiaan Lourens, die vader van Botha se moeder, Maria Elizabeth.[1]

Hy het hom in 1953 by die departement van buitelandse sake aangesluit en het in Swede, Duitsland en in Den Haag diens gedoen. In 1974 het hy Suid-Afrika se permanente verteenwoordiger by die Verenigde Nasies geword. 'n Jaar later is hy aangestel as Suid-Afrika se verteenwoordiger in die VSA. Op 1 April 1977 word hy Minister van Buitelandse Sake.

Pik Botha, sy eerste vrou, Helena, en hul drie oudste kinders, Roelof, Piet en Anna.

Botha was een van die groep "gematigde" lede van die Nasionale Party wat deelgeneem het aan die politieke maneuvers om 'n opvolger vir B.J. Vorster as Eerste Minister te kry. Hy was ook nou betrokke by die onderhandelings wat uiteindelik tot die onafhanklikheidswording van Namibië in 1990 gelei het.

Botha het later as Minister van Mineraal- en Energiesake (1994–1996) in die regering van nasionale eenheid onder Nelson Mandela gedien totdat die Nasionale Party hom van die regering onttrek het. Botha het in 2000 by die African National Congress aangesluit.

Gesinslewe[wysig | wysig bron]

Sy seun is die Afrikaanse sanger Piet Botha en sy kleinseun, indertyd 'n leerling aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad, was in 1990 die topkandidaat in Kaapland se senior-sertifikaateksamen. Sy dogter, Lien Botha, is 'n kunstenaar en Afrikaanse skrywer.

Hy sterf op 12 Oktober 2018 in sy huis in Pretoria nadat sy organe ingegee het.[2]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. (en) Routes and Roots URL besoek op 18 November 2017.
  2. (af) Pik Botha – 'n Lewe op die wêreldverhoog URL besoek op 18 November 2017.

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]

Voorafgegaan deur
Hilgard Muller
Minister van Buitelandse Sake
1977–1994
Opgevolg deur
Alfred Nzo