101955 Bennu

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
’n Saamgestelde foto wat wys hoe klippe van Bennu se oppervlak af wegskiet (op 19 Maart 2019 deur OSIRIS-Rex geneem).[1][2]

101955 Bennu   
'n Foto van Bennu deur OSIRIS-REx op 3 Desember 2018.
Ontdekking
Ontdek deur Lincoln Lab Socorro
Datum 11 Sept 1999
Alternatiewe name1999 RQ36
Kleinplaneet-kategorie Apollo-asteroïde[3]
Etimologie Bennu (Egiptiese mitologie)
Wentelbaaneienskappe[3]
Epog 2455562.5 (1-Jan-'11)
Afelium 1.35588768770(4) AE
Perihelium 0,89689436(2) AE
Semihoofas 1,126391025934(11) AE
Wentelperiode 1,20 jr.
Gem. omwentelingspoed km/s
Gem. anomalie 101.703948(3) °
Hellingshoek 6.034939(3) °
Lengteligging van stygende nodus 2.060867(4) °
Periheliumhoek 66.223068(6) °
Fisiese eienskappe
Afmetings 0,492 km
Gem. digtheid 1,26 [g/cm3]
Rotasieperiode 4,297 uur[3]
Absolute magnitude 20,19[3]
Beelde wat Bennu se noordelike halfrond wys (geneem sowat 1,8 km van die oppervlak af).
Animasie wat Bennu se wentelbaan van 2128 tot 2138 om die Aarde wys, onder meer die nabye verbyvlug.
██ Aarde ██ 101955 Bennu

101955 Bennu is 'n asteroïde wat 'n deursnee van 492±20 m het. Dit is 'n koolstofhoudende B-tipe asteroïde wat in die nabyheid van die aarde om die son wentel. Dit is 'n naby-aarde-voorwerp (NAV). In die jaar 2135 sal die asteroïde nader as die maan by die aarde verbybeweeg en daar bestaan 'n kans dat dit die aarde tussen 2175 en 2196 kan tref. Die grootste waarskynlikheid is in 2196 (p=9,5 x 10-5).[4] Bennu is 'n opties donker en taamlik ronde voorwerp van 565 x 535 x 508 meter en dit het 'n sideriese wentelperiode van 4,3 uur.[5]

Dit bestaan uit materiaal wat die meeste met chondriete van klas CM en CI ooreenstem. Die digtheid van die kleinplaneet is 1260±70 kg/m3, wat 'n porositeit van 30%-50% voorspel.[4]

OSIRIS-REx[wysig | wysig bron]

In September 2016 het NASA 'n vuurpyl na hierdie kleinplaneet gestuur wat op 3 Desember 2018 by die asteroïde aangekom het. Op 31 Desember 2018 het dit in 'n wentelbaan om Bennu gegaan. Die plan is om 60 g materiaal van die regoliet te neem en terug na die aarde te bring.[4] Die ruimtetuig bevat 'n spektrometer vir die sigbare en infrarooigebied (OVIRS) en 'n spektrometer vir termiese emissie (OTES) wat die klippe van die kleinplaneet wat dalk water en organiese molekule bevat, sal ondersoek.[5]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. "NASA Mission Reveals Asteroid Has Big Surprises". www.asteroidmission.org. 19 Maart 2019. Besoek op 19 Maart 2019. 
  2. Chang, Kenneth; Stirone, Shannon (19 Maart 2019). "The Asteroid Was Shooting Rocks Into Space. 'Were We Safe in Orbit?' - NASA's Osiris-Rex and Japan's Hayabusa2 spacecraft reached the space rocks they are surveying last year, and scientists from both teams announced early findings on Tuesday (03/19/2019)". The New York Times. Besoek op 21 Maart 2019. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 JPL
  4. 4,0 4,1 4,2 Primitive Meteorites and Asteroids: Physical, Chemical, and Spectroscopic Observations Paving the Way to Exploration Neyda M. Abreu Elsevier, 2018, ISBN 0-12-813326-0, ISBN 978-0-12-813326-2
  5. 5,0 5,1 Asteroids IV Patrick Michel, Francesca E. DeMeo, William F. Bottke University of Arizona Press, 2015, ISBN 0-8165-3218-4, ISBN 978-0-8165-3218-6