Paracelsus

vanuit Wikipedia, die vrye ensiklopedie.

[wysig] Agtegrond

Paracelsus word beskou as een van die grootste denkers in alchemie en ook die geneeskunde. Hy is gebore as Theoprastus Bombastus, in 1493 gebore, in Einsiedeln as die enigste kind van Wilhelm van Hohemhein. Hy het saam met sy vader gereis na Villach in Austria waar hy as vakman in die myne gewerk het. In die myne het hy op 'n praktiese wyse kennis verkry oor metalurgie en minerale. Hy het die myne in 1507 verlaat en verskeie Duitse universiteite bygewoon. Hy het in medisyne gepraktiseer in verskeie stede soos Swede, Basel en Nuremborg. Hy sterf in 1541 'n jaar nadat hy homself in Salzburg gevestig het.

Hy verander later sy naam na Paracelsus om die stelling te maak dat hy die Roomse geneesheer Celsus oortref. Paracelsus het sterk kapsie gemaak teen die outoriteite van die dag wn voorgestel dat die ou orde vervang word met kennis oor die natuur en eksperimente. Ten einde sy erns te toon het hy die gesaghebende samestelling van middeleeuse mediese kennis, die kanon van Avicenna, verbrand oor sy studente. Hy is aangestel as professor in medisyne nadat hy 'n ledemaat van 'n invloedryke publiseerder gered het van amputasie. Hy het ook hewig verskil met die gesaghebbende geneeshere, naamlik Galen en Avicenna. Paracelsus se benadering tot die geneeskunde was 'n mengsel van okkultisme en nuwer bronne van kennis.

[wysig] Invloed

Paracelsus se groot bydrae was dat hy die beginsels van alchemie oorgedra het na die gebied van medisyne. Paracelsus word beskou as die vader van die aptekerwese deurdat hy van chemies vervaardigde geneesmiddels gebruik gemaak het eerder as om net gebruik te maak van kruie. Hy was die voorloper van homeopatie asook antisepsis, mikroskeikunde en chemoterapie. Sy chemiese filosofie het gefokus op die "tria-prima": sout, swaelsuur en kwik as verteenwoordigende materiale wat die drie konsepte soliedheid, plofbaarheid wne vloeibaarheid wat volgens hom in alle materie voorgekom het. Paracelsus het die mens beskou in konteks van drie fasette nl: Die elementele, emosionele en geestelike mens. Paracelsus het voortdurend bestaande benaderings tot heling bevraagteken. Sy werke was 'n geïntegreergde weergawe van mediese, astrologiese en alchemiese kennis wat vermeng was met sy eie teologie. Sy bekendste werke is: Astronomia magna en Philosophia magna.