Mikrogolfoond

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Spring na: navigasie, soek
Hierdie vroeë voorbeeld van 'n mikrogolfoond is deur die Amerikaanse ondernemings Tappan, Raytheon en Westinghouse gemeenskaplik ontwikkel en ter geleentheid van die wêreldtentoonstelling van 1956 in Brussel, België vertoon
Mikrogolfoonde in 'n Sweedse winkel

'n Mikrogolfoond is 'n oond waarin voedsel met mikrogolfstraling ontvries, verhit en gekook kan word. Die eerste kommersiële mikrogolfoonde is deur die Amerikaanse ingenieur en uitvinder Percy Spencer (1894-1970) gedurende die 1940's na aanleiding van destydse radartegnologie, wat gebruik gemaak het van mikrogolwe, ontwikkel. Die magnetron as hartstuk van mikrogolfoonde is in 1939 deur Britse wetenskaplikes vir die eerste keer as radarsender ingespan. Percy Spencer het die gaarmaakopsie van mikrogolwe volgens oorlewering per ongeluk ontdek. Toe hy in 1945 'n radarstelsel getoets het, het sjokolade in sy broeksak begin smelt.[1]

Die eerste mikrogolfoond met die naam Radarange is in 1946 deur die Amerikaanse maatskappy Raytheon teen $2000 verkoop. Die onderneming het sy patente later vir die bou van huishoudelike toestelle gelisensieer waarvan die eerste model in 1955 deur Tappan ontwikkel is. Hierdie vroeë oonde was vanweë hul groot gewig en afmetings - so het die waterverkoelde Radarange, wat 3 000 watt opgelewer het, 340 kilogram geweeg en was 1,8 meter hoog - en die hoë verkooppryse buite bereik van privaat gebruikers, en so het slegs hospitale, hotelle, restourante en ander instellings daarin belang gestel. In 1967 het Amana Corporation die eerste kompakte toonbank-mikrogolfoond ontwikkel.

As kombuistoerusting vir privaatverbruikers is mikrogolfoonde vanaf omstreeks 1980 op groot skaal vervaardig; hulle behoort nou tot die standaardinventaris van 'n moderne kombuis. Gekombineerde mikrogolfoonde met 'n konveksie-oond, rooster, outomatiese kookfunksies, ontvries- en kookprogramme kombineer die voordele van 'n mikrogolf met konvensionele gaarmaakmetodes. Stoomgaarmaak in spesiale skottels is 'n bykomende manier om kos in 'n mikrogolfoond voor te berei. Enkele mikrogolfoondmodelle beskik oor 'n outomatiese stoomgaarprogram.

Werking van die mikrogolfoond[wysig]

Mikrogolfoonde lei die mikrogolfstraling, wat deur 'n magnetron opgelewer word, gewoonlik teen 'n frekwensie van 2,45 gigahertz, deur die voedsel en vloeistowwe wat in die oondruimte geplaas word. Water- en vetmolekules absorbeer die straling, sodat dit in warmte omgesit word. Elke watermolekuul is 'n elektriese dipool, d.w.s. die een uiteinde besit 'n positiewe lading, die ander 'n negatiewe. Deur die elektromagnetiese straling word die molekuul heen en weer gedraai en gelyk gerig aan die wisselende elektriese veld. Hierdie beweging lewer die warmte op waarmee kos in sy binneste verwarm kan word. In vergelyking met konvensionele elektriese stowe, wat eers die pot verhit en daarna die kos, bespaar die mikrogolfoond tussen 50% en 70% energie.

Die oondruimte, waarin die kos berei word, moet 'n kooi van Faraday wees om te voorkom dat die straling na buite ontsnap. Die glasdeure van mikrogolfoonde word met 'n geleidende metaalrooster voorsien wat as afskerming dien. Omdat die grootte van die gaatjies in die metaalrooster veel kleiner is as die 12 cm golflengte van die mikrogolfstraling, kan die bestraling nie daardeur kom nie, terwyl sigbare lig, ook 'n vorm van elektromagnetiese straling, met sy heelwat kleiner golflengte wel kan.

Houers om te gebruik[wysig]

Vanweë hulle afskermende eienskappe en die gevaar van vonke wat moontlik 'n brand kan veroorsaak, is potte of ander bakke, wat van metaal gemaak is, nie geskik om voedsel in 'n mikrogolfoond gaar te maak nie. Glasbakke, porselein (sonder metaaldekor) en plastiek is daarenteen uiters geskik hiervoor.

Verwysings[wysig]