Robert Veyron-Lacroix

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Robert Veyron-Lacroix (gebore op 13 Desember 1922 in Parys; sterf op 3 April 1991 in Garches (Hauts-de-Seine)) was 'n Franse klavesimbel speler en pianis.[1]Sy na-oorlogse loopbaan was gedefinieer deur sy musikale vennootskap met die gevierde Franse fluitspeler Jean-Pierre Rampal.

Vroeë lewe[wysig | wysig bron]

Hy was die seun van 'n industrialis en het sy talent op 'n vroeë ouderdom ten toon gestel. Hy het saam met Marcel Samuel-Rousseau en Yves Nat by die Conservatoire de Paris studeer, en eerste pryse vir klavier, klavesimbel, harmonie, kontrapunt, begeleiding, solfeggio, en teorie gewen.

Loopbaan[wysig | wysig bron]

Hy het sy eerste Franse Radio-debuut in 1949 gemaak en 'n loopbaan as 'n solis in beide kamermusiek en saam met orkeste van stapel gestuur. Hy was 'n gereelde kunstenaar by verskeie feeste in Europa, en het in Afrika, Amerika en die Verre-Ooste getoer. Veyron-Lacroix se tegniese sekerheid en sensitiewe musikaliteit het gehelp om 'n bevredigende vennootskap te skep in die onmiddellike na-oorlogse jare saam met Jean-Pierre Rampal. Vanaf hulle eerste ernstige openbare uitvoering saam —by die Salle Gaveau in Parys in 1949, op 'n tydstip toe gehele konserte vir fluit en klavier oudmodies was—het hulle voortgegaan om vir dertig jaar regoor die wêreld saam op te tree. Hulle het baie pryse vir hul opnames gewen. In die vroee 1980's het Veyron-Lacroix as gevolg van gesondheidsredes van die vennootskap onttrek, en Rampal het 'n nuwe duet gevorm met die Amerikaanse pianis John Steele Ritter. Veyron-Lacroix het baie hedendaagse werke geskep, insluitende die Concerto pour clavecin et orchestra deur Jean Françaix, concertos deur Jean-Michel Damase en Darius Milhaud, 'n sonate vir fluit en klavier deur André Jolivet, en stukke deur Maurice Ohana, Jacques Charpentier en Tony Aubin.[1]

Onderwys[wysig | wysig bron]

Veyron-Lacroix het, met ingang 1956, by die Schola Cantorum in Parys klas gegee, en met ingang 1959 by die Académie international d'été de Nice. Hy was vanaf 1967 tot 1988 'n professor by die Paryse Konservatoria gewees.[1] In 1955 het hy 'n boek getiteld Recherche de musique ancienne gepubliseer.

Opnames en pryse[wysig | wysig bron]

Veyron-Lacroix se opnames sluit Bach se klawerbord musiek, Haydn se klawerbordconcertos, klawerbordsonates deur Cimarosa, die Falla klavesimbelconcerto, Poulenc se Concert champêtre, en die Roussel Divertissement Op.6; in. Sy solo opnames het in 1954, 1955, 1960, 1964 en 1965 die Grand Prix du Disque gewen.

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 1,2 Pâris, Alain. Robert Veyron-Lacroix. In: Dictionnaire des interprètes. Éditions Robert Laffont, Parys, 1995, bl 958-959. ( in Frans)

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]