Suurstofisotoopanalise

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Suurstofisotoopanalise is 'n navorsingsmetode wat in die geologie en geochemie baie aangewend word.

Verandering van δ18O

Daar is drie stabiele isotope van suurstof. Meer as 99% van wat in die natuur aangetref word is die isotoop suurstof-16. Die isotoop suurstof-18 verteenwoordig net 0,2% en suurstof-17 is amper weglaatbaar. Die waarde wat hoofsaaklik gebruik word is die isotoopverhouding:[1]

Hierdie verhouding word gewoonlik uitgedruk in en is 'n goeie aanduiding van die klimaat omdat 16O ligter is as 18O en water wat dit bevat makliker sal verdamp. Die omgekeerde is waar wanneer neerslag gevorm word: 18O sal die eerste in reën neerslaan. In die poolgebiede van die aarde word 18O min aangetref omdat dit al die warmer gebiede neerslaan. Wanneer die ys van die poolgebiede smelt kom daardoor water vry wat arm is aan 18O. [1] Dit het 'n negatiewe δ18O-waarde. In 'n ystydperk het die oseaan 'n hoë δ18O-waarde omdat baie water wat arm is aan 18O in die poolkappe vasgelê is.

Die metode word egter ook op gesteentes toegepas, soos op lawas wat uit komatiïet bestaan.

Verwysings[wysig | wysig bron]