Babilonië

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Die Babilonië van Hammoerabi

Babilonië was 'n antieke kultuurstreek in suid-sentrale Mesopotamië (hedendaagse Irak), met Babilon as hoofstad. Babilonië het opgebloei toe Hammoerabi (fl. ca. 1696 – 1654 v.C., kortkronologie) 'n ryk gevestig het uit die landstreke van die voormalige Akkadiese Ryk. Babilonië het die geskrewe Semitiese taal Akkadies vir amptelike gebruik aangewend, en Sumeries vir godsdienstige gebruik behou, wat op daardie tydstip nie meer 'n gesproke taal was nie. Die Akkadiese en Sumeriese tradisies het 'n leidende rol gespeel in die latere Babiloniese kultuur, en die streek sou 'n belangrike kultuursentrum bly, selfs onder eksterne bewind, regdeur die Bronstyd en die Vroeë ystertyd.

Die vroegste vermelding van die stad Babilon word gevind in 'n tablet daterend van die regering van Sargon van Akkad, in die 23ste eeu v.C.. Volgende op die val van die laaste Sumeriese "Ur-III" koningshuis aan die hande van die Elamiete (2002 v.C. tradisioneel, 1940 v.C. kort), het die Amoriete beheer verkry van oorgrote Mesopotamië, waar hulle dan 'n reeks klein koninkryke gevestig het. Tydens die eerste eeue, bekend as die "Amoritiese periode", was Isin en Larsa die magtigste stadstate, alhoewel dit Sjamsji-Adad I byna geluk het om die meer noordelike streke rondom Assoer en Mari saam te snoer. Een van hierdie Amoritiese dinastieë is opgerig in die stadstaat Babilon, wat uiteindelik die ander sou oorneem om die eerste Babiloniese ryk te vorm, tydens die era wat ook bekend staan as die Ou Babiloniese Periode.