Hugo Claus

in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation Jump to search
Hugo Claus (1986)

Hugo Maurice Julien Claus (Nederlands:ˈɦyɣoː ˈklʌu̯s}}; 5 April 192919 Maart 2008) was 'n toonaangewende Belgies-Vlaamse skrywer wat onder sy eie naam gepubliseer het sowel as onder verskeie skuilname, oftewel pseudonieme. Claus se literêre bydrae het die velde van drama, die roman, en ook poësie deurkruis. Hy het ook 'n beduidende erfenis gelaat as 'n skilder en rolprentregisseur. Hy het meestal in Nederlands geskryf. Sy dood by wyse van eutanasie, welke wettig is in België , het tot aansienlike konsternasie gelei.

Lewe[wysig | wysig bron]

Hugo Claus was gebore op 5 April 1929 by Sint-Janshospitaal in Brugge, België.[1] Hy was die oudste van vier seuns van wie die vader Jozef Claus was en die moeder Germaine Vanderlinden. Jozef het gewerk as 'n drukker, maar was ook gaande oor teater.[2]

Hugo was opgevoed in 'nkosskool en het die Duitse okkupasie van België tydens die Tweede Wêreldoorlog meegemaak. Die ondervinding sou 'n formatiewe rol speel in Claus se ontwikkeling, en sou later deur Claus aangepas word tot sy semi-outobiografiese roman Het verdriet van België. Baie van Claus se onderwysers was deel van die Vlaamse Beweging , die groep nasionaliste wat simpatiekgesind was tot fascisme, en Claus het aangesluit by die pro-Duitse jeugvlerk van die Vlaamse Nasionale Unie. Sy vader was ook vlugtig aangehou na die bevryding van België op aanklagte dat hy saamgewerk het met die Spilmoondhede teen die Geallieerdes.[2] Claus was op 'n meer gevorderde stadium van sy lewe simpatiekgesind teenoor die linkses. Claus sou na bewering in 1960's die sosialistiese model lof toeswaai na 'n besoek aan Kuba.[2]

Die begin van Claus se aansien in literêre kringe, en sy buiging as 'n romansier, sou in 1950 op die ouderdom van een-en-twintig plaasgevind met die publikasie van De Metsiers . Sy eerste gepubliseerde gedigte was eintlik reeds in 1947 deur sy vader gedruk.[3] Hy het van 1950 tot 1952 in Parys gewoon, waar hy baie lede van die CoBrA kunsbeweging ontmoet het.[4]

Van 1953 tot die begin van 1955 het Hugo Claus in Italië gewoon waar sy vriendin Elly Overzier (gebore in 1928) opgetree het in 'n paar rolprente. Hulle was getrou op 26 Mei 1955, en het 'n seun, Thomas, gehad op 7 Oktober 1963. In die vroeë 1970's het Claus 'n verhouding gehad met die aktrise Sylvia Kristel, wat 23 jaar jonger was, en saam met wie hy in 1975 'n seun gehad het genaamd Arthur. Die verhouding het egter geëindig in 1977 toe Kristel vir Claus gelos het vir die akteur Ian McShane.[5]

Claus was 'n kontrariër ,van "anargistiese gees".[6] Die joernalis Guy Duplat het in herinnering geroep dat Claus Claus die Knokke georganiseer het, naamlik die verkiesing van "Mejuffrou Knokke Fees", wat 'n tipiese skoonheidskompetisie was, behalwe vir die Klaus beoordeling dat die lede van die slegs manlike paneel poedelnaak moes wees.[7]

Literere loopbaan[wysig | wysig bron]

Hugo Claus was beskou as een van die belangrikste kontemporêre Belgiese skrywers.[8][9][10] Claus het die roman Schola Nostra (1971) onder die skuilnaam Dorothea Van Male gepubliseer. Hy het ook die skuilname Jan Hyoens en Thea Streiner gebruik. Die 1962 roman De verwondering en die 1983 Het verdriet van België rank as van Claus se belangrikste werke as 'n romansier.[11] Lee beskou Het verdriet van België as 'n postmodernistiese kritiek van nasionale identiteit.[12]

