Henoteïsme

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search

Henoteïsme (van die Griekse ἑνός θεοῦ henos theou, "van een god") is die aanbidding van ’n enkele, oorkoepelende god sonder om die moontlike bestaan van laer gode te ontken.[1] Friedrich Schelling (1775-1854) het die term uitgedink en Friedrich Welcker (1784-1868) het dit gebruik om primitiewe monoteïsme onder antieke Grieke te beskryf.[2]

Max Müller (1823-1900), ’n Duitse filoloog en oriëntalis, het die term wyer gebruik in sy geskrif oor Indiese gelowe,[3][4] veral Hindoeïsme. In laasgenoemde noem en loof geskrifte verskeie godhede asof hulle ’n opperste goddelike essensie is.[1]

Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 Charles Taliaferro; Victoria S. Harrison; Stewart Goetz (2012). The Routledge Companion to Theism. Routledge. pp. 78–79. ISBN 978-1-136-33823-6.
  2. Robert Karl Gnuse (1997). No Other Gods: Emergent Monotheism in Israel. Bloomsbury Academic. pp. 132–133 met voetnoot 6. ISBN 978-1-85075-657-6.
  3. Müller, Max. (1878) Lectures on the Origin and Growth of Religion: As Illustrated by the Religions of India. Londen: Longmans, Green and Co.
  4. Ilai Alon; Ithamar Gruenwald; Itamar Singer (1994). Concepts of the Other in Near Eastern Religions. BRILL Academic. pp. 370–371. ISBN 978-9004102200.

Skakels[wysig | wysig bron]