Paracelsus

vanuit Wikipedia, die vrye ensiklopedie.

Paracelsus (11 November of 17 Desember 1493 in Maria Einsiedeln, Switserland, - 24 September 1541 in Salzburg, Oostenryk), alchemis, geneeskundige, astroloog en belese okkultis, word beskou as een van die grootste denkers van sy tyd.

Hy was gebore as Theoprastus Bombastus, die enigste kind van Wilhelm van Hohemhein, maar het later sy naam verander na Philippus Theophrastus Aureolus Bombastus von Hohenheim. Nog later het hy die titel Paracelsus aangeneem, om die aanspraak te maak hy dat die gelyke of meerdere was van Celsus, 'n Roomse ensiklopedis en geneeskundige uit die eerste eeu, bekend vir sy traktaat oor medisyne.

Hy het saam met sy vader gereis na Villach in Oostenryk waar hy as vakman in die myne gewerk het. In die myne het hy op 'n praktiese wyse kennis verkry oor metalurgie en minerale. Hy het die myne in 1507 verlaat en verskeie Duitse universiteite bygewoon. Hy het in medisyne gepraktiseer in verskeie stede soos Swede, Basel en Neurenberg. Hy sterf in 1541 'n jaar nadat hy homself in Salzburg gevestig het.

Paracelsus het sterk kapsie gemaak teen die outoriteite van die dag en voorgestel dat die ou orde vervang word met kennis van die natuur en eksperimente. Ten einde sy erns te toon het hy die gesaghebende samestelling van middeleeuse mediese kennis, die kanon van Avicenna, verbrand voor sy studente. Hy is aangestel as professor in medisyne nadat hy 'n ledemaat van 'n invloedryke publiseerder gered het van amputasie. Hy het ook hewig verskil met die gesaghebbende geneeshere, naamlik Galen en Avicenna. Paracelsus se benadering tot die geneeskunde was 'n mengsel van okkultisme en nuwer bronne van kennis.

[wysig] Invloed

Paracelsus se groot bydrae was dat hy die beginsels van alchemie oorgedra het na die gebied van medisyne. Paracelsus word beskou as die vader van die aptekerwese deurdat hy van chemies vervaardigde geneesmiddels gebruik gemaak het eerder as om net gebruik te maak van kruie. Hy was die voorloper van homeopatie asook antisepsis, mikroskeikunde en chemoterapie. Sy chemiese filosofie het gefokus op die "tria-prima": sout, swaelsuur en kwik as materiale verteenwoordigend van die drie kwaliteite soliedheid, plofbaarheid en vloeibaarheid wat, volgens hom, in alle materie voorkom. Paracelsus het die mens beskou in konteks van drie fasette nl: Die elementele, emosionele en geestelike mens. Paracelsus het voortdurend bestaande benaderings tot heling bevraagteken. Sy werke was 'n geïntegreerde weergawe van mediese, astrologiese en alchemiese kennis wat vermeng was met sy eie teologie. Sy bekendste werke is: Astronomia magna en Philosophia magna.