Aleoetiese Eilande

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Aleoetiese Eilande
Satellietbeeld van die Aleoetiese Eilande en die Alaskaanse Skiereiland
Satellietbeeld van die Aleoetiese Eilande en die Alaskaanse Skiereiland
Geografie
Ligging Noordelike Stille Oseaan
Koördinate 55° 0′ N, 164° 0′ W
Totale eilande >300
Hoofeilande Unalaska-eiland
Oppervlak 17 666 km²
Administrasie
Vlag van Verenigde State Verenigde State
Deelstaat Flag of Alaska.svg Alaska
Grootste stad Unalaska (4 347)
Demografie
Bevolking 8 162
Bevolkingsgroepe Aleoete

Die Aleoetiese Eilande, tot 1867 ook Katharina-eilande, is 'n Amerikaanse eilandketting tussen die vastelande van Noord-Amerika en Asië wat as die mees westelike uitloper van die Alaskaanse Skiereiland oor 'n afstand van meer as 1 500 kilometer tot in die suidelike Beringsee strek. Die Aleoetiese Eilande is sodoende die langste argipel ter wêreld.

Die Aleoetiese Eilande is van vulkaniese oorsprong - sommige van die 57 vulkane is nog steeds aktief. Daarnaas word die landskap deur groen weivelde oorheers. Sterk, dikwels selfs stormagtige winde en baie reën is kenmerkend vir die koel klimaat van die streek.

Die eilandgroep, wat na sy inheemse bevolking vernoem is, het in 1867 Amerikaans geword toe die Verenigde State Alaska van Rusland gekoop het. In 1943 was die eilande 'n oorlogstoneel tussen die Verenigde State en Japan, en enkele bouvalle uit die tyd van die Tweede Wêreldoorlog kan nog steeds besigtig word.