Hy was die besigste of het die meeste werke gelewer wat betref sy literêre hoedanigheid as dramaturg. Claus het 35 oorspronklike stukke en 31 vertalings van Engelse, Griekse, Latynse, Franse en Spaanse toneelstukke en romans geskryf. Sy dramatiese skets Masscheroen , was eerste opgevoer by Knokke Casino.[13] Die werk was aangeval as godslasterlik en nadelig vir die publiek se morele welstand. Die toneelstuk se lighartige opvoering het 'n opmerklike regsaak veroorsaak waarin Claus vervolg was en skuldig bevind is aan klagte van openbare onsedelikheid en Claus is beveel om 'n boete te betaal van tienduisend Belgiese franc te betaal en tronkstraf van vier maande uit te dien.[1][2][13] Die vonnis van tronkstraf was later versag tot 'n opgeskorte vonnis na 'n openbare mosie.[2]

Claus het ook die draaiboek van 'n satiriese strokiesprent, "De Avonturen van Belgman" in 1967 geskryf. Die strokiesprent was geteken deur die kunstenaar Hugoké (Hugo de Kempeneer).[14]

Hugo Claus se naam was verskeie kere genoem in verband met die Nobelprys in literatuur, waarop hy terloops en ongeërgd kommentaar gelewer het"hierdie prysgeld sal my welgeval".[7]

Skilderwerk en rolprente[wysig | wysig bron]

As 'n skilder was Claus vanaf 1950 'n deelnemer aan die CoBrA kunsbeweging . Hy het vriendskappe ontwikkel met sommige van die beweging se lede, en het in 1949 'n boek deur Pierre Alechinsky geïllustreer.[15] Hy het met sleutelfigure saamgewerk in die beweging, insluitende Karel Appel en Guillaume Cornelis van Beverloo[16] en deelgeneem in sommige uitstallings.[15] Hy het later sy ondervindinge van die tyd gebruik in sy boek Een zachte vernieling.[17]

Claus was tussen 1964 en 2001 die regisseur van sewe rolprente. Sy rolprent Het sacrament was gewys in die Un Certain Regard afdeling by die 1990 Cannes Filmfees.[18]

Dood[wysig | wysig bron]

Claus het gelei aan Alzheimer siekte en het versoek dat sy lewe deur eutanasie beëindig word, welke 'n wettige prosedure in België is, by die Middelheim Hospitaal in Antwerpen op 19 Maart 2008.[19]

Bert Anciaux, wat toe die Vlaamse Minister van Kultuur was,[20] het gekonstateer; "Ek het hom goed genoeg geken om te weet dat hy met trost en waardigheid wou gaan."[21] Die voormalige Belgiese eersteminister, Guy Verhofstadt het gesê dat hy hom kon verbeel dat die aanvang van Alzheimer se siekte "onvermydelike en onuitstaanbare marteling" veroorsaak het. "Ek kan lewe met die feit dat hy dus so besluit het" het hy gesê, "want hy het ons verlaat as 'n groot gloeiende ster, net betyds, net voordat hy sou verval het in 'n gravitasiekolk."[5]

Sy dood deur eutanasie het kritiek van die Rooms Katolieke Kerk en die Belgiese Alzheimer Liga ontvang.[22] Die Rooms Katolieke Kerk het die mediadekking gekritiseer en die Belgiese kardinaal Godfried Danneels het verwys na Claus se eutanasie in sy Paasfees Homily.[23] Die Belgiese Alzheimer Liga respekteer Claus se besluit, maar glo dat die mediadekking van sy dood veel te wense oorlaat omrede dit ander opsies vir Alzheimer pasiente verwaarloos.[24]

Pryse (nie volledige lys)[wysig | wysig bron]

Gedig deur Hugo Claus as Muurpoësie in Leiden

Bibliografie (onvolledige lys)[wysig | wysig bron]

Claus het meer as 'n duisend bladsye poësie, meer as sestig toneelstukke, meer as twintig romans, rolprentdraaiboeke, Librettos , en vertalings geskryf.

Prosa[wysig | wysig bron]

  • De Metsiers, 1950)
  • Het verdriet van België, 1983) (ISBN|1-58567-238-6)
  • De Zwaardvis, 1989) (ISBN|0-7206-0985-2)
  • Het verlangen, 1978) (ISBN|0-14-025538-9)
  • De verwondering, 1962) (ISBN|978-0-9800330-1-4)

Poësie[wysig | wysig bron]

  • Het teken van de Hamster, 1964) (ISBN|9071345130)

Teater[wysig | wysig bron]

  • Vrijdag, 1968) (ISBN|0706700511)

Essays[wysig | wysig bron]

    • Karel Appel, Painter, 1963 (Karel Appel, Schilder, 1964)


Verwysings[wysig | wysig bron]

  1. 1,0 1,1 "Een virtuoze alleskunner" (19 March 2008). De Verdieping. Retrieved 18 June 2010. Sjabloon:Nl icon
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Coetzee, J. M. (24 Feb 2007). "Stepping Stones". The Guardian. Retrieved 17 June 2010.
  3. Bloom, Ono (20 March 2008). "De Vlaamse leeuw is dood: In memoriam Hugo Claus 1929 – 2008". De Verdieping. Retrieved 18 June 2010. Sjabloon:Nl icon
  4. eorges Wildemeersch. "Introduction – Studie- en documentatiecentrum Hugo Claus". University of Antwerp. Besoek op 2009-02-12. 
  5. 5,0 5,1 "Author Claus dies by euthanasia". BBC News. 21 March 2008. 
  6. Verwysing word benodig
  7. 7,0 7,1 Revue de la presse belge (French) Geargiveer 20 April 2008 op Wayback Machine
  8. Radio-Television Belge RTBF (French) Geargiveer 20 Maart 2008 op Wayback Machine
  9. "Le Devoir". 
  10. La-Croix.com. "La Croix - Actualité à la Une en France, en Europe et dans le Monde". La Croix. 
  11. Brems, Hugo (2007). "Claus, Hugo (1929–)". In Bernard A. Cook (Ed.), Europe Since 1945: An Encyclopedia, Volume 1 (pp. 204–205). London: Taylor & Francis. ISBN 0-8153-1336-5.
  12. Lee, M. (2002). National Identity and Its Construction: The Codification of Flemish Identity Illustrated through Het verdriet van België by Hugo Claus. Dutch Crossing: A Journal of Low Countries Studies, 26(2), 212–232.
  13. 13,0 13,1 Willinger, David (2007). "Introduction". In Hugo Claus, The Sacrament and Other Plays of Forbidden Love (bldye. 11–80). Selinsgrove, Pennsylvania: Susquehanna University Press. ISBN 978-1-57591-110-6
  14. "De avonturen van Belgman". Blues Online. 
  15. 15,0 15,1 "Hugo Claus". Jaski Art Gallery. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 6 February 2007. Besoek op 12 February 2009. 
  16. "Hugo Claus's position as poet-painter in Flemish/Dutch experimentalism (1947–1955)". University of Antwerp. Besoek op 2009-02-12. 
  17. "Hugo Claus: Mild Destruction (Een zachte vernieling)". NLPVF – Foundation for the Production and Translation of Dutch Literature. Besoek op 2009-02-12. 
  18. "Festival de Cannes: The Sacrament". festival-cannes.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 4 October 2012. Besoek op 7 August 2009. 
  19. svh. "Hugo Claus overleden". De Standaard. 
  20. "Regeringen Peeters". Vlaanderen.be (in Nederlands). 2014-09-10. Besoek op 2018-03-03. 
  21. LCI (French) Geargiveer 21 Maart 2008 op Wayback Machine
  22. "Welkom - Alzheimer Liga vzw". www.alzheimerliga.be. 
  23. "Kardinaal Danneels: 'de dood omzeilen is geen heldendaad'". De Standaard. 
  24. Verwysing word benodig

Eksterne skakels[wysig | wysig bron]